کتاب سوگ زایش (مجموعه شعر)

عقربه‌های زمانه به شدت با گذر از زمان به پیش می‌تازد. نوآوری‌های شعر ایران در ابیات نیمایی آغاز گردید. هنوز هم ترکیب‌ها و تشبیه‌های تکراری و ملال‌آور ر ابیات گذشته‌ی کلاسیک کم و بیش دیده می‌شود، اما قالب‌های نو برخلاف شعر گذشتگان که از کشفیات شخصی و بدیع خبری ندارد صور خیال رابدون زنجیر به ملکوت پرواز وامی‌دارد، در سروده‌های نیمایی خواننده با ابیاتی رو به رو می‌شود که از درونِ دردمند و حس انسان‌گرایانه‌ی شاعر سرچشمه دارد و سکوت در سینه همهمه می‌نماید، و درد در رگ‌ها می‌پیچید، دلشوره‌های زمین در شاعر جریان می‌یابد و با او می‌ماند و به خواننده انتقال می‌یابد. زبان شاعر بایستی شفاف و درخشان باشد.

«رنج مویه‌ها» منجر به کشف‌های دلپذیر می‌شوند و لحظاتی در «تنفس هوای وَهم»، خستگی و شکستگی اراده‌ها التیام می‌یابد.

ژرف‌نگری در شعر، ذهن هر شاعر متعهد و صاحب اندیشه را به خود مشغول می‌دارد و آن چه که از آن به عنوان پشتوانه یا میراث یاد می‌شود به شعر عمق و غنا می‌بخشد.

«ققنوس» در ادبیات کلاسیک فارسی، مرغی است افسانه‌یی که جفت ندارد، بر فراز قله‌ی بلندی در برابر باد ایستاده و هزار سال عمر می‌کند و سرانجام پس از جمع کردن انبوهی هیزم، بالای آن می‌نشیند و از برهم زدن بالهایش آتشی در هیزم می‌افکند و همراه با هیزم در شعله‌های آتش می‌سوزد و خاکستر می‌شود. پس از این خاکستر، تخمی به وجود می‌آید که از این تخم ققنوس دیگری سر بر می‌آورد، و باز همان مراحل تکرار می‌شود. گویا قصه‌ی ققنوس به نوعی تکرار حدیث «سوشیانس» در آیین زرتشت است:

«در خلوت راز بال و پر می‌گیرم

در باغ نماز بال و پر می‌گیرم

همرنگ عروج مرغ آتش بالم

می‌سوزم و باز بال و پر می‌گیرم.»