کتاب سرخ، آبی (فیلمنامه سینمایی) اثر امیر ماهرو

کتاب سرخ، آبی، نوشته‌ی امیر ماهرو، فیلمنامه‌ای کمدی اجتماعی با موضوع دربی‌های جنجالی تهران، یعنی رقابت‌های پرسپولیس و استقلال است. شخصیت‌های این داستان طرفداران دوآتشه‌ی دو تیم مشهور آبی و قرمز فوتبال ایران‌اند که طی اتفاقاتی با هم روبه‌رو می‌شوند و حتی مجبور می‌شوند در یک خانه با هم زندگی کنند. نویسنده از این بستر پرکشش استفاده کرده تا به موضوعاتی چون آسیب‌های اجتماعی ناشی از تعصب هواداران فوتبال، اختلاف طبقاتی و رفتارهای سوءاستفاده‌گرانه در فضای مجازی بپردازد.

درباره‌ی کتاب سرخ، آبی

امیر ماهرو، حاشیه‌های مربوط به دربی فوتبالی تهران، کری‌های بین هواداران دو تیم استقلال و پرسپولیس و فرصت‌طلبی بعضی از افراد از تعصب طرفداران را دستمایه‌ی طنز انتقادی فیلمنامه‌ی سینمایی خود قرار داده است. در فیلمنامه‌ی سرخ، آبی، دو طرفدار سرسخت استقلال، پریسا و دنی، با هم آشنا می‌شوند و موازی با این ماجرا رابطه‌ای بین دو هوادار پرسپولیسی، سحر و پیمان شکل می‌گیرد. مواجهه‌ی این چهار نفر با هم آغازگر کشمکش‌های اصلی داستان است.

سوءاستفاده از دربی‌های جنجالی سرخ و آبی

وقتی موضوعی در جامعه طرفداران بسیار جدی پیدا می‌کند، همیشه سروکله‌ی افرادی پیدا می‌شود که می‌خواهند با سوءاستفاده از احساسات و هیجانات قوی مردم به سود کلان برسند. هوشنگ یخی، یکی از همین افراد است. او دنی و سحر را مامور می‌کند تا زمینه‌ی هم‌خانه شدن پیمان و پریسا را فراهم کنند تا جنگ و جدل آن‌ها بر سر سرخ و آبی محتوایی پربازدید برای فضای مجازی تولید کند. خانه‌ای که با کمک هوش مصنوعی پیدا می‌کنند، متعلق به حاجی بیژن است، جایی که نقشه‌ی اصلی قرار است آنجا اجرا شود.

امیر ماهرو از فیلمنامه‌نویسان ایرانی است که بیشتر در ژانر طنز اجتماعی می‌نویسد. شخصیت‌های داستان‌های او، در عین حال که برای مخاطب آشنا هستند، با اغراق‌هایی طنزآمیز، از کلیشه‌های رایج فاصله گرفته‌اند. با خرید کتاب سرخ، آبی از انتشارات هنرمندان طره خیال فیلمنامه‌ای با داستان فوتبالی و پس‌زمینه‌ی نقد اجتماعی خواهید داشت.

کتاب سرخ، آبی برای شما مناسب است اگر

• فیلمساز هستید و به دنبال یک فیلمنامه‌ی کمدی اجتماعی می‌گردید.
• دانشجوی ادبیات نمایشی هستید و به یک نمونه متن فیلمنامه‌ی ایرانی نیاز دارید.
• طرفدار دوآتشه‌ی یکی از دو تیم پرسپولیس یا استقلال هستید.

در بخشی از کتاب سرخ، آبی: فیلمنامه سینمایی می‌خوانیم

آلاچیق باغ عمارت/ داخلی/ روز

از نمای نقطه نظر فرد یا افرادی، آلاچیقی بسیار لاکچری با گل و گیا‌هان تزئینی و گران قیمت و ستون‌هایی که به روی هر یک قفس‌های سفید رنگ که پرندگان کمیاب و رنگارنگی از جمله طوطیِ کاسکو در خود دارند؛ دیده می‌شود. آنچه بیش از همه‌ی وسایل به چشم می‌آید وان پرآبی‌ست درست وسط آلاچیق که تکه‌های کوچک یخ را در خود شناور دارد. کنار وان، قلیان بزرگی‌ست بدون آتش و ذغال که به جای آب در مخزن خود آب‌پرتقال دارد. محافظانی با اسلحه اطراف آلاچیق ایستاده‌اند. تصویر که نمای نقطه‌نظر است روی وان ثابت می‌ماند که ناگهان از زیرِ آب، سر مردی [هوشنگ یَخی همون مردی که در سکانس اول رو به تصویر حرف می‌زد] به گونه‌ای که نیم تنه‌ی پُرمویش هم مشخص است، بیرون ‌می‌آید. لحظه‌ای بعد مقداری آبِ جمع شده در داخل دهانش را فّواره‌وار بیرون می‌ریزد و دستی روی صورتش می‌کشد تا آب‌های اضافه را دور کند. به روبرو نگاه می‌کند و گویی در انتظار ملاقات فرد یا افرادی بوده که حالا روبه‌رویش ایستاده‌اند.

هوشنگ یخی: [به مخاطبینی که ما نمی‌بینیم لایک نشان می‌دهد] ینی لایک و آفرین کمه [به علامت تشویق دست می‌زند] بی‌نظیر... عالی... [با انگشت به روبه‌رو اشاره می‌کند] تو... چی بود اسمت؟

چهره‌ی کمی‌ترسیده‌ی دَنی را برای اولین بار از ورود به باغ عمارت می‌بینیم که با استرس لبخند محوی به لب دارد.

دنی: دَنی هستم... همون دانیالم آقا هوشنگ، کوچیک شما

هوشنگ یخی: دَنی... ایده‌ی مانتو با تخفیف خیلی بِکر بود. خوب مخی داری تو بچه... [اشاره به فرد دیگه] و تو...

سحر را می‌بینیم که با سر و وضعی بسیار شیک‌تر از آنچه قبل‌تر دیده بودیم؛ کمی ترسیده به قاب دنی اضافه می‌شود و با سر سلامی ‌می‌کند. (در طول سکانس‌هایی که هوشنگ یخی با سحر دیدار دارند؛ کاملا مشخص است که هوشنگ یَخی به سحر نظر دارد و همواره هیز و هوسران به سحر نگاه می‌کند).