کتاب اسطوره‌های روشنایی ایران زمین

کتاب اسطوره‌های روشنایی ایران زمین تازه‌ترین نوشته‌ی نازنین نانا والاجم، بیانی ساده و امروزی از اسطوره‌های ایران زمین است که در قالب داستان‌هایی کوتاه برای نوجوانان به نگارش درآمده.

اسطوره‌های روشنایی ایران زمین در حقیقت گردآوری و تالیف مجدد روایات اوستا و سایر متون ایرانی کهن (بندهش، مینوی خرد و...) است به طوری‌ که بتواند برای عموم قابل درک باشد. داستان‌هایی که اتفاقات و اطلاعاتشان، از منابعی پژوهشی گردآوری شده‌اند و نگارنده تلاش خود را کرده تا در این مجموعه، داستان‌هایی یکپارچه و روایتی منظم را به خوانندگان محترم عرضه کند. و حتی اگر گاهی به الزام در نظر گرفتن گروه سنی مخاطب شاخ و برگی بیش از متون باستانی (اوستایی و متون پهلوی) به یک داستان داده شده، صرفا جهت تصویرسازی بهتر بوده و همچنان به روایت نخستین وفادار است تا خدشه‌ای بر اساس اسطوره وارد نگردد.

داستان‌های این مجموعه به منظور پایبندی بر اصل وفاداری، اختلاف‌هایی با شاهنامه‌ی فردوسی دارند. زیرا که فردوسی استاد پارسی‌گوی حماسه‌سرا نام‌ها، خویش‌کاری‌ها، زمان‌ها و مکان‌های باستانی را در روایت شاهنامه‌ی خود تغییراتی داده است، اما منابع و مواخذ داستان‌های متن پیشِ رو، منابع باستانی بوده و به جز گوشه‌هایی کوچک نویسنده شخصیت‌ها و وقایع را بدونِ مراجعه به شاهنامه‌ی فردوسی بیان داشته است.

همچنین نگارنده سعی کرده تا نام‌ها را با توجه به تلفظ امروزی، در متنِ داستان بیاورد. اما نام‌ اشخاص و اماکن به صورت اصیل و به زبان پهلوی در زیرنویس نیز ذکر شده است تا اگر خواننده‌ی محترم به دنبال اطلاعاتی خارج از کتابِ حاضر باشد، بتواند با آگاهی از تلفظ صحیح، اطلاعاتی بیشتر کسب کند. به همین منظور در پایان کتاب، برای خوانش آسانِ زیرنویس‌ها یک جدولِ آوانوشت نیز آورده شده، که به خواننده‌ی گرامی پیشنهاد می‌شود پیش از مطالعه‌ی داستان‌ها، بدان نگاهی اندازد.

آنچه در کتاب "اسطوره‌های روشناییِ ایران‌ زمین" می‌خوانید، اساطیری هستند که بخشی از داستان آفرینش، دنیای پهلوانان دلیر و دیوهای پلید را در ایرانِ کهن یادآوری می‌کنند.

نازنین نانا والاجم کارگردان تئاتر و کریوگرافر (طراح حرکت) و همچنین محقق در حوزه‌ی فرهنگ و آیین‌های ایران و تطبیق نشانه‌های حرکتی در آیین‌های ایران و شرق دور نیز است. او خارج از ایران روایت‌های اوستا را به پرفورمنس‌هایی در شیوه‌ی حرکت معاصر در می‌آورد.

در بخشی از کتاب اسطوره‌های روشنایی ایران‌ زمین می‌خوانیم:

چوبی به پایش بود. حضور او در هر کجا آن‌قدر دلپذیر و چهره‌اش آن‌قدر خوش بود که به همه‌ی موجودات در آسمان، زمین و هر آن کس که او را می‌دید، آسایش و نیکویی هدیه می‌داد.

روشنایی وقتی باد را به روی زمین می‌فرستاد، به او گوشزد کرد که مهم‌ترین خصوصیتش چابکی و لطافت اوست؛ چُنان لطیف که گاهی حضورش حتی احساس نمی‌شود.

برای همین خیلی وقت‌ها آدم‌ها احساس نمی‌کردند باد در بدن‌شان رفت و آمد می‌کند! شاید هم عادت کرده بودند با نفس‌هایشان، لطافت و تازگیِ همیشگی باد را به درونشان دعوت کنند اما متوجه حضورش نشوند!

به هر حال روشنایی از باد خواسته بود، به همه‌جا سر بزند و در هر کجا احساسی لذت‌بخش به ارمغان آورد تا به شادیِ جهان بیفزاید... یعنی اگر از جای گرمی چون کویرگذشت، گرم باشد. اگر از برف و کوهستان گذشت مثل برف، سرد شود. اگر از جایی معطر گذشت، بوی خوش آن‌جا را بگیرد. و همچنین روشنایی به باد یادآوری کرد که؛ اگر بتواند با لطافتش خصوصیات دیگران را بگیرد و در آن‌ها زندگی کند، برای همه‌کس خوشایند و دلپذیر خواهد شد!