بله
بخش اول کتاب به تعریف تعزیه و منشا پیدایش تعزیه می پردازد. فصل دوم نگاهی دارد به چند متون مکتوب به جا مانده از دوره پیش از اسلام درباره تعزیه. در بخش سوم به پیدایش تکیه و اجرا در تعزیه و پیدایش سکو و پیدایش لباس ومعنی آن درتعزیه می پردازد. در بخش چهارم کتاب به علمای شیعه و تعزیه و در بخش پنجم به این سوال پاسخ داده می شود که چرا زن در تعزیه حضور ندارد. بخش ششم به بازیگر تماشاگر، تماشاگر بازیگر در تعزیه اختصاص دارد. بخش هشتم به تشبیه می پردازد و بخش نهم به تعزیه زنانه. بخش دهم کتاب به یاداشت هایی از ایرانیان درباره تعزیه، افرادی چون زرین کوب ،ملک الشعرای بهار ومرتضی مطهری اختصاص دارد. بخش یازدهم به مصراع در تعزیه و بخش دوازدهم شامل چندمتن از تعزیه می باشد. دردو بخش پایانی کتاب به نماد و نشانه ها در تعزیه و تعزیه از نگاه سیاحان پرداخته می شود.
گزیده متن: استاد شهید مرتضی مطهری (روحانی) «در قدیم موضوعی بود به نام شبیه‌خوانی (در تهران هم خیلی زیاد بوده است) که در واقع نوعی نمایش از حادثۀ کربلا بود. نمایش قضیۀ کربلا فی حد ذاته بدون شک اشکال ندارد؛ یعنی نمایش از آن جهت که نمایش است اشکالی ندارد. ولی ما می دیدیم و همه اطلاع دارند که خود مسئلۀ شبیه خوانی برای مردم هدف شده بود؛ دیگر هدف امام‌حسین و ارائۀ داستان کربلا و مجسم کردن آن حادثه مطرح نبود. هزاران چیز در شبیه‌خوانی داخل شده بود که آن را به هر چیزی شبیه می کرد غیر از حادثۀ کربلا و قضیۀ امام حسین؛ و چه خیانت‌ها و شهوت‌رانی‌ها و اکاذیب و حقه‌بازی‌ها در همین شبیه‌خوانی ها می شد، که گاهی به طور قطع مرتکب امر حرام می‌شدند.
