کتاب دژها و کاخ‌های نازی‌ها

حمید عشقی در کتاب دژها و کاخ‌های نازی‌ها، سعی کرده مهم‌ترین بناهای تاریخی، کاخ‌ها و دژهای مهمی که نازی‌ها در طول حکومت خود برای رسیدن به اهدافشان، آن‌ها را مورد استفاده قرار می‌دادند را معرفی کرده و به شرح وقایع آن‌ها بپردازد.

نازی‌ها در مدت حکومتشان کاخ‌ها، دژها و زندان‌های سرزمین‌های تحت تصرفشان را برای مصارف گوناگون مورد استفاده قرار می‌دادند. این عمارت‌ها جهت نگهداری آثار غارت شده از مناطق اشغالی، زندانیان سیاسی، ستاد فرماندهی و... به کار گرفته می‌شد. قدمت اغلب این بناها به قرون وسطی و یا رنسانس باز می‌گردد.

در بخشی از کتاب دژها و کاخ‌های نازی‌ها می‌خوانیم:

پس از شکست روسیه در جنگ جهانی اول، در آن کشور انقلابی رخ داد و روسیه گرفتار جنگ‌های داخلی شد. در سال 1920 لیتوانی رسما اعلام استقلال کرد و در فاصله سال‌های 1920 تا 1940 این دژ به عنوان پادگان ارتش لیتوانی محسوب می‌شد اما در سال 1939 ریبنتروپ و مولوتوف وزرای خارجه دو کشور آلمان و روسیه با یکدیگر موافقت‌نامه‌ای سری را امضا کردند که به موجب آن لیتوانی جزو منطقه تحت نفوذ شوروی قرار گرفت و ارتش شوروی در تاریخ 5 آگوست 1940 وارد آن کشور شد و لیتوانی را اشغال کرد.

یک سال بعد آلمان‌ها به شوروی حمله کردند و لیتوانی به سرعت توسط نیروهای آلمانی اشغال شد. نیروهای اس اس دژ را تصرف کردند و از سال 1941 اقدام به تأسیس یک اردوگاه نگهداری اسرای جنگی به نام اردوگاه اشتالای 340 نمودند.

این اردوگاه مختص نگهداری اسرای جنگی شوروی بود. در فاصله سال‌های 1941 تا 1944 بیش از 124 هزار اسیر جنگی اتحاد شوروی به دلیل شرایط بد نگهداری در این دژ جان باختند. زندانیان از گرسنگی مزمن و بیماری رنج می‌بردند و تعداد زیادی از آنان نیز اعدام شدند.

شرایط نگهداری زندانیان در دائو گاو بیلز به قدری دهشتناک بود که از آن با عنوان اردوگاه مرگ نام می‌بردند. در سال 1944 و با نزدیک شدن ارتش شوروی، آلمان‌ها باقی مانده اسرا را نیز کشتند. امروزه این دژ برای بازدید عمومی باز می‌باشد و یک بلاک یادبود برای موسی خلیل شاعر و عضو نهضت مقاومت شوروی نصب شده است که در این مکان زندانی بود و کشته شد.