کتاب مگر ما چند نفر بودیم: نگاهی کوتاه بر حضور قزاق تباران ایرانی در دفاع مقدس

کتاب مگر ما چند نفر بودیم: نگاهی کوتاه بر حضور قزاق تباران ایرانی در دفاع مقدس به قلم حجت شاه محمدی، روایتگرِ همراهی و همکاری قوم قزاق در دوران دفاع مقدس است که هم‌پای سایر اقوام ایران اسلامی به دفاع از ایران برخاستند و تا راندن دشمن متجاوز از خاک کشور از پای ننشستند.

مبنای شکل‌گیری انقلاب اسلامی ایران آموزه‌های دین مبین اسلام بوده که یکی از مهم‌ترین این آموزه‌ها وحدت کلمه است که تجلی آن را در تمام حرکت‌های انقلابی می‌توان به وضوح دید. رمز پیروزی و استمرار انقلاب از آغاز نهضت امام خمینی (ره) تا به امروز همین وحدت و اتحاد بوده است.

وقتی از الگوهایی برای وحدت اقوام ایران اسلامی صحبت می‌شود، بی‌تردید نام استان گلستان در صدر آن‌ها قرار دارد. تنوع و تعدد اقوام و وحدت و همدلی و همراهی آن‌ها در این استان چنان چشمگیر بوده است که رهبر معظم انقلاب، از استان گلستان به عنوان ایران کوچک یاد می‌کنند. یکی از اقوام ساکن در این استان، قوم نجیب قزاق است که با انقلاب اسلامی از آغاز تا به امروز همدل و همگام پیش آمده است.

در بخشی از کتاب مگر ما چند نفر بودیم می‌خوانیم:

نیروها که به محل‌های تعیین شده رسیدند، با شنیدن رمز عملیات یکباره با صدای الله‌ اکبر و یا فاطمه زهرا به قلب عراقی‌ها زدند. اگر در دل شب 100 نفر با هم صدا بکنند، انگار 1000 نفرند. حجم صدایی ایجاد می‌شود که قابل وصف نیست. این طریق حمله ما، ترس و دلهره‌ای را به جان عراقی‌ها می‌انداخت که با شورت اقدام به فرار می‌کردند. تا قبل از پرتاب منورها، ایجاد چنین ترسی بدون تلفات هم نبود. خیلی‌ها در اثر هیجان عملیات اشتباهی وارد میدان مین می‌شدند و یا با سیم‌های‌ خادار برخورد می‌کردند. خیلی‌ها یادشان می‌رفت کلاه آهنی سر بگذارند و بی‌محابا می‌دویدند. در اصل، رمز عملیات که صادر می‌شد، ماراتن شهادت به راه می‌افتاد و همه چیز از یادمان می‌رفت. تنها چیزی که میان ذهن‌مان ماندگار بود بیرون کردن دشمن از خاک کشورمان بود.

در تمرینات قبل همیشه من مسئول انهدام دو دیدگاه بودم. شب عملیات هم همین ماموریت به من واگذار شد. منورها که پرتاب شد، متوجه شدم محل آن‌ها دقیقا همان شکلی است که در تمرینات داشتیم. مولایی و یکی دیگر از بچه‌ها به اسم «پیکری» همراهم بودند. دیدگاه مورد نظر روی قله‌ی تپه‌ای مشرف به مسیر حرکت نیروهای گروه ما بود. چون گروه خط‌شکن بودیم، نمی‌بایست برای کاری یا موردی توقف می‌کردیم. سرعت عمل ما برای نیروهای عمل‌کننده بسیار مهم بود و باید تا روشن بودن منور‌ها خودمان را به نقاط حساس می‌رساندیم.

متاسفانه یکی از آن دو دیدگاه مانع حرکت نیروهای ما بود. یکی از آن‌ها خاموش بود اما دیگری مثل ریزش برگ درختان در پائیز از ما تلفات می‌گرفت. یا تیربارش را بکار می‌گرفت یا نارنجک به سوی‌مان پرتاب می‌کرد. لحظه‌ای هم آتش‌بازی‌اش قطع نمی‌شد. انگار داخل انبار مهمات نشسته بودند. معلوم هم نبود چند نفر داخل آن دیدگاه هستند.