کتاب نفسم می‌گیرد

کتاب نفسم می‌گیرد به قلم فهیمه ذوالفقاری، به روایت داستان عاشقانه‌ی دو جوان به نام‌های شهاب و زهرا می‌پردازد.

این داستان متولد ذهن نویسنده است و تمامی اسامی به صورت تصادفی و مطابق با شور و حال فهیمه ذوالفقاری انتخاب شده‌اند اما واقعیتی در بطن داستان برگرفته شده از جامعه وجود دارد. واقعیتی تلخ از زندگی روزمره.

در بخشی از کتاب نفسم می‌گیرد می‌خوانیم:

من منی کردم. سرم را پایین انداختم، چه جواب می‌دادم؟ سکوتم کافی بود تا مامان دست از سرم بردارد. آن روز گذشت و مامان هم با بابا صحبت‌هایش را کرده بود اما از شهاب و خانواده‌اش خبری نبود. نمی‌دانم شاید پشیمان شده بود یا اینکه خانواده‌اش موافقت نکرده بودند، نمی‌دانم. از طرفی دلم پیش شهاب بود و از طرفی عقل حکم می‌کرد که بیخیال این عشق توهمی بشوم.

در خانه هم دیگر کسی در این مورد صحبتی نمی‌کرد مطمئنا برای رعایت حال من. لاله هم معتقد بود که کلا قضیه را فراموش کنم. اما نمی‌دانم چرا چشمان من در کوچه و دانشگاه در جستجوی آشنای غریبه‌ای بود. بعد از دو هفته سر و کله شهاب جلوی در دانشگاه پیدا شد. من به همراه لاله قصد رفتن به خانه را داشتیم، هنگام خروج از در دانشگاه، یک لحظه چشمم به شهاب افتاد. در جا ایستادم، کوبیده شدن آرنج لاله به پهلویم هم گواه این بود که لاله هم شهاب را دیده است.

- هی زهرا، شازده دوماد رو ببین.

به لاله نگاه کردم داشت با چشم و ابرو شهاب را نشانم می‌داد. عقل و دل هر دو خود را از گود بیرون کشیده بودند و نظاره‌گر بودند. شهاب جلو آمد و سلام کرد. هول شده بودم، سرم ناخوداگاه پائین افتاد.

- سلام

لاله هم سلام کرد و در حالی که این پا و آن پا می‌کرد گفت:

- زهرا جان من دیرم شده اگه اجازه بدی من برم خونه، فردا می‌بینمت.

داشت می‌رفت دنبال نخود سیاه. نگاهی به او کردم لبخندی زدم و با باز و بسته کردن چشمانم از او خداحافظی کردم. لاله رفت و من ماندم و شهاب و گود زندگی و این دل وامانده که سر از پا نمی‌شناخت.