کتاب این خیابان ها هنوز خواب گنجشک می بینند

و باز هم اولین مجموعه شعر شاعری جوان، راستش را بگویم به محض قبول مسئولیت نوشتن مقدمه مانندی بر «این خیابان‌ها...» در دل پشیمان شدم اما کار از کار گذشته بود و خدا هرگز کسی را گرفتار کم‌رویی یا رودربایستی نکند!

اولین مجموعه شعرها شتاب زده‌اند، ذوق زده‌اند، موجی‌اند و پرنوسان، تکلیف منتقد با آن‌ها مشخص نیست. هرحکمی‌برآمده از صفحه ای در صفحه ای دیگر نقض می‌شود. هر نتیجه‌ی برخاسته از شعری در شعری دیگر باطل می‌شود.

پس چه باید می‌کردم؟ معلوم است، خواندن!! پس خواندم و خواندم و... کم‌کم دیدم با شاعری روبه‌رویم که اولین مجموعه‌اش را چاپ کرده است اما شاعر تازه کاری نیست و این روند تحول و تکامل را از نگاه حاکم بر اشعار به دست می‌آمد.

«ناصر صدری» در این مجموعه شعر، نموداری از تغییرات شعری خود را در یک پروسه زمانی نامشخص (ای کاش شعرها دارای تاریخ سرایش بودند!) به نمایش گذاشته است.

شعر «صدری» شعری اجتماعی است. به شدت متعهد و ملتزم که در ابتدا این تعهد و التزام تلاش برای مخفی ماندن ندارد و صریح و گاه شعاری و سطحی رخ می‌نمایند:

«می‌خواستم دریا باشم آن هنگام که طوفانی است/ آن هنگام که آرام / و دستهایم چنان بزرگ و شاد/ تا که هیچ کجا کودکی گرسنه سر بر بالین نگذارد»

«اصلاً چه فرقی دارند/ وقتی که اینجا همه هم را رنگ می‌کنند / سیاه می‌کنند/ و حتی گنجشک را هم جای قناری؟!»

شعری آرمانگرا و دارای ولع بیانی. اما به زودی این صراحت کمرنگ می‌شود و آرمان‌ها پنهان می‌شوند و معنا غایب می‌گردد. حالا این مخاطب است که به جای تحویل گرفتن معنی در مضمون به شیوه‌ای کلاسیک، حالا باید معنی را از تصاویر استخراج کند (به شیوه‌ای مدرن):

«حیف دستم نمی‌رسد به آسمان/ تا که کمی‌آفتاب تعارفتان کنم/ چند برکه لبخند/ و یک بغل ستاره/ برای شب‌هایی که ماه نیست»