بله
کتاب بارداری و نوزاد در اسلام (برگرفته از متون اسلامی و روایات ائمه معصومین (ع))، توصیه‌ها و سفارشات بزرگان دینی را در درمان بیماری‌های مربوط به بارداری و زایمان و همین‌طور خوراکی‌های گوناگون ار قبیل میوه‌ها، سبزیجات، گوشت‌ها و... را متذکر شده و به درمان این بیماری‌ها و همچنین استفاده درست از انواع خواراکی‌ها می‌پردازد.
امروز علی‌رغم پیشرفت علم پزشکی و رسیدن به قله‌های مرتفع، اما باز هم، گاه به گاهی در این علم حیاتی علی رغم پیشرفت‌های قابل توجه حرف‌ها و کارها و نظریه‌های متناقض و ضد یکدیگر به چشم می‌خورد. اما در سخن وحیانی که از طرف خداوند متعال و خالق انسان‌ها، به عنوان بروشور و دفتر راهنما برای بهتر زندگی کردن انسان‌ها است. چنین تناقض‌گویی و اختلاف نظر وجود ندارد. این سخنان و تعالیم به حضرت محمد (ص) نازل شده و به جانشینان آن گرامی یعنی؛ اهل بیت ایشان رسیده است و آن حضرات به وسیله وجود مقدس پیامبر اعظم به علم وحیانی دست یافته‌اند. پس به طور قطع، سخنان اهل بیت (ع) سخنان رسول گرامی اسلام است. و سخنان پیامبر اعظم (ص) سخنان خداوند منان است و سخنان حکیم مطلق و خالق انسان‌ها به مثابه دفترچه راهنمایی که یک مهندس برای استفاده بهتر و کامل‌تر از وسیله ساخت خود، به مردم عرضه می‌کند، است. کتب دینی در زمینه طب سنتی دارای سهمی موثر و اساسی است. کتبی مانند طب النبی، طب الائمه و... گویای این مطلب است.
طب اسلامی از فرهنگ و جهان‌بینی خاص اسلامی مایه گرفته است مخصوصا طب شیعی که از گفته‌ها و روایات ائمه هدی به ویژه امام علی (ع)، امام محمدباقر (ع)، امام جعفرصادق (ع) و امام رضا (ع) به وجود آمده است و از زمان صفوی به بعد به صورت مکتب جدید شناخته شده است. در این میان عرفا به پیروی از این مکتب همت گمارده‌اند. اما آنچه تاکنون از علمای عامل و عرفای واصل نقل گردیده است، کردار و کرامات معنوی ایشان بوده و کمتر به گنجینه علوم ایشان توجه شده است. اهل حق با استعانت از قرآن و اهل بیت (ع) هر یک به فراخور حال خویش به گنجینه علوم الهی دسترسی پیدا کرده‌اند. و انسان‌های دردمند و مبتلا را به انحاء گوناگون از آن بهره‌مند کرده و سبب رفع مشکلات آن‌ها شده‌اند آگاهی از چگونگی بیماری‌های گوناگون و نحوه درمان هر یک از آن‌ها یکی از دانش‌های سر به مهر عرفای ما بوده است که متاسفانه تا به حال چندان که باید و شاید به آن‌ها پرداخته نشده است.
عرفا با دم روحانی خود و با استعانت از خداوند و ائمه اطهار (ع) همیشه شفابخش بیماران و نجات دهنده دردمندان بوده‌اند. احاطه عرفا بر رموز بیماری‌ها و آگاهی‌شان بر اسرار علم طب با توجه به سخنان و توصیه‌های ناب و ارزنده‌شان کاملا آشکار است. شیوه درمان عرفا تجویز داروهای گیاهی و طبیعی است. این شیوه درمانی از اهمیت بالایی برخوردار است شاید بتوان گفت امروزه بیش از هر زمان دیگری در سراسر جهان، مقوله سلامت و رجوع به طبیعت و دوری کردن از ترکیبات شیمیایی داروهای جدید و پیچیده گرایش یافته و احترام به طبیعت، الگو گرفتن از آن و استفاده مطلوب از مواهب طبیعی به تدریج از سطح مباحث علمی و تحقیقاتی خارج شده و در کلیه سطوح و عرصه فعالیت‌های تولیدی و خدماتی مورد توجه ویژه قرار گرفته است. در ایران حدود 700 گونه گیاه دارویی و مفید می‌روید. که 5 برابر تمام گیاهانی است که در اروپا به عمل می‌آید بنابراین احیای فرهنگ قدیمی استفاده از گیاهان دارویی در کشور با توجه به رشد فناوری ضروری به نظر می‌رسد.
