کتاب ماه در آینه

مریم ضمانتی یار در کتاب ماه در آینه، حکایت‌هایی از تشرف کسانی چون شیخ مفید و اسماعیل هرقلی و... به محضر امام عصر (عج) را، به شیوه‌ای زیبا و ادبی و در قالب داستان کوتاه به رشته تحریر درآورده است.

این اثر می‌تواند، برای همه دوستداران آن حضرت (ع) در هر سنی که باشند، مفید و خواندنی باشد.

در بخشی از کتاب ماه در آینه می‌خوانید:

هولاکو در زره جنگی با کلاه‌خودی آهنین و شمشیری آخته بر کمر، هیبتی ترسناک به خود گرفته بود و دور تا دور او فرماندهان جنگی مغول با چشمانی خونبار و بی‌رحم ایستاده بودند. موضوع دیدار و ملاقات پادشاهشان عجیب بود. شمشیر آن‌ها به احدی رحم نکرده بود و هر جا که رفته بودند خون و آتش و ویرانی به جا گذاشته بودند و به کسی فرصت التماس و امان‌خواهی هم نداده بودند. حالا هنوز در «ایران» بودند که از «عراق» درخواست امان رسیده بود.

شیخ یوسف سدیدالدین بزرگ آل مطهر در حله، در کمال آرامش خاطر و خونسردی پا به کاخ هولاکو گذاشت. نه آن هیبت و عظمت دلش را لرزاند و نه آن چشمان خون‌آشام و وهمناک. هولاکو او را که دید بدون مقدمه گفت: «چطور جرات کردید با من مکاتبه کنید و تسلیم خود را اظهار نمایید؟ چطور جرات کردید به دیدار ما بیایید با این‌ که هنوز معلوم نبود دستور من در زمینۀ فتح عراق، تسخیر «بغداد» و دستگیری خلیفۀ بغداد چیست؟ از طرفی آیا اطمینان داشتید که من امان‌خواهی شما را می‌پذیرم و با شما صلح می‌کنم و از نزد ما به سلامت خواهید رفت؟

یوسف نفس عمیقی کشید و گفت: «ما این کار را بدون پشتوانه نکرده‌ایم؟»
پشتوانه؟ از کدام پشتوانه حرف می‌زنی؟
روایتی از امام‌مان حضرت امیرالمؤمنین (ع) به ما رسیده که در آن حضرت می‌فرمایند:

«زوراء. می‌دانی زوراء چیست؟ سرزمینی است دارای درختان گز که ساختمان‌های محکمی در آن‌جا بنا می‌شود، مردم بسیاری در آن سرزمین سکونت خواهند داشت و مردان و امیرانی در آن‌جا به وجود خواهد آمد. فرزندان عباس آن سرزمین را مقر سلطنت خود قرار می‌دهند و از زر و سیم کاخ‌های خود را زینت داده و شب و روز در عیش و نوش به سر می‌برند، به وسیلۀ آنان هرگونه ستم و تجاوز و ترس و وحشت هول‌انگیزی روا داشته می‌شود. پیشوایان بدکار، پادشاهان فاسق و وزرای خیانتکار در آن‌جا گرد آیند و فرزندان ایران و روم را به خدمت گمارند. اگر کار خوب ببینند، اعتنا نکرده و به آن عمل نمی‌کنند و چنان‌چه گناه و زشتی مشاهده کنند از آن جلوگیری و ممانعت نمی‌نمایند. در آن هنگام اندوه عمومی و گریۀ طولانی پدید می‌آید!

بیچاره مردم بغداد! که در نتیجۀ سلطه و هجوم مغولان پایمال گردند! مغولان مردمانی هستند که چشمانی ریز دارند! صورت‌شان همچون سپر چکش خورده، پهن و گرد است، لباس رزم می‌پوشند و مسلح و دلیرند، پادشاه آنان از همان‌جا (خراسان) که سلطنت عباسیان آشکار گشت، خواهد آمد. صدای وی درشت و مردی نیرومند و دارای همتی بلند است. به هر شهری که می‌رسد آن را فتح می‌کند و هر پرچمی که بر ضد او افراشته شود، سرنگون می‌گردد.