کتاب حی علی الجنون (پیش به سوی دیوانگی)

کتاب حی علی الجنون (پیش به سوی دیوانگی) به قلم زینب قاسمی دربردارندۀ مجموعه‌ اشعاری است که با مضامینی عاشقانه احساسات و عواطف درونی شاعر را به تصویر می‌کشد.

بشتابید به سوی دیوانگی؛ که این است راز زندگی. اگر در دو روز این زندگی نخواهیم دیوانه باشیم، نخواهیم دیوانه‌وار کسی را دوست داشته باشیم، پس زنده بودنمان به چه معناست؟ گاهی دیوانگی لازم است. گاهی یعنی همیشه و همیشه باید دیوانه‌وار دوست داشت و چه چیز مقدس‌تر از عشق که باید در آن دیوانه بود...

همیشه با خودت فکر می‌کنی زمان، حلال مشکلات است. زمان که بگذرد، بالاخره یک روز تمام می‌شود و فراموشش می‌کنی. شاید یک روز تصمیم بگیری که واقعا تمامش کنی. می‌روی جلو آینه می‌نشینی و با خودت می‌گویی دیگر بس است. همه نشانه‌ها را از زندگی‌ات پاک می‌کنی و لبخند بر لب ادامه می‌دهی و کم‌کم یادت می‌آید که در این شهر هم مردم زندگی می‌کنند و تصمیم می‌گیری از هیچ چیز نترسی و پشت نقابِ لبخندِ زوری قایم نشوی. تصمیم می‌گیری آرام باشی و منطقی فکر کنی، اما تمام روز را هم که منطقی باشی بحث شب جداست.

شب که می‌رسد تازه می‌فهمی کل روز را از دلتنگی خفه و بغضت را بی‌صدا فرو برده‌ای. حالا وقت آن است خودت را خالی کنی؛ تا آرام شوی. به راستی که شب را مایه آرامش قرار داد؛ تا از هجوم تمام نبود‌ها، دلتنگی‌ها، به شب سیاه پناه بُرد و در سیاهی‌اش غرق شد؛ بدون هیچ صدایی و در سکوت شب به دنبال تسکین گشت.

عشق و جنون؛ این دو هیچ‌وقت از هم جدا نیستند. هرجا قلبی از عشق می‌تپد، جنونی در سر هم در‌ گذر است و هرگاه جنون به اوج می‌رسد، عاشقی طغیان می‌کند و بازهم تو نمی‌دانی این طغیان خوب است یا نه.

در بخشی از کتاب پیش به سوی دیوانگی (حی علی الجنون) می‌خوانیم:

اختیار شعر‌های من
دست چشمان توست
قافیه‌ها فقط واژه‌اند
این چشمان توست که
مرا وادار می‌کند قلم بر دست
احساساتم را بر کاغذی نقش ببندم
بیت اول می‌شود چشمان تو
بیت دوم می‌شود گوشه چشمان تو
بیت سوم می‌شود گودی چشمان تو
کاش بیت آخر کمی از من را تو
می‌سرودی کاش این شعر دیوانگی من
بیت آخری داشت