نقد، بررسی و نظرات کتاب کوکورو - ناتسومه سوسه کی

نظر کلی: قلم جذاب نویسنده بعلاوه سنت های شرقی جالبی که در این کتاب مطرح است باعث گیرایی داستان شده و داستان قابل تامل هست. ترجمه آقای ذاکری حرف نداره ولی شدیداً پیشنهاد میکنم کل پارت مقدمه رو بعد از پایان داستان بخونید. نقد داستان: خیلی از ما فکر می کنیم که پس از ورود آمریکایی، ژاپن یکدفعه تحولی شگرف کرد و به غولی در فناوری و علم تبدیل شد. ولی با خواندن آثار ژاپنی در قرن نوزدهم کم کم این باور غلط محو می شود و حقیقتی جدید هویدا می شود. سوسه کی یکی از این نویسندگان مطرح در این زمینه است. کتاب کوکورو را می شود از دو جهت دید: یکی با بررسی تک تک شخصیت ها و دیگری با بررسی مضمون اصلی داستان. هر کدام از شخصیت ها نمادی در پی دارند. شخصیت اصلی داستان با یدک کشیدن نقش دنباله رو مدرنیزه در برابر سنت های پدر و مادرش قرار می گیرد. شیزو، همسر سنسی، در فصل سوم رشد شخصیتی اش نمایان می شود. برای من و خود سوسه کی او نمادی از تعادل میان سنت و مدرنیزه است. ولی سنسه ذهنم را از بقیه بیشتر درگیر کرد، نقش او در داستان چه بود؟ فکر میکنم سوسه کی او را نمادی برای خود انتخاب کرده بود برای گفتن مضمون کلی داستانش. مضمون کلی داستان (همانطور که در مقدمه عنوان شده) سوسه کی، بیشتر پیشبینی برای آینده غم انگیز ژاپن است. داستان سنسی داستان ژاپن آن زمان است که بعد از فراز، فرودی سخت داشت. ولی چیزی که سوسه کی عمرش قد نداد که ببیند، نتیجه چیزی بود که از عصر خویش باقی مانده است. تلاش ها، نوشته ها و خاطرات آن نسل بود که موجب انقلاب بزرگ ژاپن در نیمه قرن بیستم شد. مردم ژاپن آماده در آغوش کشیدن رشد بودند زمانی که آمریکا تصمیم به دخالت گرفت. و همین است که ژاپن را از افغانستان جدا کرد.

اسم کوکورو همیشه باعث میشد قلبم تند تر بزنه و در ارزوی خوندنش باشم. کوکورو. قلب. یه اسم دخترونه با تم مرموز.
ولی راستش رو بخواید اقای سوسه کی بدجور توی ذوقم زد. داستان خیلی قابل پیشبینی و مشخص بود. یعنی از اول داستان میفهمیدی یعنی حدس میزدی که قضیه از چه قراره و آخرش چی میشه.
تضاد دوره ها؟ خب خیلی ضایع اس که! معلومه هر دوره‌ای با قبلش متفاوته!
علاقه‌ی شخصیت اول داستان به سنسی هم درک نمیکردم. خب چرا؟ چه چیز متفاوت یا خاصی داشت؟
فقط یه چیزش برام دارک و جالب بود که سه ستاره دادم اونم این که خیلی‌ها مرگ رو برای فرار کردن از رو به رو شدن با زندگی انتخاب میکردن و مورد علاقه و احترام همه بودن ولی کسی که برای زندگی میجنگید اصلا ارزشمند نبود و رها میشد.

با اینکه در داستان اتفاقات خاص و آن کشش زیاد نبود. ولی دوست داشتم داستان را ادامه بدم
سبک نوشتنش به نوعی به من آرامش میداد

خیلی دوست داشتنی و روان و خوش خوانش بود