کتاب مثنوی معنوی: قصه‌های شیرین ایرانی 3

مولوی، یکی از بزرگ‌ترین شاعران و عارفان ایران است. نام این شاعر بزرگ و معروف، محمّد، و لقب او، جلال‌الدین است. بعضی هم مولوی را به نام «مولانا» یا «ملّای روم» می‌شناسند. مولوی در سال 604 هجری قمری در شهر بلخ به دنیا آمد. در آن زمان، بلخ، یکی از شهرهای خراسان بزرگ و جزو کشور ایران بود.

پدر مولوی، بهاءالدین ولد نام داشت و در شهر بلخ زندگی می‌کرد. او مردی عالم و دانشمند بود و شاگردان زیادی در کلاس‌های درس او شرکت می‌کردند. وقتی مولوی به سن 12 سالگی رسید، خانوادۀ او برای زیارت خانۀ خدا، شهر بلخ را ترک کردند و همگی با هم بار سفر بستند تا به مکّه بروند. در بین راه، به شهر نیشابور رسیدند. در آن شهر، مولوی به دیدار عطّار، شاعر بزرگ ایرانی، رفت و ساعت‌ها با او حرف زد. عطّار از مولوی خوشش آمد و فهمید که او پسر باهوش و بسیار زیرکی است. پس کتاب اسرارنامۀ خود را به مولوی هدیه کرد و به پدر مولوی گفت: «این پسر، در آینده، یکی از ستاره‌های شعر و عرفان ایران خواهد شد.»

قصّه‌هایی که در این کتاب جمع کرده‌ایم، همه از کتاب مثنوی است. مثنوی، یکی از شاه‌کارهای شعر و ادبیّات فارسی است و قصّه‌ها و حکایت‌های زیادی در آن آمده است. ما برای آشنایی شما با این کتاب بزرگ، بعضی از قصّه‌های آن را انتخاب کرده‌ایم و از شعر به زبان ساده برگردانده‌ایم تا شما راحت‌تر آن را بخوانید و معنی آن‌ها را بهتر بفهمید.

دربارۀ کتاب مثنوی، هر چه بگوییم، کم است. فقط این را بدانید که تا امروز، بزرگان و دانشمندان زیادی دربارۀ کتاب مثنوی حرف زده‌اند و کتاب‌ها نوشته‌اند و مطالب آن را تفسیر و تحلیل کرده‌اند. استادان زیادی، سال‌ها کتاب مثنوی را در کلاس‌های درس خود برای شاگردان خود خوانده و مطالب آن را شرح داده‌اند؛ امّا این کتاب بزرگ، آن طور که لازم است، در بین مردم ما شناخته نشده است. امیدواریم شما با خواندن این چند قصّه، در آینده سراغ کتاب اصلی مثنوی بروید و از قصّه‌ها و حکایت‌های آن بخوانید و در دریای معانی آن شنا کنید.