کتاب نامه‌هایی که لیلا نخواند

کتاب نامه‌هایی که لیلا نخواند نوشته‌ی مطهره میرزایی، مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه است که با بیانی زیبا و دلنشین به رشته‌ی تحریر درآمده.

در بخشی از کتاب نامه‌هایی که لیلا نخواند می‌خوانیم:

لیلا جان این مدت که از هم دور بودیم قطعا برای جفت‌مان هر ثانیه‌اش یک گردش زمین به دور خورشید است، اما این فاصله‌ها می‌خواهند من و تو را محک بزنند، می‌خواهند عاشق‌ترمان کنند. تو نگران نباش بگذار جور همه‌ی دلهره‌ها مال من باشد، تو بخند و با خیال راحت تمام حس‌های عاشقانه و شیطنت‌های زنانه را در خودت پیاده کن، می‌خواهم وقتی برگشتم با هم به استقبال هزار و یک شب‌ها برویم با هم نظامی را به قلم بگیریم تا عاشقانه‌هایمان به گوشه همگان برساند.

اگر حال مرا می‌پرسی، بد نیستم این‌جا زیاد هم بد نیس اما من خوب بلدم با یادت روزم را به ماه برسانم. صبح که بیدار می‌شوم به تو فکر می‌کنم، لباس‌هایم را عوض می‌کنم، پوتین‌هایم را می‌پوشم، اسلحه را پر از تیر می‌کنم، با بچه‌های گردان سرود پیروزی سر می‌دهم، در پساپس همه‌ی عملیات‌ها، در تمرین‌های اضافه، حتی موقعی که کنسرو پخته نشده و تکه نون سنگی که اصلا بویی از غذاهای تو را نبرده‌اند را به ناچار می‌خورم و هزار چیز دیگر، تا لحظه‌ای که چشمانم را روی هم می‌گذارم باز هم به تو فکر می‌کنم.

چند ساعت دیگر عملیات بعدی شروع می‌شود و این لحظه که در حال نوشتن برای تو هستم، اینجا قیامت شده، هرکس به سویی می‌رود، همه خشاب کشیده آماده‌اند. فرمانده حرف‌هایش را دوره می‌کند، برایمان از لحظه خوش پیروزی تا احتمال اسارت و شاید هم شهادت می‌گوید: رسم جوان‌مردان است که برای حفظ لیلای خود و دیگران اینجا حاضر شده‌اند.

می‌گوید: پیروزی از آن کسی است که به دنبال عدالت آمده حتی اگر جانش را هم در نبرد بگذارد باز هم پیروز است.