کتاب IQ & EQ

مفهوم هوش، تاریخی طولانی دارد، شاید به اندازة خود انسان قدمت داشته باشد. حتی قدیمی ترین داستان های مکتوب در تاریخ بشری، مثل حماسة گیلگمش، بعضی قهرمانان داستان را عاقل و بعضی دیگر را، نادان توصیف کرده اند. به نظر می رسد که ما انسان ها، مدت ها ست این عقیده را پذیرفته ایم که بعضی مردم در تصمیم گیری بهتر از بقیه هستند. این افراد احتمالاً همان اطلاعاتی را در اختیار دارند که دیگران ندارند، اما وقتی به ارزیابی و پردازش اطلاعات می پردازند به نتایجی می رسند که خیلی بهتر از نتایج دیگران است. با این که در کل پذیرفته شده بود که هوش به عنوان یک ویژگی فردی وجود دارد، تنها از اواخر قرن نوزدهم بود که برای اندازه گیری رسمی و علمی آن تلاش های جدی آغاز شد.

چه کسانی با هوشند؟ آنها که در شغل شان موفق هستند؟ آنها که محقق و دانشمند و نابغه اند؟ نظریه های جدید روان شناسی می گوید همه اینها به علاوه خیلی های دیگر! روانشناسان می گویند ورزشکارها، هنرمندها، تراشکارها و هر شغل دیگری که به ذهن تان می رسد آدم های باهوشی هستند.

قبلا تنها ملاک ارزیابی توانایی و استعداد افراد، بررسی میزان هوش بهر IQ آنان بود، تا این که شخصی به نام گلمن با طرح نظریه ی هوش عاطفی این تنها ملاک را کم رنگ کرد و نقش احساسات و هیجانات رانیز یکی از عوامل موثر در رفتار دانست که شناخت و کنترل آن می توانست مهم ترین عامل در داشتن زندگی بهتر باشد. در این راستا شخصی به نام گاردنر هوش افراد را با بررسی رفتار افراد مختلف به هوش های چند گانه تقسیم کرد و آن را باتوجه به استعداد هر یک نام گذاری کرد.
هنگامی که واژه " هوش" به گوش ما می‌خورد معمولاً مفهوم ضریب‌هوشی( IQ )به ذهن مان خطور می کند(intelligence quotient) . هوش به عنوان توانائی‌های بالقوه عقلانی تعریف می‌شود. چیزی که ما با آن زاده می‌شویم، چیزی که قابل اندازه‌گیری است و ظرفیتی که تغییر دادن آن دشوار است.

هوش به عنوان یکی از مباحث اصلی و مهم روان شناسی، کیفیتی قابل رؤیت واحساس شدنی نیست بلکه یک صفت فرضی و یک مفهوم انتزاعی و مجرد است و آنچه مورد مطالعه قرار می گیرد خود هوش نیست، بلکه مجموعه استعدادها،حافظه، دقت ، یادگیری، ادراک و... است که در آن اثر دارد و این صفت از فردی به فرد دیگر فرق می کند.