کتاب ایده آل های برابری

برابری نظریه پیچیده‌ای است و به بسیاری تفاوت‌ها نیاز است به منظور مشخص کردن بحث‌ها، فرض شود که در طبیعت ارزش فرم‌های مختلف برابر هستند. مجموعه مقاله‌ها که در کنفرانس سوم سالانه راسیو در دانشگاه ریدینگ در آوریل 1996 آمده، تفاوت‌های لازم را می‌سازد و کمک به بحث‌های موجود مختلف در رابطه با ارزش فرم‌های مختلف برابری می‌کند. چند مؤلف (خصوصاً دیویدمیلر- ریچارد نورمن و هلیل اشتاینر) به برابری نوع اساسی نظرافکنده و آن‌را لازمه عدالت دانسته و می‌گویند می‌تواند بطور مشروع از سوی دولت اقدام شود. معهذا، ژان نروسون اخطار می‌کند که برای چنین نوعی، لازمه عدالت است و اصرار دارد که آن‌را می‌توان بعنوان بهترین انتخاب کرد و اشخاص آن‌را در زندگی فردی‌شان دنبال کنند، و دیگری دیویدمیلر بحث می‌کند که ایده‌آل برابری اجتماعی می‌تواند توسط دولت بطور مشروع ارتقاع یابد اگرچه لازمه عدالت نیست.

در بخش آغازین، درک پارفیت تفاوت بین برابری‌های اخلاقی و نهائی در ترم‌های چرا آن‌ها به نابرابری اعتراض می‌کنند می‌آید. طبق برابری‌های نهایی، که نابرابری قابل اعراض است چنین می‌شود زیرا که مربوط به امورات بد است، طبق برابری‌های اخلاقی که نابرابری قابل اعتراض است زیرا که با بی‌عدالتی و اشتباهات درگیر می‌شود. پارفیت معتقد است که طبیعت برابری نهایی و اخلاقی آنست که دامنه هر کدام گرایش دارند متفاوت باشند: برابری نهایی دامنه وسیع دارد نابرابری را بد می‌داند، نابرابری شایسته، علیرغم اینکه بین آن‌ها بدست می‌آید و اتفاق می‌افتد، در تباین برابری اخلاقی (خصوصاً در شکل متضاد، زمانی‌که بر پایه ایده است که منافع همکاری اجتماعی بایستی برابرانه در نیاب ادعاهای مخصوص پخش شود) به‌نظر می‌آید که دامنه باریک با توجه به نابرابری درون همان جامعه بعنوان اشتباه یا بی‌عدالتی وجود داشته باشد زمانی‌که عملاً حاصل شده‌اند.