بارداری، واقعه‌ای مسرت‌بخش و یکی از لذت‌بخش‌ترین دوران‌های زندگی زنان است. امروزه یکی از عوامل موثر و تعیین کننده در تدوین برنامه‌های بهداشتی درمانی، به ویژه در کشورهای اسلامی، راهبردهای مذهبی است. مذهب می‌تواند به رضایت و سلامت فرد و جامعه کمک کند.
در این راستا اسلام، تمام شئون حیات انسانی را در بر گرفته و عالی‌ترین رهنمودها را در همه زمینه‌ها، از جمله دوران بارداری، زایمان و شیردهی در اختیار انسان قرار میدهد. رهنمودهای بهداشتی پیشوایان دین هر چند به ظاهر ساده‌اند، شامل دقیق‌ترین نقاط علمی و عملی هستند به طوری که هنوز با گذشت قرن‌ها، با کلیه قوانین علمی و بهداشتی مطابقت دارند. این رهنمودها شامل تغذیه در دوران بارداری بخصوص توجه به حلال بودن آن، تعداد و تنوع اغذیه و اشربه، عبادت و خودسازی، ذکر و یاد خدا جهت آرامش روح و روان، داشتن روابط زناشویی در چارچوب مناسب، چه پیش از تشکیل نطفه و چه در دوران بارداری، واجب بودن تغذیه نوزاد با آغوز، تاکید بر شیردهی نوزاد با شیر مادر، چگونگی شیردهی و... است که مسلما آگاهی خانم‌های باردار در این زمینه، مراقبت‌ها را بیشتر و بهتر خواهد کرد.
در کتاب بارداری و نوزاد در اسلام (mothers and their newborns in islam) سعی شده است، تعالیم بهداشتی اسلام درباره تغذیه بارداری و تلاوت آیات قرآن جهت آرامش در دوران بارداری، بررسی گردد؛ بدین ترتیب، هنگام تدوین برنامه‌های بهداشتی می‌توان از نیروی قوی مذهب جهت ارتقای سطح بهداشتی مادران بهره گرفت.
در بخشی از کتاب بارداری و نوزاد در اسلام می‌خوانید:
اگر زنان باردار در هنگام بارداری، اموری را رعایت کنند، علاوه بر آن که فرزند آنان سالم رشد کرده و زمان تولد سالم خواهد بود، وضع حمل آنان نیز طبیعی و آسان خواهد شد، اما در صورتی که دستورات بهداشتی را رعایت نکنند اولا، ممکن است خطراتی نوزاد را تهدید کند؛ ثانیا، ممکن است زایمان دشوار شود و نیاز به عمل جراحی باشد.
پیش‌تر، توصیه‌هایی مربوط به سلامت مادر و فرزند، ذکر شده است. اینک عواملی را که سبب زایمان سخت یا سخت‌زایی می‌شود، متذکر می‌گردیم:
1. بعضی زنان به طور ارثی، سخت‌زا هستند. به نطر می‌رسد، در اینگونه زنان، فاصله دو لگن از هم، از حالت طبیعی کمتر باشد و یا ماهیچه‌های دیواره رحم، از قوت کافی جهت بیرون راندن نوزاد برخوردار نباشند. این افراد باید در هنگام بارداری، برنامه پیاده‌روی مرتب داشته باشند تا اعضای بدن انان، از جمله ماهیچه‌های رحم، قوی شده و چنانچه تنگی هم تا حدودی مرتفع گردد و لگن از هم باز شود.
2. گاهی در اثر ترس و وحشتی که بر زائو عارض می‌شود، اعصاب به انقباض در آورنده ماهیچه‌های دیواره رحم آنطور که باید، نمی‌توانند کار خود را انجام دهند و در نتیجه، زایمان دشوار خواهد شد.
3. گاهی دهانه رحم، دچار ناراحتی‌هایی مانند "ورم" می‌شود. این امر، مانع خارج شدن طفل از رحم می‌گردد.
4. گاهی عدم آگاهی ماما به بعضی نکات علمی و یا عدم دقت و دلسوزی به امر زایمان، وضع حمل را دچار اشکال می‌کند؛ مانند تزریق بی‌موقع آمپولی که سبب انقباضات شدید دیواره رحم می‌گردد و یا تزریق بعضی مسکن‌ها که ماهیچه‌های رحم را بی‌حس می‌کنند و مانع انجام عمل آن‌ها می‌شوند.
5. گاهی نوزاد می‌خواهد به طور غیر طبیعی، مثلا با دست و یا کمر از رحم خارج گردد این حالت‌ها را نمایش‌های غیر طبیعی جنین می‌گویند.
6. گاهی جنین از حالت طبیعی بزرگ‌تر است که این امر، زایمان را دچار اشکال می‌کند. این حالت بیشتر در افرادی مشاهده می‌شود که در دوران بارداری، فعالیت جسمی نداشته و به خوردن و استراحت کردن و تقویت پرداخته‌اند.
