کتاب ترانه‌ی مردادی

کتاب ترانه‌ی مردادی، مجموعه‌ای از غزلیات و ترانه‌های عاشقانه و نجیبانه‌ی شاعر معاصر مریم فتاحی است.

صاحب این مجموعه تلاش کرده خودش باشد و از لغزش زبانی و شخصیتی دور بماند. صمیمیت محتوایی در این اثر گاه شاعر را به صمیمیت بیشتر در زبان می‌کشاند و حتی گاه به ضرورت از زبان شکسته و محاوره استفاده می‌کند که بر حلاوت آن می‌افزاید.

وی از عریان‌گویی متداول شعر امروز پرهیز می‌کند. حتی عاشقانه‌ترین ذهنیت‌های خود را نجیبانه تصویر می‌کشد و در حریری از حیا می‌پیچد و ارائه می‌کند. او رسالت اجتماعی‌اش را به خوبی می‌شناسد و به دور از هر سیاه‌نمایی تلاش می‌کند تصویری شاعرانه از اجتماع ارائه دهد و تلنگری بر وجدان‌های آگاه جامعه بزند که این مهم وظیفه هر هنرمند مسئول است. 

این روزها شعر و شاعران به بهانه‌ی روزآمد دچار تلاطم‌های فراوانی شده‌اند. متأسفانه بازی‌های زبانی و افراطی شعر در این سال‌ها بیماری آزارنده‌ی بسیاری از مجموعه‌ها و اشعار است. ادب، رکن اساسی ادبیات است که فقدان آن شاعر را دچار تزلزل در بسیاری از سروده‌ها می‌کند. ادبیات پرداخت‌های ادبی سرمایه‌ی جدی این میراث ارجمند ملی است که از بزرگان و گذشتگان به امانت نزد ما می‌باشد و باید امانتداران راستینی باشیم.

در بخشی از کتاب ترانه‌ی مردادی می‌خوانیم:

بر شانه‌هایش ردی از شلّاق باران بود
امّا تمام آرزویش تکه‌ای نان بود
آشفته بود و چشم‌های پر سؤالی داشت
در جست و جوی بخت، با پایی که لرزان بود
جای نگاه مهربان و خالی از نفرت
در چشم‌های بی‌نسیبش رد طوفان بود
می‌خواست خورشیدی شود آن شعله‌ی کوچک
در ابتدای راه امّا رو به پایان بود
در لا به لای رفت و آمدهای آدم‌ها
دنبال رد کهنه‌ای از نام انسان بود