کتاب فاجعه در دبیرستان میدل تاون

کتاب فاجعه در دبیرستان میدل تاون نوشته‌ی تاد استراسر رمانی جنایی است که با زبانی تازه و زنده برای نوجوانان نگاشته شده. این کتاب که بر پایه‌ی داستانی واقعی نوشته شده، داستان دو نوجوان را روایت می‌کند که به علت آزار‌هایی که تجربه کرده‌اند رفته‌رفته روحیه‌ای ضداجتماعی می‌یابند و برنامه‌ی یک جنایت خونین را در مدرسه‌شان می‌ریزند. گفتنی‌ست این کتاب برنده‌ی جایزه‌ی شارلوت بوده است.

درباره‌ی کتاب فاجعه در دبیرستان میدل تاون

تاد استراسر (Tod Strasser) روزنامه‌نگار و نویسنده‌ی آمریکایی است که آثار داستانی و غیرداستانی متعددی از خود به جای گذاشته است. داستان‌های استراسر به دلیل روحیه‌ی خبرنگارانه‌ی او، بیشتر رنگ‌وبوی واقعیت دارند و از حقایق زندگی و جامعه‌ی پیرامونش نشئت گرفته‌اند. کتاب فاجعه در دبیرستان میدل تاون (Give A Boy A Gun) که یک اثر جنایی و اجتماعی به شمار می‌آید نیز، از این ماجرا مستثنی نیست.

طرح اصلی این داستان از واقعه‌ای در سال 1999 الهام گرفته است. در بیستم آوریل این سال، قتل عامی در دبیرستان کلمباین رخ داد که حتی موجب به چالش کشیده شدن قانون آزادی حمل سلاح در ایالات متحده شد. تاد استراسر در داستان فاجعه در دبیرستان میدل تاون، با الهام گرفتن از این واقعه‌ی تاریخی، تلاش کرده است تا به نقد قانون آزادی سلاح بپردازد. او این دغدغه را به طور صریح در پیشگفتار کتاب حاضر بیان می‌کند.

تاد استراسر برای نوشتن کتاب فاجعه در دبیرستان میدل تاون، از داده‌های متفاوتی در ارتباط با فضای مدرسه و خشم نوجوانان، از طریق ایمیل‌ها، گفتگوها، نامه‌ها و... بهره گرفته است و تلاش کرده تا داستانش را بر مبنای واقعیت‌های موجود، مستند کند. استراسر در پیشگفتار این کتاب به این نکته توجه کرده است، که پیش از این، همیشه تلاش می‌شد تا داستان‌های نوجوان به دور از خونریزی و خشونت نگاشته شوند، اما امروزه خونریزی و خشونت، نه تنها به داستان‌ها، بلکه به زندگی واقعی نوجوانان هم نفوذ کرده است.

تاد استراسر برای به تصویر کشیدن این فاجعه‌ی اجتماعی و فرهنگی، در داستان فاجعه در دبیرستان میدل تاون، با استفاده از تکنیک‌های روزنامه‌نگارانه در سبک نگارش کتاب، سعی می‌کند تا این رویداد تلخ را هرچقدر که می‌تواند به واقعیت نزدیک کند. روایت کتاب با نقل مصاحبه با شاهدان و قربانیان و همچنین بر مبنای مدارک و مستندات موجود مثل نامه‌ها، نوشته‌ها و... پیش می‌رود و حتی شما می‌توانید در صفحاتی ردپای یک مکالمه یا مدرک دیگر را در پاورقی ببینید. از این رو با کتابی مواجهیم که ساختاری نو را برای پردازش داستانش انتخاب کرده و خواندنش چه در موضوع و چه در سبک نگارش، برای مخاطب تازگی و جذابیت خواهد داشت.

کتاب فاجعه در دبیرستان میدل تاون داستان دو پسر دانش‌آموز را روایت می‌کند که مدام مورد آزار و اذیت جسمی، کلامی و روحی قرار می‌گیرند و در فضای خانواده و مدرسه دائماً به آن‌ها بی‌اعتنایی می‌شود و آن‌ها را به صورت کامل نادیده می‌گیرند. این دو نوجوان رفته‌رفته سرخورده‌تر و عصبانی‌تر می‌شوند و در نهایت روحیه‌ای ضداجتماعی پیدا می‌کنند. آن‌ها آرام‌آرام به آزمایش کردن بمب‌ها و مواد آتش‌زا می‌پردازند و دائماً سلاح‌ها و اسلحه‌های متفاوتی را آزمایش می‌کنند تا بتوانند برنامه‌ی عصیان در مدرسه را بریزند.

