بله
در کتاب پس‌انداز و سرمایه‌گذاری به سبک ایرانی نوشتۀ مهدی چقازردی و محیا همت پور، به بررسی انواع پس‌انداز و سرمایه‌گذاری در خانواده‌های ایرانی پرداخته شده است.
تفاوت کشورها در میزان توسعه یافتگی به توانایی آن‌ها در سرمایه‌گذاری، تشکیل سرمایه و تولید محصول مرتبط است و تأمین منابع برای سرمایه‌گذاری بستگی به میزان پس‌انداز جامعه دارد.
پس‌انداز ملی در اقتصاد، به طور متعارف از سه جزء اصلی پس‌انداز خصوصی، پس‌انداز دولتی و پس‌انداز خارجی تشکیل می‌گردد.
با توجه به تحولات بازار بین‌المللی نفت و همچنین با عنایت به سیاست‌های کلی اجرای اصل 44 قانون اساسی به منظور تقویت بخش خصوصی و در راستای تحقق اهداف تبیین شده در سند چشم‌انداز بیست ساله توسعه کشور و همچنین برنامه 5 ساله چهارم به خصوص هدف رشد اقتصادی سریع و مستمر، به نظر می‌رسد که حرکت عمده برای تجهیز منابع پس‌انداز باید به پس‌اندازهای بخش خصوصی معطوف شود.
پس‌انداز بخش خصوصی شامل پس‌انداز خانوارها و پس‌اندازهای بنگاه‌های خصوصی می‌باشد که بخش عمده آن پس‌انداز خانوار است.
در کتاب پس‌انداز و سرمایه‌گذاری به سبک ایرانی، ابتدا با بیان تعاریفی از پس‌انداز و سرمایه‌گذاری سعی بر آن شده است که خواننده بتواند دیدگاه روشنی نسبت به موضوع پیدا کند سپس با ادبیاتی ساده به انواع روشهای علمی پس‌انداز و سرمایه‌گذاری در کشور ایران پرداخته شده است.
در بخشی از کتاب پس‌انداز و سرمایه‌گذاری به سبک ایرانی می‌خوانیم:
در بسیاری از خانواده‌های ثروتمند پول معادل است با آنچه می‌توانند بخرند. در این خانواده‌ها آن‌قدر کالاهای لوکس وجود دارد، اتومبیل‌های گران قیمت، مبلمان زیبا، استخر شنا، کنسول‌های سرگرمی خانگی و... که به راحتی موجب می‌شوند پول کمتر به عنوان وسیله‌ای متنوع دیده شود. پول می‌تواند وسیله‌ای برای آموزش باشد. برای قدردانی از هنر، برای دور هم جمع کردن خانواده و برای انجام بهترین کارهای خوب و لذت‌بخش در دنیا به عبارت دیگر پول چندین وجه دارد و برای بچه‌ها لازم است که یاد بگیرند آن را از جنبه‌های مختلف ببینند.
پول توجیبی که به عنوان پاداش برای انجام کارهای شخصی پرداخت می‌شود یک دید زمخت و کوته فکرانه از پول به وجود می‌آورد. با این وجود باز هم درصد بالایی از والدین پول توجیبی فرزندان خود را بر اساس این شیوه بنا نهاده‌اند و اعتقاد دارند که این یک شیوه مناسب برای پول به دست آوردن از سوی بچه‌ها است. در واقع ما باید از بچه‌ها انتظار کمک و همکاری در کارهای روزمره داشته باشیم فقط به این دلیل که آن‌ها عضوی از خانواده ما هستند نه به این خاطر که ما به آن‌ها پول می‌دهیم. عضویت آن‌ها در خانواده به‌خودی‌خود آن‌ها را مستحق امتیازهای زیادی کرده است. از زندگی در خانه خوب همراه با خانواده مهربان گرفته تا رفتن به تعطیلات خانوادگی. آن‌ها در قبال پذیرفتن برخی مسئولیت‌های خاص "کارهای شخصی و روزانه" اجازه یافته‌اند از برخی امتیازات خانوادگی بهره‌مند شوند.
