بله
مجله هجده - شماره 4: نابرابرآموزی منتشر شد. «میز 18: کارخانه‌ی تولید انسان استاندارد»، «مدرسه‌ای که باید می‌رفتیم»، «رکوردداران رمنده رها»، «موهبت بی‌مدرک نماندن»، «جادوی کلمات: زنی که زیاد می‌خندد آیا خبر خوبی شنیده یا هنوز خبر بد را دریافت نکرده؟»، «تاریخ: جمهوری مستعجل خودگردان تالش. مغان»، «رویداد شهر: پرسه بین داستان‌های افقی»، «بسته‌ی پیشنهادی فیلم، کتاب، انیمیشن، موسیقی، تئاتر» ازجمله عناوین این شماره از مجله هستند.
مجله هجده مجله‌ای است که برای هجده‌ساله‌ها و نیز گروهی از جوانان خوش‌قریحه و اهل فکر است که حرفی برای زدن و گوشی برای شنیدن دارند. این نشریه دغدغه‌ها و تجربه‌های این گروه را در زمینه‌‌های اقتصاد، سیاست، ادبیات، هنر و سرگرمی بازتاب می‌دهد و پیشنهاداتی برای دیدن فیلم، خواندن کتاب و گوش دادن موسیقی عرضه می‌کند و در نهایت آرزو دارد تجربه‌ی هجده سالگی را با مخاطبان خود شریک شود و شاید حتی آن را برای آن‌ها کمی ساده‌تر کند.
در بخشی از مجله هجده - شماره 4: نابرابرآموزی می‌خوانیم
ایستادن جلوی روندهای رایج و اشتباهاتی که سال‌ها تکرار شده و برای مردم تبدیل به بدیهیات شده، خیلی سخته؛ ولی وقتی قرن نوزدهم از راه رسید، بعضی از پزشک‌ها در نقاط مختلف جهان دوباره شروع به استفاده از روش‌های بقراط و پزشکان دیگه کردن و هرجوری که می‌تونستن با نوشتن کتاب و سخنرانی کردن و تأسیس بیمارستان‌های جدید، گفتن آقا این چه وضع برخورد با بیمار روانیه؟ این بیماره، نه جادوگر و مجرم و جانی. البته کارهای اون‌ها هم ایراداتی داشت و هنوز خیلی مونده بود تا جامعه، مردم و همچنین افرادی که مشغول به درمان افراد بیمار با روش‌های غیرانسانی بودن، قبول کنن که بیمار روانی جن‌زده نیست و بجای اینکه اجنه و ارواح خبیثه رو با سوراخ کردن جمجمه‌ش از مغزش بکشیم بیرون، باید بهش رسیدگی کنیم. در کشورهای مختلف جنبش‌هایی برای نجات بیماران روانی ایجاد شد و با بستری کردن و رفتار انسانی با بیماران، جون تعداد زیادی از اونا نجات داده شد.
