کتاب خودکارسازی هوشمندی منابع آشکار

کتاب خودکارسازی هوشمندی منابع آشکار نوشته‌ی رابرت لایتون و پل ای واترز با تأکید بر اهمیت امنیت داده‌ها در مورد آخرین پیشرفت‌های برنامه‌ای و دیدگاه‌های بین رشته‌ای در این زمینه می‌گوید.

سر و کار داشتن با واقعیات بدون جهت‌گیری و بی‌طرف می‌تواند باعث بروز برخی مشکلات شود. خودکارسازی به معنای گسترش هوشمندی منابع آشکار به سمت تجارت و به دور از دسترس دولت است. نتایج این موضوع می‌تواند برای کاربران عادی هم مفید و هم مضر باشد، همان‌گونه که در ماجرای بمب‌افکن بوستون اتفاق افتاد. در موارد مشابه در چین می‌توان به جست‌وجوی گوشت انسان در اینترنت، پخش کردن اطلاعات شخصی افراد توسط افراد ناشناس، با دید مثبت یا منفی نگاه‌ کرد. چنانچه سطوح انتزاعی افزایش یابد، موضوع پیچیده‌تر می‌شود. به این معنا که از ابزارهایی استفاده می‌شود تا بر سایر ابزارهایی که بر روی نتایج خروجی داده‌ها نظارت می‌کنند، نظارت کند. به خاطر وجود حجم وسیعی از داده‌ها، تکیه بر جنبه‌ی شناختی مسائل راحت‌تر صورت می‌گیرد. یکی از مواردی که موجب بروز مشکلات بسیاری شد، اشتباه دولت آمریکا در امنیت شبکه‌های کامپیوتری‌اش بود (هکرها موفق شده بودند که به حافظه‌ی اصلی حاوی داده‌های جاسوسی دست یابند و اطلاعات آن را کپی کنند. در طی دو نفوذ جداگانه‌ای که رخ داده بود اطلاعات شخصی 14 میلیون نفر فاش شد.)

رابرت لایتون (Robert Layton) و پل ای واترز (Paul A Watters) نیز با استفاده از سال‌ها تجربه و دانشی که در این زمینه دارند تکنیک‌ها و الگوریتم‌های جدیدی ارائه می‌دهند و این موضوع کتاب خودکارسازی هوشمند منابع خودکار (Automating Open Source Intelligence) را تبدیل به کتابی ارزشمند می‌کند.

در بخشی کتاب خودکارسازی هوشمنندی منابع آشکار می‌خوانیم:

جرایم و حملات سایبری از جمله مشکلاتی هستند که سالانه باعث میلیاردها دلار خسارت مستقیم (اندرسون و همکاران، 2013)، و خسارات غیرمستقیمی حتی بیشتر از این مقدار می‌شوند، مانند هزینه‌های مربوط به سیستم‌های پشتیبانی مثل برنامه‌های آنتی ویروس (لیتون و واترز، 2014). اگرچه سیستم‌های دفاعی در طول 20 سال گذشته در مقابل این حملات پیشرفت زیادی داشته‌اند اما تشدید نزاع بین مهاجمان و دفاع‌کنندگان همچنان ادامه دارد (العذب، لیتون، ونکاتارامان و واترز، 2010). اگرچه امروزه حمله به سیستم‌ها نسبت به گذشته (تقریبا) دشوارتر است اما حملات سایبری همچنان موجب خساراتی به تجارت آنلاین، زیرساخت‌های مهم و به طور کلی مردم می‌شود.

احتمال اینکه سیستم‌های دفاعی بتوانند در بلندمدت نسبت به متوقف ساختن یا حداقل جلوگیری از جریان حملات سایبری موفق شوند اندک است. یکی از دلایل اصلی این امر این است که توسعه نرم‌افزارها و سیستم‌های آسیب‌پذیر همچنان ادامه دارد، خواه به دلیل هجوم یک سیستم استارت‌آپ که در تلاش است به بازار راه پیدا کند، یک فارغ‌التحصیل برنامه‌نویسی (که آموزش ندیده کوئری آماده ایجاد کند) که موجب حمله به پایگاه داده‌های اس‌کیوال می‌شود (لی، جونگ، یو و مون، 2012) یا ابهام در یک سند طراحی که منجر به مبادله آسیب‌پذیر اطلاعات بین سیستم‌ها می‌شود.