بله
مجله سینما و ادبیات - شماره 69، منتشر شد. در این شماره سراغ تئوری مولف رفته و بر مقاله مهم پایه‌گذار و سردبیر مجله معتبر بریتانیایی مووی، یان کامرون، متمرکز می‌شویم.
ریدلی اسکات برای ایفای نقش مهمی در سینمای بریتانیا و آمریکا در نیمه دوم سده بیستم رشد کرد. با ارتقای کیفی فیلم‌های بریتانیایی پس از موج نو (واقع‌گرایی اجتماعی) که بر بنیاد سینمای مستند، تئاتر و ادبیات ریشه‌دار انگلیسی استوار بود، تعدادی از سینماگران برای جذب سرمایه و در نهایت ادغام صنایع آمریکا و انگلستان به عرصه آمدند. از میان کسانی چون آلن پارکر، کن راسل، نیکلاس روگ و ریدلی اسکات، این ریدلی اسکات بود که نظر سرمایه‌گذاران آمریکایی را به خود جلب کرد و این امر را شاید بتوان با اقبال سرمایه‌گذاران آمریکایی به انقلاب فرهنگی جوانان در لندن دهه 60 با شعار لذت‌جویی در عرصه‌های مد و هنر پاپ مرتبط دانست.
مهم‌ترین فیلم ریدلی اسکات را می‌توان «بلید رانر» دانست؛ از عالی‌ترین نمونه‌های نوآر علمی تخیلی که مضمون‌های مهمی را می‌کاود و مولفه‌های سینمای پست مدرن را به نمایش می‌گذارد.
در بخش «از دل نظریه‌ها» در این شماره خواهید دید پیوستن به سینمای صنعتی «هالیوود» که در آن همه چیز وابسته به کارگردان نیست و استودیو می‌تواند با به خدمت گرفتن یک فیلمبردار یا حتی آرایشگر مستعد فیلم را به درخشش برساند، کار هر کس نیست و ریدلی اسکات عملاً از پس این کار برآمده است.
