بله
مجله سینما و ادبیات - شماره 57 و 58، منتشر شد. زندگی و آثار گدار با نگاهی به گوشه‌های تاریخ سینمای فرانسه، گفت‌وگوی گاوین اسمیت با ژان لوک گدار، سیاست گدار پیش از دوره فیلم‌های سیاسی‌اش: آلفاویل، ساخت آمریکا الاهیات تصویر و تاریخ‌های سینما، از جمله عناوینی هستند که در این شماره از مجله می‌خوانید.
سینمای متعهد و انقلابی قصه‌گو نیست، روایتگر است. قهرمان ندارد، با فاصله‌گذاری از همذات‌پنداری مخاطب با اثر احتراز می‌کند و دائم یادآوری می‌کند که این یک فیلم است و از همه مهم‌تر آنکه سینمای انقلابی همواره در حال چون و چرا با بخشی از خود سینماست.
امروز نیک و بد هنر و سرگرمی به سبک آمریکایی برای همه روشن است. انقلاب‌های ضدسرمایه‌داری، اغلب محافلی را پدید آوردند که می‌کوشید راهی برای ساماندهی هنر و فرهنگ مستقل و غیرهالیوودی و حتی ضدهالیوودی بیابد. این جریان در سینما پیچیده‌تر می‌شد و حتی در خود ایالات متحده منجر به ظهور سینمای به اصطلاح نیویورکی و جشنواره‌های مستقل شد. در مسکو پس از انقلاب اکتبر پرولت کولت پاتوق مایاکوفسکی شاعر، استانیسلاوسکی و میرهولد از حوزه تئاتر و سرگئی آیزنشتاین و سینمایی‌ها و همه هنرمندان انقلابی در مسکو بود. دیدیم که تلاش‌های ایشان به نهضت مونتاژ شوروی و سینمای مستند و داستانی ویژه و مدارس سینمایی و دستاوردهای متعدد دیگر منجر شد.
در کشور خودمان هم پس از انقلاب اسلامی موسساتی چون روایت فتح و مراکز فیلمسازی دیگر به سینمای ویژه‌ای منتهی شد که دنیا را جذب نجابت خویش کرد. در فرانسه اما، با توجه به دوره طولانی و مرحله به مرحله انقلاب، تحول فرهنگی نیز تدریجی صورت گرفت که شاید آخرین و مهم‌ترین مرحله آن با آرام‌شدن تلاطم مه 1968 از طریق هنرمندان نظریه‌پردازی چون اریک رومر، ژاک ریوت و ژان لوک گدار به سرانجام رسید.
