ماهنامه ادبیات داستانی چوک - شماره 174

ماهنامه ادبیات داستانی چوک - شماره 174 منتشر شد. برخی از مطالبی که در این شماره می‌خوانیم عبارت‌اند از: خلاصه‌ی اسطوره، مقاله‌ی رئالیسم چیست؟، باورهای عامیانه، بررسی رمان سلوک، معرفی برنده‌ی جایزه‌ی نوبل، یادداشتی بر رمان «نفیر کبیر»، بررسی مجموعه داستان «سهم من از دریا»، بررسی داستان «الفبای تقلب»، معرفی رمان «رقص دختر یوروبا» و...

چوک نخستین ماهنامه الکترونیک (پی‌دی‌اف) ادبیات داستانی ایران است که به سردبیری‌ مهدی رضایی، اولین شماره آن در شهریور سال 88 منتشر شد و همچنان ادامه دارد. کانون فرهنگی چوک، متعلق به هیچ سازمان و نهاد خاصی نیست و برخاسته از همت عده‌ای جوان دوست‌دار ادبیات است که قصد دارند در جهت ارتقای فرهنگ و ادبیات فارسی در حوزه داستان تلاش کنند.

در بخشی از ماهنامه ادبیات داستانی چوک - شماره 174 می‌خوانیم

محمود دولت آبادی یکی از بهترین و تاثیرگذارترین نویسندگان مشهور ایرانی است که لقب «شوالیه‌ی ادب و هنر ایران» را به خود اختصاص داده است. قلم روان و توصیف‌های بسیار دقیق و ظریف محمود دولت‌آبادی خواننده را مسحور خود می‌کند. آثارش چنان تکان‌دهنده است که وقتی آن را می‌خوانی یک شاخص در تو می‌بالد؛ سکون و سکوت حین خواندن. نوشته‌ها به گونه‌ای هستند که نمی‌توان زود و سریع خواند؛ باید حتماً روی کلمات و جمله‌ها متمرکز شد و آنها را درک کرد. در داستان‌هایش رگه‌هایی از روستا و زندگی در مشقت و سختی‌های متعدد دیده می‌شود. سلوک، رمانی فلسفی است با استعاره‌هایی عرفانی. داستانی که عشق و تنهایی و مرگ را به صورتی تکامل‌نیافته به تصویر می‌کشد. داستانی وهم‌آلود با روایاتی موازی است که زمان و مکان را به بازی می‌گیرد. این کتاب پرکشش با رمز و رازهای جذابش مخاطب را به وجد می‌آورد. تک‌تک کلمات و واژه‌ها خواننده را همراه خود نگه می‌دارد و او را تشویق برای ادامه داستان می‌کند. در طول داستان، جملات پرمعنا و مملو از احساس فضایی حقیقی را به وجود می‌آورد بدین ترتیب هر کسی می‌تواند روح کلمه را با جان در هم آمیزد و همذات پنداری کند. زبان و جنس نوشته‌ها چنان کششی دارند که خواننده را در نیمه‌ی راه رها نمی‌کند و باعث می‌شود بدون تعلل به خواندنش ادامه دهد.

کتاب سلوک روایت عاشقی قیس با دختری است که با او اختلاف سنی زیاد دارد. در همان ابتدای داستان، قیس در قبرستان مردی را روی تخته سنگی می‌بیند که بی‌اندازه احساساتش به خود او نزدیک است. انگار روحش در دیگری رخنه کرده باشد. مردی که دست نوشته‌هایش را بر نیمکت سنگی برجای می‌گذارد و در همان ابتدای داستان، خواننده درمی‌یابد که این نیمه‌ی دیگر قیس است. خود اوست از نگاه خودش که حالا نوشته‌هایش را می‌خواند و تمام ذرات حواس خودش را به سلسله‌ی افکار مردی دیگر منتقل می‌کند. در واقع سایه یا نیمه‌ی دوم قیس شخصیت استعاری سلوک است و بین حضورش در داستان و آشفتگی ذهنی‌اش در جریان سیال ذهن هماهنگی وجود دارد. دو نیمه‌ی گم‌شده‌ای که با واگویه‌های درونی دست به گریبان هستند.