کتاب صفیر

کتاب صفیر داستان نیمه بلندی به قلم مهرداد مراد، درباره‌ی کارآگاهی است که در آب‌های بوشهر، توده‌ای از اسکلت‌های آدم می‌یابد و با موجودی نیمه انسانی مواجه می‌شود.

در بخشی از کتاب صفیر می‌خوانیم:

بدون خداحافظی یکهو فرو رفت توی آب و غیب شد.
برگشتم به هتل و با تهران تماس گرفتم. از ریاست اداره خواستم تا با مرخصی بدون حقوقم موافقت کند. او هم به هوای اینکه شاید جنوب حال مرا بهتر کند، قبول کرد. از قاتلان همسرم خبری نبود. یکی از همکارانم به نام سرگرد ماهان روی پرونده تحقیق می‌کرد. می‌گفت کار یکی از خفاشان شب بوده که احتمالا همسرم را به عنوان مسافر سوار کرده.

کارم شده بود که هر روز بروم و لب دریا آنقدر زل بزنم به افق تا سر و کله دلاریس پیدا شود و چند دقیقه‌ای گپ بزنیم. بعضی روزها هم که اصلاً نمی‌آمد. برایم از رازهای مردمی می‌گفت که اجسادشان را ته دریا پیدا می‌کرد. کم کم به این فکر افتادم تا از این ماجرا رمانی بنویسم. یک سررسید پر برگ داشتم که با خودم بردم لب ساحل و همزمان با انتظار دلاریس شروع کردم به نگارش.

«سارا به من گفته بود»
سرم را که بالا گرفتم چند قطره از موهای خیسش چکید روی دفتر. کمی بهش زل زدم و گفتم:
«از سارا برام بگو»
خندید و دست‌های مرطوبش را به هم کوبید و ذرات ریز آب را پاشید توی صورتم.
«می دونستم تو یه کارآگاهی که داستان‌های جنایی می‌نویسه».
دفتر را بستم و گذاشتم کنار.
«سارا دیگه چی بهت گفت؟»

راه افتاد و برگشت به طرف دریا. نمی‌دانستم هدفش از این همه طفره روی چیست. دولا شد و یکهو هر دو دستش را فرو برد توی آب و بالا که آورد دیدم یک ماهی رنگی و کوچک توی چال آب دو دستش افتاده.