کتاب بی‌تابوت

کتاب بی‌تابوت رمانی از لاله زارع است که در ژانر جنایی - معمایی نوشته شده و داستانی پرتعلیق را با محوریت یک پرونده‌ی قتل روایت می‌کند. نویسنده‌ی این اثر برای دومین بار با نوشتن داستانی پلیسی به شهرت خود افزود؛ زارع در این کتاب نیز با فضاسازی قوی و شخصیت‌پردازی دقیق، خواننده را درگیر رمزگشایی معمایی جنایی می‌کند. این کتاب یکی از آثار شاخص ادبیات جنایی سال‌های اخیر محسوب می‌شود.

درباره‌‌ی کتاب بی‌تابوت

رمان بی‌تابوت نوشته‌‌ی لاله زارع اثری در ژانر پلیسی است که با فضاسازی دلهره‌آور و روایت پرکشش خود، خواننده را درگیر معمای قتلی مرموز می‌کند. داستان با کشف چمدانی مشکوک در ایستگاه راه‌آهن تهران آغاز می‌شود؛ چمدانی که درون آن جسد مثله شده‌ی زنی ناشناس قرار دارد. این صحنه‌ی وحشتناک آغازگر تحقیقات سروان روزبه افشار کارآگاه دایره دهم پلیس آگاهی و همکارش است. پرونده‌ای پیچیده که نه شاهدی دارد و نه سرنخی مشخص اما تیزبینی و پیگیری‌های مستمر افشار او را وارد دنیایی تاریک و پررمز‌و‌راز می‌کند. سرنخ‌های محدود او را به گوشه‌های پنهان شهر تهران و حاشیه‌های آن می‌کشاند، جایی که زندگی آدم‌هایی که در سایه‌ها نفس می‌کشند، با این قتل گره خورده است. زارع با مهارت میان معمای جنایی و لایه‌های اجتماعی و اخلاقی جامعه ایران پیوندی نامرئی اما عمیق برقرار می‌کند و نشان می‌دهد که جرم تنها در سطح اتفاق نمی‌افتد بلکه ریشه‌های آن را باید در ساختارهای اجتماعی و اقتصادی جست‌وجو کرد.

بی‌تابوت دومین اثر لیلا زارع در این مجموعه رمان‌های جنایی است که پس از موفقیت کتاب «جمجمه‌ی جوان» توسط انتشارات هیلا منتشر شد. او در این اثر علاوه بر خلق یک داستان پلیسی جذاب، تلاش کرده تا با رویکردی بومی و متناسب با فرهنگ ایرانی، اثری خلق کند که بتواند هم‌پای رمان‌های موفق این ژانر در سطح جهانی باشد. در این مسیر می‌توان شباهت‌هایی میان شخصیت‌ها و فضای داستانی بی‌تابوت با آثار پلیسی معروف مانند سربازرس مگره نوشته ژرژ سیمنون و کارآگاه والاندر اثر هنینگ مانکل مشاهده کرد. توصیفات زنده، شخصیت‌پردازی باورپذیر و روند منطقی حل پرونده، از نقاط قوت این رمان هستند که آن را به یکی از آثار برجسته‌ی ادبیات جنایی معاصر تبدیل کرده‌اند. از سوی دیگر نویسنده با به چالش کشیدن نگاه جامعه به آدم‌های حاشیه‌ای، نقدی هوشمندانه بر قضاوت‌های سطحی و تبعیض‌های اجتماعی ارائه می‌دهد. بی‌تابوت نه‌تنها یک رمان پلیسی پرهیجان است بلکه تصویری از روابط پیچیده‌ی انسانی، شکاف‌های اجتماعی و تأثیر این عوامل بر وقوع جرم و جنایت را نیز به نمایش می‌گذارد.

کتاب بی‌تابوت برای چه کسانی مناسب است؟

کتاب بی‌تابوت برای علاقه‌مندان به رمان‌های پلیسی، معمایی و جنایی مناسب است.

در بخشی از کتاب بی‌تابوت می‌خوانیم

قرارشان با زن در کافه لمیز انقلاب بود، چون زن ادعا کرده بود محل کارش همان اطراف است. حالا خودش تنها آمده بود، به قراری نه‌چندان رسمی که می‌شد اسمش را تحقیقات نامحسوس گذاشت. ایستاد جلو کافه و به دو گونی کنفی این طرف و آن ‌طرف ورودی نگاه کرد. لبۀ گونی‌ها لوله شده بود، توی آن‌ها پر از دانه‌های قهوه‌ بود و میل مهارناپذیرش برای جویدن آن دانه‌های سفت و قهوه‌ای تیره هر لحظه بیشتر شعله می‌کشید. اگر می‌دانست نقشۀ مزخرفش برای سر به سر گذاشتن بهمنی به همچین جایی می‌رسد، هیچ‌وقت با زن توی کافه قرار نمی‌گذاشت. هنوز ده دقیقه‌ای به ساعت ملاقات وقت بود و حدس می‌زد زن حالا توی کافه چشم‌به‌راهش باشد، با این حال دوست نداشت زودتر از موعد مقرر آن‌جا باشد. از پشت شیشه‌های بلند، داخل کافه را رصد کرد. دوشنبه بود، اما دوشنبۀ هفتم فروردین نه هر ماه دیگری.

با وجود سرمای محسوس هوا و تعطیلی دانشگاه‌ها، باز هم زور نوروز چربیده بود و آن‌جا شلوغ بود. ملاقات زنی شمال‌شهرنشین در خیابان انقلاب چیز غریبی نبود. آن خیابان برای افشار تصویر فشرده‌ای از تهران بود. کتابفروشی‌ها کنار دستفروش‌هایی که شلوار گرم و کتاب‌های ممنوعه می‌فروختند، چلوکبابی‌های قدیمی که سردرهایشان در زمان خودشان لوکس حساب می‌شد، چون نمونۀ آن سردرها را اغلب دکترها که نمایندۀ قشر همیشه‌مرفه هستند سردر مطبشان نصب می‌کردند همان مکعب مستطیل‌های سفیدرنگ که اسم دکتر و تخصصش را با رنگ آبی و خط نستعلیق رویش می‌نوشتند.

فلافل‌فروشی‌ها که برای هم‌نوایی با زندگی مدرن سیستم سلف‌سرویس برای خودشان راه انداخته بودند و چند متر آن‌طرف‌تر رستوران‌های نسبتاً شیک‌تر که غذاهای ایتالیایی سرو می‌کردند و دستفروش‌های ریزجثه و نحیف می‌توانستند از پشت شیشه‌های آن‌ها زل بزنند به مشتری‌هایی که پاستا می‌خوردند، مغازه‌های کوچک و دخمه‌مانندی که هر کدام چیزی می‌فروخت، یکی سیگار و دیگری گیرۀ مو و آن یکی کفش‌های چینی.