کتاب تصویر عشق در آیینه زمان

کتاب تصویر عشق در آیینه زمان نوشته‌ی رقیه ذاکری مارکانی، رمانی است عاشقانه و پرکشش که با بیانی ساده اما گیرا به رشته تحریر در آمده.

میرزا عاشق دختر زیبا روی مکتبداری به نام نرگس می‌شود. اما نرگس در دوران نامزدی می‌میرد و به اصرار میرزا او را در اتاق خودش دفن می‌کنند. اتفاقات بعدی گره‌هایی در داستان ایجاد می‌کند...

در بخشی از کتاب تصویر عشق در آیینه زمان می‌خوانیم:

سیزده مهر سال 63 خاتون پیر دارفانی را وداع گفت، نرجس در مراسم ترحیم مادرش شرکت جست و به مدت ده (10) روز در روستا ماند، به هنگام عزیمت به تهران، اقوامش اصرار می‌کردند که بیشتر بماند حتی اگر شده تا چهلم مادرش بماند.

نرجس در جواب همه‌ی آن‌ها گفت: دخترم سودابه را در کلاس‌های شبانه ثبت‌ نام کرده‌ام تا ادامه تحصیل بده، امسال به کلاس سوّم راهنمایی میره. خیلی خوب درس می‌خونه. نوه‌هایم هم چشم‌انتظار من هستن، حسن به کودکستان میره، خیلی وابسته‌ی من است، هر روز صبح به کودکستان می‌برم، ظهر هم می‌رم دنبالش، برش می‌گردانم، پدرشان سرکارگر یک قسمت از کارخانه شده هر روز ساعت شش صبح میر‌ه و پنج عصر برمی‌گرده، رسیدگی به نوه‌هام بیش‌تر به عهده من است.

در طی این دو سال اقوام به ارتباط نرجس با خانواده جدید عادت کرده بودند، چه کسانی که موافق بودند و چه کسانی که مخالف تصمیم نرجس بودند، به ظاهر برای دلخوشی نرجس حال سودابه و بچّه‌هایش را می‌پرسیدند.

مراد می‌گفت با اینکه یازده، دوازده سال از من کوچکتری، امّا همیشه تحسین‌ات کرده‌ام و درس‌هایی را از تو یاد گرفته‌ام. کار هرکس نیست دل به آن بزرگی داشته باشه و کسانی را زیر حمایت خود بگیره که بدترین خاطره را براش تداعی می‌کنند، البته کار خیلی خوبی کردی، ما کدوممون بعد از مرگ محمد خدابیامرز به تو سرزدیم، بُعد مسافت و کار کشاورزیمون را بهانه کردیم، حتی برای چهلم محمد نیومدیم خودمون اینجا مراسم چلّه محمد را با چهلم آمیرزا در یک روز گرفتیم.