کتاب ماجرای خانواده‌ی بالبوئنا در امپراتوری روم: کتاب سوم مجموعه مسافران زمان

وسط میدان نبرد در حال فرار از چنگال یک شیر وحشی خشمگین باشی و باز هم معلم ریاضی‌ات بیخیال نشود و آن وسط خیلی پیگیرانه زنگ بزند و سراغ تکالیفت را بگیرد؛ کتاب ماجرای خانواده‌ی بالبوئنا در امپراتوری روم سومین جلد از مجموعه‌ی خواندنی مسافران زمان از روبرتو سانتیاگو ماجرای پرت‌شدن خانواده‌ی بالبوئنا به یکی از پرچالش‌ترین و پرابهام‌ترین دوران‌های تاریخ است. شیرها می‌غرند و گلادیاتورها شمشیر می‌کشند و معلم ریاضی سباس هم که ول‌کن ماجرا نیست؛ از پشت تلفن داد می‌کشد که آنجا کدام جهنم‌دره‌ای‌ست و سباس دقیقاً دارد چه غلطی می‌کند و کجاست؟

درباره‌ی کتاب ماجرای خانواده‌ی بالبوئنا در امپراتوری روم

تصور کن وسط یک سیرک عظیم در رم باستان ایستاده‌ای، در حالی که ده‌هزار نفر دارند فریاد می‌زنند و دیوانه‌وار یک شیر وحشی غران را تشویق می‌کنند. اما تو نه گلادیاتوری، نه قهرمان، نه حتی اهل این زمان! تو فقط یک پسربچه‌ی یازده‌ساله‌ی اسپانیایی هستی که از قضا یک شیر گرسنه افتاده دنبالت و چیزی نمانده که دستش بهت برسد و اینجاست که می‌فهمی زندگی در روم باستان هیچ شوخی‌بردار نیست... به دنیای دیوانه‌وار کتاب ماجرای خانواده‌ی بالبوئنا در امپراتوری روم (Los Forasteros del Tiempo 3: La aventura de los Balbuena en el imperio romano) جلد سوم مجموعه‌ی مسافران زمان نوشته‌ی روبرتو سانتیاگو (Roberto Santiago) خوش آمدید، جایی که خانواده‌ی بالبوئنا به همراه همسایه‌شان ماری‌کارمن و دخترش ماریا برای سومین بار به زمان سفر کرده‌اند و باز هم در سوراخ‌سنبه‌های تاریخ گم شده‌اند و بعد از ماجراهای شلیک و اسب‌سواری در غرب وحشی و شمشیرکشی در قرون وسطی، حالا نوبت روم باستان رسیده است؛ سرزمین عقاب‌ها، شمشیرها و شیرهای گرسنه‌ای که از گوشی‌های موبایل وحشت دارند.

وقتی شیرها می‌غرند و معلم‌ها زنگ می‌زنند

این بار اوضاع بدتر از همیشه است؛ رومی‌ها دارودسته‌ی بالبوئنا را با جاسوس اشتباه می‌گیرند و در چشم‌برهم‌زدنی آن‌ها را به کاروان بردگان فرستاده‌اند. پدر خانواده هنوز دارد به زبان اسپانیایی برای سربازها از حقوق بشر می‌زند، سانتی خیال گلادیاتور شدن دارد، سوسانا مدام از ملکه شدن حرف می‌زند و سباستین فقط می‌خواهد یک‌جوری زنده بماند.

در این جلد، ما با شخصیت‌های جدیدی هم روبه‌رو می‌شویم: کنسول مغرور و خطرناکِ رومی، فلاویو پیو گالبا، که همه از او می‌ترسند؛ ماکسیموس نره‌غول و پوبلیوس اسکیپیون، پیرمردی نابینا که حتی در تاریکی هم دشمنانش را بو می‌کشد و پیدا می‌کند. و البته، دختر رومی زیبا و باهوشی به نام کلائودیا که سباس یک دل نه صد دل عاشقش می‌شود. حالا وسط همه‌ی این بروبیاها، خانواده‌ی بالبوئنا باید پیش از آنکه بلایی سرشان بیاید یا توسط شیرهای امپراتور خورده شوند، راهی برای فرار پیدا کنند.

این کتاب پر از شوخی‌های بامزه، لحظه‌های خطرناک و صحنه‌هایی است که از خنده به نفس‌نفس می‌افتی. روبرتو سانتیاگو با همان طنز آتشین همیشگی‌اش، تاریخ را به زمین بازی بزرگی تبدیل کرده که در آن گلادیاتورها با امپراتورها، شیرها با دلقک‌ها و تاریخ با تخیل همه‌چی با هم قاطی شده‌اند!

اگر دلت می‌خواهد وسط سیرک رومی بدوی، با شیرها چشم‌درچشم شوی و هم‌زمان از خنده کف زمین ولو شوی، این کتاب مخصوص توست؛ یک نفس عمیق بکش، زره‌ات را بپوش، بپر توی کتاب و برای هر اتفاق شگفت‌انگیز غیرمنتظره‌ای آماده باش. ماجراهای خانواده‌ی بالبوئنا با ترجمه‌ی آزاده رادکیان‌پور از انتشارات هوپا منتشر شده است.

کتاب ماجرای خانواده‌ی بالبوئنا در امپراتوری روم برای شما مناسب است اگر

• 11 تا 15 سال سن دارید.
• عاشق داستان‌های ماجراجویانه‌ی سفر در زمانید.
• به ژانرهای علمی-تخیلی، تاریخی و طنز علاقه دارید.
• بدتان نمی‌آید به روم باستان سفر کنید و حال‌وهوای آن دوران را ببینید.
• از طرف‌داران خانواده‌ی پردردسر بالبوئنا هستید و می‌خواهید ماجراهایشان را در این کتاب هم دنبال کنید.

در بخشی از کتاب ماجرای خانواده‌ی بالبوئنا در امپراتوری روم: کتاب سوم مجموعه مسافران زمان می‌خوانیم

اوضاع افتضاحِ به‌تمام‌معنا بود.
در همان لحظه صدایی از پشت‌سرم گفت: «نامت چیست، غریبه؟»
چرخیدم و دختری با چشم‌های خیلی سیاه و موی بلند طلایی دیدم که بهم لبخند می‌زد.
نمی‌خواهم بزرگ‌نمایی کنم، ولی فکر کنم خوشگل‌ترین دختری بود که در تمام زندگی‌ام دیده بودم.
تکرار کرد: «نامت چیست؟»
تته‌پته‌کنان گفتم: «من... اسمم... چیز... سباستین بالبوئنا. اهل موراتالاسم.»
خندید و گفت: «هیچ نمی‌دانم از چه صحبت می‌کنی، اما بانمکی.»
من که نمی‌دانستم چی بگویم، جواب دادم: «نه آن‌قدر!»
دختر ردای خاکستری خیلی کهنه‌ای روی شانه‌هایش انداخته بود، چشم‌های خیلی درشت و لبخند خیلی زیبایی داشت.
گفت: «خوشوقتم. من کلائودیا گایا هستم.»
گفتم: «من خوشوقت‌ترم.»
خندید.