شبه قارهی هند از جمله کشورهائی است که علیرغم آنکه مهد بتپرستی و ادیان غیر توحیدی بود اما در اواخر قرن اول هجری با تعالیم حیات بخش اسلام آشنا گردید از آن پس همواره اسلام به عنوان یک مکتب تاثیرگذار در این قاره عمل نموده و در تحو لات سیاسی اجتماعی این قاره نقش بسیار موثری داشته است و مدتهای مدیدی نیز سلاطین مسلمان برآن حاکمیت داشتند و در جهت گسترش تعالیم اسلام، پشتیبان عالمان اسلامی بودند عمدهی اندیشمندان اسلامی این سرزمین یا بر مذهب حنفی و یا بر مذهب شیعه بودند در اعصار متاخر، پس از ظهور فرقه وهابیت در سرزمین عربستان در بین عالمان مذهب حنفی نیز رجوعی به منابع متقدمان و سلف پدید آمد آنان نیز بازگشت به تعالیم قرون اولیه اسلامی را مطرح نمودند از این پس دو گرایش مهم در میان عالمان مذهب حنفی پدید آمد گرایش بریلوی و گرایش دیوبندی، این دو گرایش هر چند در برخی مباحث با وهابیان مشترکاتی دارند و هر دو سلفی محسوب میگردند اما به دلیل پایبندی به گرایشات عرفانی و سیر و سلوک، اختلافات اساسی با فرقه وهابیت دارند.
آنچه در این تحقیق جناب آقای رسول نوری به آن میپردازند بررسی پدیده سلفیگری و تاریخچه و گرایشات مذکور و وجوه اشتراک و افتراق این گرایشات با فرقه وهابیت در شبه قاره هند است
.
بله













