کتاب نظریه روایت پسامدرن

مارک کوری در کتاب نظریه روایت پسامدرن توضیح می‌دهد، روایت محدود به ادبیات نمی‌شود و در جهان امروز روایت به حوزه‌های مختلف کاری از جمله موسیقی، فیلم و... گسترش یافته است. نویسنده در تلاش است تا در این اثر خلاصه‌ای قابل فهم و جذاب از نظریه‌های اغلب بیش از حد پیچیده‌ای را توضیح دهد که مطالعه‌ی روایت را در دهه‌های اخیر متحول کرده‌اند.

درباره‌ی کتاب نظریه روایت پسامدرن

کتاب نظریه روایت پسامدرن (Postmodern Narrative Theory) نوشته مارک کوری (Mark Currie)، یکی از منابع شناخته‌شده و مهم در حوزه‌ی نقد ادبی و مطالعات روایت‌شناسی است. این اثر راهنمای بسیار مفیدی است و کمک می‌کند تا پیچیدگی‌های داستان‌گویی و روایت در دوره‌ی پسامدرن درک شود. یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای این اثر، نشان دادن این نکته است که روایت‌شناسی فقط یک ابزار فنی نیست؛ بلکه راهی برای فهم چگونگی شکل‌گیری هویت، تاریخ و سیاست در متون ادبی است.

ما در جهانی سرشار از روایت زندگی می‌کنیم و این امر امروزه تبدیل به چالشی در زمینه‌ی روایت‌شناسی شده است. دانشی که در مطالعات ادبی طی قرن بیستم شکل گرفت، اکنون در گوشه‌وکنار فرهنگ و هر جا که تفکر و بازنمایی در قالب قصه‌گویی جریان دارد، کاربرد پیدا کرده است. کتاب نظریه روایت پسامدرن مارک کوری در مباحث نظری و تحلیل‌های انتقادی خود، پیوندهای میان داستان، نقد و ایدئولوژی را ترسیم می‌کند و نشان می‌دهد که نظریه‌ی روایت چگونه به درک ما از فرهنگ پسامدرن کمک می‌کند.

مارک کوری در کتاب نظریه روایت پسامدرن تلاش می‌کند شکاف میان نظریه‌های کلاسیک روایت‌شناسی و ادبیات پسامدرن را پر کند. او توضیح می‌دهد که روایت‌های پسامدرن چطور با بازی‌های زبانی و شکستن ساختارهای سنتی، مفهوم واقعیت در داستان را به چالش می‌کشند.

روایت در عصر پسامدرن از زبان مارک کوری

مارک کوری در کتاب نظریه روایت پسامدرن بررسی می‌کند که چطور در داستان‌های پسامدرن، مرز میان واقعیت و خیال از بین می‌رود. او به این موضوع می‌پردازد که چگونه نویسندگان این دوره از تکنیک‌هایی مثل فراداستان استفاده می‌کنند تا به خواننده یادآوری کنند که در حال خواندن یک اثر ساختگی است.

سبک نگارش مارک کوری در کتاب نظریه روایت پسامدرن با اینکه آکادمیک است، اما تلاش دارد مفاهیم دشوار را با مثال‌های مشخص و تحلیل‌های دقیق توضیح دهد. او به خوبی درک کرده است که مخاطبان این کتاب نه تنها دانشجویان حرفه‌ای ادبیات، بلکه علاقه‌مندان جدی به نظریه هستند که می‌خواهند بدانند قصه چطور ذهن انسان را می‌سازد.

این کتاب به خواننده یاد می‌دهد که روایت، صرفاً یک ابزار سرگرمی نیست؛ بلکه قدرتمندترین ابزاری است که بشر برای ساختن معنا در اختیار دارد. در پایان، کتاب نظریه روایت پسامدرن، دریچه‌ای رو به تفکر نقادانه باز می‌کند. این اثر به ما می‌گوید که روایت‌ها در سیاست، رسانه و حتی تبلیغات، چگونه می‌توانند باورهای ما را شکل دهند یا تغییر دهند.

خرید کتاب نظریه روایت پسامدرن و مطالعه‌ی آن به ما کمک می‌کند تا با نگاهی دقیق‌تر به تماشای داستان‌ها بنشینیم و فریب لایه‌های ظاهری را نخوریم؛ آن هم در دنیایی که مدام روایت‌های گوناگون به ما هجوم می‌آورند. این اثر پژوهشی را نشر علمی و فرهنگی با ترجمه‌ی آرش پوراکبر چاپ و منتشر کرده است.

کتاب نظریه روایت پسامدرن برای شما مناسب است اگر

• می‌خواهید با نظریه‌های پست مدرن و کارکرد آن در روایت و قصه‌گویی آشنا شوید.
• دانشجوی ادبیات، مطالعات فرهنگی، پژوهشگر و علاقه‌مند جدی به مقوله‌ی نظریه‌های ادبی هستید.
• می‌خواهید با کاربرد عملی نظریه‌های روایت در حوزه‌های غیرادبی مثل سینما، رسانه و تحلیل‌های سیاسی آشنا شوید.

در بخشی از کتاب نظریه روایت پسامدرن می‌خوانیم

کتاب‌ها اغلب از کتب دیگر صحبت می‌کنند. اغلب یک کتاب بی‌ضرر به مثل دانه‌ای است که کتابی خطرناک را شکوفه خواهد داد، یا به طور عکس، میوۀ شیرینی است از ریشه‌ای تلخ. در خواندن آلبرت، آیا من نمی‌توانستم بفهمم توماس چه ممکن است گفته باشد؟ یا در خواندن توماس، بدانم ابن رشد چه گفته؟

با تعجب گفتم: «صحیح». تا آن وقت می‌اندیشیدم که هر کتاب از چیزهایی صحبت می‌کند که در خارج از کتاب قرار دارند، خواه انسانی و خواه الهی. حال متوجه شدم که نه، به‌ندرت کتاب‌ها از کتاب‌ها سخن می‌گویند: گویی در میان خودشان در صحبت هستند (نقل‌شده در: Ibid., 28).

این قطعه‌ای است که (جدای از ظرافتش در عبارات) خارج از یک کتاب راهنمای انتقادی به بینامتنیت قرار نخواهد گرفت که رابطۀ رمانی که این قطعه در آن قرار گرفته با منابع تاریخی‌اش را با بیان صریح تئوری بینامتنیت خود توضیح می‌دهد. دیپل بیان می‌کند که این تفکر غیررمانی است و صراحتاً آن را به پساساخت‌گرایی ربط می‌دهد: «استدلال پساساخت‌گراها که زبان همواره موضوع زبان است انبوهی از تهکم‌های خیالی را ساخته است» (Ibid., 130). من با تبصره‌ای با این کیفیت موافق خواهم بود که رمان نمی‌بایست به خاطر اینکه یک نظر پساساخت‌گرا به بینامتنیت را بیان می‌کند پساساخت‌گرا به حساب آید، بلکه به این خاطر پساساخت‌گراست که این نگاه را در رابطۀ بینامتنی‌اش با دیگر رمان‌ها، دیگر رمان‌های تاریخی، دیگر داستان‌های کارآگاهی و متون تئوری آکادمیک نمایش می‌دهد و اجرا می‌کند. به طور خلاصه، این چیزی که رمان می‌گوید نیست که به تئوری پساساخت‌گرا مرتبطش می‌کند، بلکه کاری است که انجام می‌دهد. لذا، شناخت روایت‌شناختی از دیگر متن‌ها قابل اشتقاق از اجزای بینامتنی‌اش است، نه از گزاره‌های یک فرازبان.