کتاب خانه‌های پوشالی (مجموعه داستان‌های کوتاه)

کتاب خانه‌های پوشالی (مجموعه داستان‌های کوتاه) نوشتۀ محمد داداشی، حکایت‌های اجتماعی را در قالب قصه‌های کوتاه و جذاب روایت می‌کند.

روزگاری انسان برهنه برای حفظ جان خود به غارها پناه می‌برد. بشر که روزی مورد تهدید بود، امروزه تهدیدی است برای زمین و تمام موجوداتی که در آن زیست می‌کنند و حتی برای خودش. در عصر دانایی جهل بیشتر از هر زمان دیگری خودنمایی می‌کند.

به راستی چگونه است که انسان با تمام تکاملش اینگونه شتابان به سمت زوال مادی و معنوی حرکت می‌کند؟ دوری از اخلاق حلقه گمشده دوران ماست. ‌ای کاش انسان فانی فراموش نمی‌کرد که دنیا محل گذر است و منافع مادی خود را بر مصلحت دنیوی و اخروی ترجیح نمی‌داد. مرگ پایان زندگی نیست اما پایان فرصت‌هاست.

در بخشی از کتاب خانه‌های پوشالی می‌خوانیم:

بچه که بودم در روزهای سرد زمستان ملتمسانه به آسمان خیره می‌شدم و دعا می‌کردم تا شاید برف ببارد و همه‌جا را سفیدپوش کند. فقط و فقط به خاطر اینکه صبح، قبل از رفتن به مدرسه و هنگام خوردن صبحانه رادیو اعلام کند: «مدارس ابتدایی شهر تهران تعطیل است.»

تا من بتوانم سینه‌خیز زیر کرسی بروم و سرمست شوم از گرمای ناب آن و تماشا کنم پارو کردن برف را از روی پشت بام‌ها، چقدر غیر قابل تحمل بود که هر روز صبح از خواب بیدار شوی و به مدرسه بروی آن هم با آن کلاس‌های شلوغ که گاهی بیش از چهل دانش‌آموز داشت و بر روی هر نیمکت سه نفر شانه به شانه هم می‌نشستند. در آن ایام استفاده از وسایل کمک آموزشی برای تنبیه دانش آموزان امری رایج به شمار می‌آمد که معمولا خط‌کشی چوبی بود و حتی آموزگاران خانم نیز از استفاده آن ابایی نداشتند.

بی‌شک این موضوع در عدم اشتیاق من برای حضور در مدرسه بی تأثیر نبود. برای دانش‌آموز سال اولی‌ای چون من، فرا رسیدن فصل تابستان نوید روزهایی خوش بود و قطعا سفر به ساوه و دیدار پدربزرگ، مادربزرگ، و پسرخاله‌ها و دخترخاله‌ام را در روستای آب و اجدادی به همراه داشت. معمولا در اواسط تیر ماه هر سال، خانواده ما که شامل من و پدر و مادرم بود و خانواده خاله زهرا با همسر و دو پسرش به نام‌های جمال و جلال که ساکن همدان بودند و همچنین خانواده خاله لیلا با همسر و تک فرزندش سارا به روستایمان در ساوه می‌رفتیم و یک هفته‌ای را در کنار پدر بزرگ و مادربزرگ به سر می‌بردیم. روستای ما با کوچه باغ‌هایی زیبا، جوی‌های آب و دیوارهای کاه گلی شاهکاری از زیبایی طبیعت و هنرنمایی بشر بود.