کتاب درخت من، حیوان خانگی دوست داشتنی

چه کسی گفته که درخت‌ها نمی‌توانند حیوان خانگی باشند؟ پائول کژاک در کتاب درخت من، حیوان خانگی دوست داشتنی، ماجرای دختری را تعریف می‌کند که دوست دارد یک درخت را به عنوان حیوان خانگی به سرپرستی بگیرد و برای این کارش هم دلایل خوبی دارد.

درباره‌ی کتاب درخت من، حیوان خانگی دوست داشتنی

بچه‌های خوب با طبیعت مهربان‌اند؛ چه منظور از طبیعت حیواناتش باشد و چه درخت‌ها و گیاهانش. بچه‌های خوب می‌دانند که برای داشتن یک زندگی سالم و شاد بر روی کره‌ی زمین، باید به عنوان انسان به ساکنان دیگر این کره‌ی خاکی نیز احترام بگذاریم و آن‌ها را دوست بداریم؛ چون زمین برای ادامه‌ی زندگی، به تمام موجوداتش نیاز دارد.

پائول کژاک (Paul Czajak) در کتاب درخت من، حیوان خانگی دوست داشتنی (Trees Make Perfect Pets) داستان ابیگیل را تعریف می‌کند؛ دخترکوچولویی که تولدش است و مامان و بابا می‌خواهند به انتخاب خودش، یک حیوان خانگی برایش هدیه بگیرند. بابا همستر را پیشنهاد می‌کند، چون کوچک، بازیگوش و بانمک است. مادر پرنده را پیشنهاد می‌کند، چون صدای خوبی دارد و می‌تواند آواز بخواند. ابیگیل اما نظر متفاوتی دارد. او می‌خواهد یک درخت را به عنوان حیوان خانگی به سرپرستی بگیرد! چون درخت‌ها تنها حیوان خانگی‌ای هستند که می‌توانند برای نفس کشیدن به ما کمک کنند.

مامان و بابا ابیگیل را به یک گلخانه می‌برند و ابیگیل در آنجا یک نهال کوچک را انتخاب می‌کند. او اسم نهالش را فیدو می‌گذارد و بعد از آن فیدو را که در یک گلدان بزرگ کاشته شده، روی سه‌پایه‌ی چرخ‌دار با خودش به این‌طرف و آن طرف می‌برد...

کتاب درخت من، حیوان خانگی دوست داشتنی کاری از انتشارات برکه‌ی آبی است. این داستان کودکانه را با ترجمه‌ی الناز عارفی در اختیار دارید.

در نکوداشت کتاب درخت من، حیوان خانگی دوست داشتنی

• این کتاب کودکانه عشق به طبیعت و ایستادن پای چیزی که می‌خواهیم را آموزش می‌دهد. (Kirkus Reviews)

کتاب درخت من، حیوان خانگی دوست داشتنی برای شما مناسب است اگر

• به دنبال یک داستان آموزنده‌ی مصور برای بچه‌های 4 تا 8 ساله می‌گردید.
• دوست دارید تا مفاهیمی همچون عشق به طبیعت، مراقبت از محیط زیست و مسئولیت‌پذیری را به کودکتان یاد بدهید.

در بخشی از کتاب درخت من، حیوان خانگی دوست داشتنی می‌خوانیم

پدرش پرسید: «فکر نمی‌کنی درخت‌ها باید بیرون از خانه بخوابند؟»
- فیدو بدون من احساس تنهایی خواهد کرد.
ابیگیل به خوبی از فیدو مراقبت می‌کرد. به او آب می‌داد. برایش آواز می‌خواند.
پسر همسایه پرسید: «چه کار داری می‌کنی؟»
- فیدو را برای پیاده‌روی می‌برم.
- این یک درخت است. درخت‌ها به پیاده‌روی نمی‌روند.
- این یکی می‌رود. او حیوان خانگی من است.