کتاب سقوط از بالای برج ایفل

زینب محلوجی در کتاب سقوط از بالای برج ایفل، داستان پستی و بلندی‌های زندگی دختری به نام هما را روایت می‌کند.

این کتاب مجموعه‌ای از سه داستان مرتبط به هم است و باید داستان اول، دوم و سوم به ترتیب خوانده شوند. داستان اول با شروع روایت زندگی هما آغاز شده که به ساختمان روبه‌رویی زل زده و علاقه‌ای به اینکه چشم برگرداند، ندارد. او از اتفاقاتی که در زندگی‌اش رخ می‌دهد صحبت می‌کند از کارش که از آن استعفاء داده، از موجودی می‌گوید که همچون یک ماهی در شکمش حرکت می‌کند، از همسرش که دست از تلاش کشیده و خبرهایی که با شنیدنشان آشفته می‌شود.

در بخشی از کتاب سقوط از بالای برج ایفل می‌خوانیم:

«راستش من همیشه دلم می‌خواست پیانو یاد بگیرم. بچه که بودم، در اطراف خانه ما یک خانم پیانیست بود که در خانه تدریس می‌کرد. هر بار از کنار خانه او رد می‌شدم، صدای لطیف ساز آن‌قدر قلقلکم می‌داد که با خودم می‌گفتم من هم یک روزی زنگ خانه‌اش را می‌زنم و از او خواهش می‌کنم تا به من هم یاد بدهد. ولی دیر جنبیدم. او از آن خانه رفت و من هیچ وقت این فرصت را پیدا نکردم. الان سال‌هاست وقتی که رانندگی می‌کنم، دست راستم را از پنجره ماشین بیرون می‌آورم و توی هوا تکان می‌دهم و ادای نواختن پیانو را درمی‌آورم. راستش را بخواهید بیشتر به خاطر این است که راننده ماشین پشتی به کسی که کنار دستش نشسته بگوید که هی، ماشین جلویی را ببین. دختره توی هوا پیانو می‌زند. حتماً خیلی حرفه‌ای هست که حتی موقع رانندگی هم تمرین می‌کند. آره، می‌دانم خنده‌دار است، ولی واقعیت دارد. هنوز هم بی‌اختیار همین کار را می‌کنم.»

«کاملاً درک می‌کنم. چرا سعی نکردی چیزی را که به آن علاقه داری، شروع کنی؟»

«کار کردن در روزنامه و از همه بدتر مراقبت از پدربزرگ، دو دلیل اصلی بودند. من همیشه وظیفه نداشتم تا از او مراقبت کنم. می‌بایست چند روز هفته را به او سر می‌زدم و برایش شبیه فسنجون مامان مهری می‌پختم. هم ‌زمان، انجام ‌دادن چند کار همه وقتم را گرفته بود. زندگی ما خبرنگارها هم برای خودش داستانی دارد و آنچنان خوش و خندان نیست، خلاصه نشد دیگر. فقط خواستم بگویم اگر دختری را توی ترافیک دیدید که توی حال خودش است و دستانش خیلی ابتدایی در هوا پیانو می‌زند، آن منم. شما بقیه ماجرای خودتان را تعریف کنید. ماجراهای من تعریفی نیستند.»