کتاب از قله عاشورا تا دریای ظهور

کتاب از قله عاشورا تا دریای ظهور اثر اسماعیل شفیعی سروستانی در ارتباط با موضوع مهدویت و عاشورا است.

دشمنان اهل‌بیت (ع) همه‌ی تلاش خود را مصروف آن می‌داشتند تا واقعه‌ی روز عاشورا، در جغرافیای زمانی سال 61 هجری قمری و جغرافیای مکانی دشت نینوا بماند، در حالی که سفیر حسین (ع) از آغازین روزها و از اولین زیارت حسین (ع) در روز اربعین، برآن بود تا حصار زمانی و مکانی محصور کننده‌ی قیام امام را بشکند و قیام و عمل خاندان رسول خدا (ص) را در بستر تاریخ جاری کند. از این رو می‌توان گفت زائری که بی‌بهره‌ی بزرگ از کربلا خارج شده و قیام و حضور و عمل خاندان پیامبر اکرم (ص) در منش، روش، ادب و اندیشه ی او تاثیر نگذاشته باشد، گویی حسین (ع) را در کربلا رها کرده و به شهر و دیار خویش بازگشته است.

کتاب از قله عاشورا تا دریای ظهور، توصیفی شاعرانه از جریانی جهادگر، منتظر و اندیشمندانه است که با اتصال و اتصاف به «زیارت سرخ»، معنی متعالی زندگی را از مکتب عاشورا فرا می‌گیرد تا در بستر تاریخ، چونان رودی جاری شود؛ فراز و نشیب‌های حیات را با تکیه به مرامنامه شیعه بودن پشت سر نهاده و در کسوت اهل انتظار، به استقبال امام زمانش برود. این اثر، پنجره‌ای نو به سنت زیارت و زیارت عاشورا است که امید می‌رود طبع لطیف آن دو امام بزرگوار را بیاراید.

اسماعیل شفیعی سروستانی در کتاب قلّه عاشورا تا دریای ظهور، قیام امام حسین (ع) را جاری در زیارتی می‌داند که براستی برپا کننده حق آن جناب باشد. نویسنده نام این زیارت را «زیارت سرخ» می‌نهد. زیارتی که در پی آن تغییر و تحول در زندگی اتفاق بیفتد. سپس چنین زیارتی را به قیام حضرت مهدی (عج) که همان نقشه بزرگ الهی برای جهان است، متصل می‌کند.

در بخشی از کتاب قلّه عاشورا تا دریای ظهور می‌خوانیم:

آنکه عهد نو نکند، محرم نیست؛ بیگانه‌ای است که به ناگهان، به سان دزدی از دیوار بالا می‌آید. به قول حضرت امیرالمؤمنین (ع) «کسی که از غیر در وارد شود، سارق است.»

در زندگی و مراودات معمولی همۀ ما، در ارتباط با مردم و حتّی دوستان و خویشاوندان، حدودی را مراعات و خطوطی را میان خود رسم میکنیم و متعصّبانه آن را پاس میداریم. چنانکه، اهل منزل را محرم خویش می‌شناسیم، همۀ آن‌ها را در سود و زیان خانواده شریک میدانیم، کاستی‌ها و نقصانشان را از دید نامحرمان محفوظ میداریم و پنهان می‌سازیم و اسرارشان را میان دیگران منتشر نمی‌کنیم.

آنکه محرم خانواده است، وسعت تصرّف و دخالتش هم در میان همۀ مایملک و حتّی اخبار و اطّلاعات و تصمیم‌گیری‌های خانواده بیشتر است، به عکس نامحرمان. در میان ما، مهمان نیز نامحرمی است که با حفظ شئون و ملاحظات در ساعتی معیّن، به صحن منزل و میان اهل خانواده حاضر شده و پس از آن، با سلام و احترام از میان خانواده خارج می‌شود. نامحرمان بیگانه، اساساً مجال حضور در خانه را پیدا نمی‌کنند. میزان قرابت افراد به خانه و خانواده، میزان حضور در میدان عمل و دخالت آن‌ها را معیّن می‌سازد.

محدودۀ تصرّف در همۀ امور و میان عموم مناسبات در سراسر جهان، به محدودۀ خویشی و پیوند و محرمیّت بستگی دارد. از این مطلب میتوان دریافت که چرا میدان حضور، عمل و حقّ تصرّف اولیای الهی و به ویژه حضرات معصومان: دربارۀ عموم خلق خدا (اعمّ از نباتات و جامدات و حیوانات و انسان‌ها) وسیع و ولایت آن‌ها گسترده است. آنان در تقرّب و پیوند با خداوند به جایی رسیده‌اند که حضرت جبرئیل (ع) نیز نرسیده است.