نقد، بررسی و نظرات کتاب نآدمیزاد - اوسامو دازای

کتاب چیزی بود که انتظار داشتم از یک نویسنده ژاپنی بخونم. داستان یک ادم باهوش که تصمیم میگیره زندگی بی هدفی رو شروع کنه و همه اون چیزی که اون رو به این سمت سوق میده دوره کودکی و خانواده ژاپنیه. جایی که فرزند با یک سری تعاریف اجتماعی موفق محسوب میشه و عدم موفقیت منجر به طرد شدگی و رهاشدگی میشه. مادر جایگاه خاصی نداره، دلتنگی برای ادمهای کودکی نیست، دلتنگی برای هیچکس نیس، نگاه به معنای زندگی اون رو پوچ تر کرده و در نهایت شخص مرگ رو بارها و بارها به زندگی ترجیح داده. داستان پایان مشخصی نداره، پایان دقیقن همون جایی اتفاق میفته که توی ۲۷ سالگی با قیافه ای شبیه چهل ساله ها داره زنده بودن رو تا رسیدن به مرگ جسمی تجربه کنه. من این مدل نویسندگی با کمترین توضیح و توصیف رو دوست ندارم، دوست دارم در جریان جزئیات وقایع قرار بگیرم اما در چیزی که نویسنده این کتاب میخواد بگه جای توضیح و تشریح جزئیات وجود نداره. نویسنده با این سبک نوشتن مارو به سبک زندگی این شخص نزدیک کرده. تو در پرش های داستان، پرش های زندگی و تفکری این شخص رو میبینی و با داستان همراه میشی. پس اگه ازش حس خوب نگرفتی، یعنی نویسنده موفق شده تورو کاملن با زندگی شخصیت اول داستان همراه کنه.

حقیقت های بشری واقعا کتاب قشنگی بود

خوب بود. اما کامل گوش ندادم