نکته‌ی بسیار مهم در داستان فاجعه در دبیرستان میدل تاون اینجاست که تاد استراسر صرفاً در پی آن نیست که روایتی از یک واقعه‌ی جنایی به دست دهد و رمانی جنایی بنویسند. او بیشتر بر زمینه‌ها و انگیزه‌های شخصیت‌های اصلی داستان تأکید دارد. زمینه‌ها و انگیزه‌هایی که در نهایت منجر به جنایت شده‌اند.

کتاب فاجعه در دبیرستان میدل تاون، نوشته‌ی تاد استراسر، به کوشش ناصر زاهدی به فارسی برگردانده شده و توسط انتشارات افق به چاپ رسیده است.

جوایز و افتخارات کتاب فاجعه در دبیرستان میدل تاون

• برنده‌ی جایزه‌ی شارلوت؛
• برنده‌ی جایزه‌ی کتاب نوجوان رود آیلند.

نکوداشت‌های کتاب فاجعه در دبیرستان میدل تاون

• کتاب فاجعه در دبیرستان میدل تاون ارزش ساعت‌ها بحث و گفتگو را دارد. (بوک لیست)
• این کتاب روشنگر، واقعی و کمی هم دلخراش است. وجود زوایای دید متعدد در آن، همدلی مخاطب را برمی‌انگیزد. (Kirkus Reviews)

کتاب فاجعه در دبیرستان میدل تاون برای چه کسانی مناسب است؟

مطالعه‌ی این رمان به نوجوانان، علاقه‌مندان به رمان‌های نوجوان و داستان‌های جنایی و همه‌ی کسانی که با نوجوانان تعامل دارند، پیشنهاد می‌شود.

در بخشی از کتاب فاجعه در دبیرستان میدل تاون می‌خوانیم

کمی بعد برندان می‌خواست دوباره سوار ماشین بشود. ما از پارک بیرون آمدیم و من فکر کردم دوباره به شهر برمی‌گردیم، ولی او مسیر دیگری را انتخاب کرد. با اینکه در آن مسیر هیچ چیز جالب و مهمی نبود. فقط خیابان‌های تاریک، چند مزرعه و تپه. من هم که دیگر عقل از سرم پریده بود و چیزی برایم مهم نبود.

به‌هرحال در تاریکی رانندگی می‌کردم. هوا سرد بود، اما او پنجره را پایین کشید. یک‌آن متوجه شدم که چیزی از جیبش بیرون آورد. وقتی صدای انفجار را شنیدم، فکر کردم لاستیک ماشین ترکیده یا برندان از ماشین ترقه پرت کرده بیرون. یعنی چنین صدایی داشت. نه زیاد بلند. ما به محل عبور قطار رسیدیم. چراغ قرمز بود. مانع عبور ماشین‌ها هم پایین آمد و از گوشه‌ی چشم نور بسیار روشن زردی را دیدم و بعد صدای انفجاری بلند شد. پنگ! پنگ! ولی حالا صدایش بلندتر بود، چون ماشین ایستاده بود. بعد صدای شکستن شیشه آمد و تازه ‌فهمیدم برندان از پنجره به بیرون شلیک می‌کرد.

پنگ! پنگ! او چراغ قرمز دوم را هم خراب کرد. می‌دانید که باروت چه بویی می‌دهد؟ او رویش را به من کرد و نیشخند زد. خیلی وقت بود که دیگر چیزی برایم اهمیت نداشت.

مانع عبور، دوباره بالا رفت و ما راه افتادیم و برندان به تیراندازی‌هایش ادامه داد. بیشتر، تابلوهای خیابان را هدف می‌گرفت. بعد داشبورد را باز کرد، نور لازم داشت تا خشاب اسلحه‌اش را پر کند... البته اگر درست بگویم و اسمش همین باشد... اسلحه‌اش بزرگ‌تر و نوک‌تیزتر از اسلحه‌ای بود که قبلاً توی پارک نشان ما داده بود. من حرفی نزدم. نگفتم که دست بردارد... دور هم نزدم تا به شهر برگردم. راستش برایم مهم نبود. یک‌جورهایی باحال هم بود. به نظرم مثل یک زوج گانگستر بودیم؛ مثل آن دو نفر توی فیلم قاتلان بالفطره.