کتاب غزل‌های رهایی

جلوه‌ای از عشق، زیبایی و رهایی در کتاب غزل‌های رهایی سروده‌ی خیرالنساء محمدپور، دیده می‌شود. این کتاب که در گروه شعر کلاسیک فارسی قرار دارد، با استفاده از قالب و ساختاری سنتی، احساسات انسانی، فراق و امید را در قالب غزل‌هایی دل‌نشین روایت می‌کند.

درباره‌ی کتاب غزل‌های رهایی

کتاب غزل‌های رهایی از خیرالنسا محمدپور مجموعه‌ای شامل 60 غزل است که مطابق اشعار کلاسیک فارسی، با وزن عروضی و الزام به قافیه در پایان هر بیت، سروده شده‌اند.

خیرالنسا محمدپور که استاد دانشگاه پیام نور است، در غزل‌های خود هم از نظر ساختار و هم از نظر محتوا، پیروی اصول و قواعد کلاسیک شعر فارسی است. از طرفی، غزل‌های شاعر در قالب سنتی شعر فارسی سروده شده‌اند و از طرف دیگر، تصاویر و عناصر سنتی شعر فارسی، همچون یعقوب، یوسف و زلیخا یا جمادی، نباتی و حیوان در این اشعار، یادآور شاعران کلاسیک فارسی همچون سعدی، حافظ و مولانا است. این امر خبر از انس محمدپور با غزل‌های کلاسیک فارسی و شناخت عمیق وی نسبت به این حوزه از ادبیات فارسی می‌دهد. علاوه‌بر این، شاعر، غزلیاتی به اقتفای غزل‌های معروفی از شاعران محبوب شعر فارسی سروده که فضای کلاسیک حاکم بر اشعار او را دوچندان می‌کند.

بااین‌حال، شاعر در بستر سنتی شعرهای خود، نوآوری‌های بسیار دارد و با بهره‌گیری از اسطوره‌ها و مثل‌های متداول در ادبیات فارسی، تصاویر تشبیهی و استعاری زیبایی خلق کرده که در نوع خود خلاقانه و مبتکرانه هستند.

موضوع اصلی اشعار کتاب غزل‌های رهایی را می‌توان در محورهایی مانند فراق و جدایی، عشق و انتظار، رهایی از بندهای جسمانی و روحی و جستجوی آرامش دانست. با وجود استقلال غزل‌ها از یکدیگر، موضوع رهایی یا گسست و بازگشت، پیوستگی‌ای معنوی در میان اشعار برقرار کرده است. این انسجام موضوعی باعث می‌شود خواننده از آغاز تا پایان، با فضایی یکنوا و درعین‌حال متنوع از احساسات مواجه شده و در مجموعه‌ای از احساسات چون حسرت، آرامش، شوریدگی یا سکون غرق شود.

در مجموع، شاعر در کتاب غزل‌های رهایی با استفاده از تخیل ناب خود، تجربه‌های شخصی و اجتماعی‌اش را در قالب شعر درآورده و با زبان روان و ساده آن‌ها را بازگو کرده است.

این کتاب شعر را انتشارات روزگار منتشر کرده است.

کتاب غزل‌های رهایی برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب برای علاقه‌مندان به شعر کلاسیک فارسی، به ویژه کسانی که قالب غزل را می‌پسندند، مناسب خواهد بود.

در بخشی از کتاب غزل‌های رهایی می‌خوانیم

جمادی و نباتی و ز حیوان سر درآوردم
چو عشق آمد، ببالیدم، ز انسان سر درآوردم
بریدم راه دشواری به خواری در پی‌ات لیکن
خیال وصل می‌پختم؛ ز هجران سر درآوردم
خیال بحرِ این قطره، به سامانی نینجامید
زدم دل را به دریا، از بیابان سر درآوردم
اگرچه بوده‌ام اشرف به مخلوقات او، لیکن
نباشد لطف و احسانش ز شیطان سر درآوردم
عجب دارم مگر مقصد نمی‌باشد به قاموست؟
چرا من هرچه رفتم از خیابان سر درآوردم؟
چه بازی‌ها فلک در حقّه‌ات داری که بنمایی
زلیخا بوده‌ام امّا، ز کنعان سر درآوردم
گهی در چاه چون یوسف، گهی برده شدم اکنون
اسیر عشق او گشتم، ز زندان سر درآوردم
به ناچاری هزاران بار گشتم کافر عشقت
ولیکن عاقبت از نو، مسلمان سر درآوردم
فریبت خورده‌ا‌م چون غنچه‌ای در فصل دی‌ماهی
بهاری بوده‌ام امّا؛ زمستان سر درآوردم
من آن آتش به خاکستر، گَرَم پروا کنی بهتر
همان آرامشم، شاید ز طوفان سر درآوردم
«رها»یی گر نباشد روزی‌ام بر جای مهجوری
سری بودم به سامان، از گریبان سر درآوردم