کتاب مهندسی بافت پوست و کاربرد آن در پزشکی بازساختی نوشتهی پیمان بروکی میلان، به بررسی پوست از اولین ارگانهای مورد توجه مهندسی بافت و شرح انواع بیماریها و درمانهای نوین این شاخه از علوم سلولی پرداخته است.
کاروان دانش با شتابی روزافزون به پیش میرود. سرعت این پیشرفت آنچنان تحسین برانگیز است که اذهان را به شگفتی واداشته است. امروزه پیشرفتها در حوزهی پزشکی بازساختی که بر پایهی اصول مهندسی بنا شدهاند، علوم پزشکی را وارد دورهی نوینی کرده است که شاید در گذشته به هیچ وجه تصور آن نمیرفت. پیشرفت در پزشکی به موازات افزایش ارتباط میان چندین رشته از جمله زیستشناسی، علم مواد و مهندسی منجر به پیشرفت در امور تشخیصی، ابزار و وسایل کاشتنی و پیوند بافت شده است. عدم کارایی و فقدان یک عضو یا بافت یکی از پرهزینهترین مشکلات در مراقبتهای پزشکی محسوب میشود و به همین دلیل نیاز مبرم محققین به یک رویکرد میان رشتهای جهت درمان این مشکل همیشگی، منجر به ظهور مهندسی بافت گردیده است. جالب اینجاست که امروزه پیشرفتها در زمینهی مهندسی بافت و علوم سلولی بسیار چشمگیر بوده است.
پوست بزرگترین ارگان بدن است و وظیفهی اولیهی آن ایجاد یک سد محافظتی در برابر عوامل خارجی و بیگانه است. از عملکردهای مهم دیگر پوست میتوان از تنظیم دمای بدن، هموستاز مایعات، تحریک سیستم ایمنی و تشخیص حس نام برد. زمانی که به علت ایجاد جراحت و یا بیماری پوست دچار آسیب گردد و پیوستگی آن از بین برود، بالطبع عملکرد محافظتی آن مختل میگردد و اگر این آسیب گسترده باشد و مقدار وسیعی از پوست از بین رفته باشد ممکن است منجر به یک ناتوانی قابل توجه و یا حتی مرگ شود. به طور کلی از بین رفتن یا عدم کارایی پوست از شایعترین و پرهزینهترین مشکلات در مراقبتهای پزشکی است.
مطالب کتاب مهندسی بافت پوست و کاربرد آن در پزشکی بازساختی (Skin tissue engineering and its application in regenerative medicine)، برای دانشجویان رشتههای علوم پایه و بالینی از جمله مهندسی بافت، بیو مواد، مهندسی پزشکی، علوم تشریحی، بافتشناسی، پزشکی و... مفید میباشد.
در بخشی از کتاب مهندسی بافت پوست و کاربرد آن در پزشکی بازساختی میخوانیم:
در زخمهای با ضخامت کامل لایههای درم و اپیدرم هر دو از بین میروند. برای درمان اینچنین زخمهایی در ابتدا Bell و همکاران یک کامپوزیت دو لایهای ساختند که حاوی شبکهی کلاژنی همراه با فیبروبلاستهای درم و یک پوشش از سلولهای اپیدرمی بود. سپس اصلاحاتی روی این محصول انجام گرفت به این ترتیب که در آن کلاژن گاوی نوع I را به کار بردند و از فیبروبلاستها و کراتینوسیتهای آلوژن پوست انسان استفاده کردند. علیرغم اینکه این محصول یک جایگزین پوستی موقتی محسوب میشود، ولی به طور موفقیتآمیزی در زخمهای جراحی و زخم پاهای دیابتی مورد استفاده قرار گرفته است. با آزمایشهای کلینیکی مشاهده گردید که این محصول باعث تسریع در روند بهبودی زخمهای مزمن میگردد، هر دو محصول اپلیگرف و درماگرفت از سال 1997 در کانادا و اخیراً هم در آمریکا مورد استفاده قرار گرفتهاند.
در شرایط برون تنی اپلیگرف یک مرحله بیان سایتوکاینهای التهابی و سپس فاکتورهای رشد را نشان داده است که یادآور فرایند طبیعی ترمیم زخم است. شواهدی موجود است که اجزاء اپیدرمی و درمی اپلیگرف به صورت گروهی کار میکنند تا این واسطهها را تولید کنند که به طور طبیعی با بخش درمی و اپیدرمی به تنهایی امکانپذیر نیست. شواهد موجود نشان میدهند که سلولهای سازههای آلوژنیک نظیر اپلیگرف در زخمها ثابت نمیمانند. این نشان میدهد که در زخمهای حاد مانند زخمهای عروقی، DNA موجود در سلولهای آلوژنیک دهنده در طی مدت 6-4 هفته بر اساس PCR انجام شده بر روی سلولهای دهنده قابل شناسایی نیست. همچنین شواهد قوی وجود دارد که لانهگزینی واقعی یا حضور طولانی مدت سلولها در این سازههای آلوژنیک رخ نمیدهد.
بله


















