کتاب عالم ذر، میعادگاه عهد امام و عهد با امام

اسماعیل شفیعی سروستانی در کتاب عالم ذر، میعادگاه عهد امام و عهد با امام، به بررسی موضوع یاد شده در حوزه مهدویت در یکصد و سیزدهمین نشست از سلسله نشست‌های ماهنامه موعود می‌پردازد.

تنها خداوند می‌داند از ابتدای خلقت جن و انس و هبوط آدم (ع) بر فرش زمین تا به امروز، چه تعداد حوزۀ فرهنگی در گسترۀ زمین تولد یافته، بارور شده و روی به انحطاط و اضمحلال گذاشته است تا به امروز که همۀ ساکنان زمین در سایۀ حوزۀ فرهنگی و تمدنی غربی زیست می‌کنند و حتی بسیاری، صدای زنگ مرگ و پایان تاریخ این حوزۀ سیصد، چهارصد ساله را هم شنیده‌اند.

آیا اگر اعلام شود، فرزندان، مولود عهد نوشته‌ شده یا نوشته‌ ناشدۀ پدران و مادران خودند، سخنی بیراه گفته‌ایم؟
چنان که در کتاب «سیر تحول تفکر، فرهنگ و تمدن» به تفصیل بیان شده، صورت هر حوزۀ فرهنگی و تمدنی ابتدا و به اجمال در خانۀ جان «متفکران» (فیلسوفان، نظریه‌پردازان) نقش بسته‌ است و با طی مراحل و مدارجی در صورت یک حوزۀ فرهنگی، نمود پیدا کرده و با متاثر ساختن جماعتی انسانی، در هیئت عناصر مادی شکل‌ یافته و در گسترۀ یک تمدن نمایان می‌شود. به عبارت دیگر، هر حوزۀ فرهنگی، صورت غیرمادی تمدنی است که از آن به ثمر رسیده و در مقابل، تمدن ایجاد شده نیز، صورت مادی یافته و ما به ازای خارجی یک حوزۀ فرهنگی خاص است.

در بخشی از کتاب عالم ذر، میعادگاه عهد امام و عهد با امام می‌خوانید:

چنانکه پیش از این ذکر شد، جمیع مخلوقات، اعم از جن و انس و ملک، تکوینا حسب عهد فطرت و میثاق، در عهد حجت و ولی خداوند متعال هستند و در عهد و عصر هر ولی نیز شرعا عهد امام را بر گردن داشته و مکلف به پاسداری از آن هستند؛ ورنه از دین خارجند و به قول امام معصوم (ع) در زمره کافران به‌ شمار می‌آیند.

موضوع «حق معرفت» درباره امام، متضمن ادای حق امام منصوب از سوی خداوند متعال است. مباد که انسانی از روی جهالت، طوق بندگی امامت شرک و کفر و نفاق را بر گردن آویخته باشد! از دیگر سو، وفاداری بر این عهد موجب می‌شود تا امام نیز حق رعایا را بپردازد.

امام رضا (ع) فرمودند:
«إِنَّ لَنَا عَلَیْکُمْ حَقّاً بِرَسُولِ اللَّهِ وَ لَکُمْ عَلَیْنَا حَقّاً بِهِ فَإِذَا أَدَّیْتُمْ‌ إِلَیْنَا ذَلِکَ وَجَبَ عَلَیْنَا الْحَقُّ لَکُم‌؛

ما به خاطر رسول اکرم (ص) حقی بر گردن شما داریم و شما نیز حقی بر گردن ما دارید؛ هرگاه شما حق ما را دادید، ما نیز به وظیفه خویش عمل خواهیم کرد.»

آن زمان که مردم از «عهد امام» می‌گسلند و امام را یله و بی‌یاور می‌گذارند، ضرورتا بساط امامت کفر و شرک و نفاق را می‌گسترند.

باقی نماندن بر بیعت و عهد امام، امام حق را مغلول‌الید و امام کفر و شرک را مبسوط‌الید می‌سازد. از این مسیر است که دست ظالمان و طاغیان بر جان و مال و ناموس بندگان خدا گشاده می‌گردد و لاجرم، همه کسانی که باعث گشاده‌ دستی ظالمان شوند، در عمل آنان شریک هستند.