کتاب افسانه‌های کهن

کتاب "افسانه‌های کهن" مجموعه ای از افسانه های روایی خراسان می باشد.

خورشید عالمتاب آرام آرام درروزهای کوتاه زمستان ازنظرها محو می شد. مردم پس ازانجام امورروزمره و صرف شام چراغ دستی خود را ازروی میخ بغل دیوار برمی داشتند وهمراه اعضای خانواده کوچه و پس کوچه های روستارا طی می کردند و گاهی سوزوسرما چنان زیاد بود که با تمام وجوداحساسش می کردند. به خانه بزرگان و پیران که میرسیدند  بعد ازاین سرما. گرمای روحبخش کرسی که ذغال آنرا ازچند ساعت پیش آماده می کردند میهمانان را ارامش میداد. بانوی خانه به محض ورود میهمانان سماور را که صدای قل قل آن از هزارموسیقی دلنوازتر بود روشن میکرد. وفتیله چراغ گرد سوزروی کرسی را بالامی کشید. بزرگ مجلس که ازنظرسخنوری و گرمی وجود از بقیه افراد یک سروگردن بالاتربود پس ازخوش آمدگویی وزانو به زانو شدن درزیرکرسی و صاف کردن صدا ازمیهمانان می خواست که کدام افسانه دلخواه رابرای آنان تعریف کند. کدبانوی خانه در بین تعریف افسانه سینی چای را با استکان های کمرباریک و نعلبکی گل سرخ روی مجمعه مسی بالای کرسی می گذاشت. که این خود نیرو و شادی  وصف ناپذیری به میهمانان و گوینده می داد. همچنین کاسه های سفالی آبی رنگ پرازکشمش بادام و گردو و... آورده می شد. ازتعریف این افسانه ها شنوندگان پند و اندرز می گرفتند و در زندگی خود بکار می بردند.

ازادبیات عامه مردم افسانه ها راه درازی را پیموده و سینه به سینه حفظ گردیده اند و درهردوره از زمان اثری گذاشته واثری گرفته تا امروز به صورت گنج بزرگی درآمده است. افسانه ها میان طبقات مختلف رواج داشته مخصوص طبقه خاصی ازاجتماع نبوده است وانحصاری نشده است. برای همه مردم دوست داشتنی بوده وهمه راسرگرم واوقات فراغت آنهارا پرمی کرده است وعلاوه برآن احساسات وعواطف را لطیف و درنهایت پند دهنده و تربیت کننده بوده است.