مجله هجده - شماره 2: مخالفت

مجله هجده - شماره 2: مخالفت منتشر شد. «من نمی‌خواهم تو باشم»، «تاریخ مشت‌های گره کرده»، «چیزهایی که من نیستم»، «نعمت مخالف داشتن»، «این اکثریت با ما چه خواهند کرد؟»، «نچرال، بدون دخالت غیر»، «رازهای قفقاز»، «آرام و خشونت‌پرهیز» و ... از جمله عناوینی است که در این شماره از مجله می‌خوانید.

«مجله هجده مجله‌ایست برای هجده ساله‌ها و نه فقط هجده ساله‌ها». مجله هجده به وسیله‌ی گروه جوانان دغدغه‌مندی بنا نهاده شده که حرفی برای زدن دارند و گوشی برای شنیدن. هجده سالگی، پایان کودکی، آستانه‌ی بزرگ‌سالی و درعین‌حال به رسمیت شناخته شدن به‌عنوان یک شهروند مستقل است و دغدغه‌ها و مسائل مخصوص خود را نیز دارد؛ دغدغه‌هایی دشوار، پیچیده، عمیق و گاهی مسخره. مجله هجده به روایت و تحلیل این دست مسائل اختصاص داده شده است. مجله هجده طیف مطالب گسترده‌ای در زمینه‌های مختلف مانند اقتصاد، سیاست، سرگرمی و هنر را در برمی‌گیرد و در نهایت آرزو دارد تجربه‌ی هجده سالگی را با مخاطبان خود شریک شود و شاید حتی آن را برای آن‌ها کمی ساده‌تر کند.

در بخشی از مجله هجده - شماره 2: مخالفت می‌خوانیم

در قدیم که هنوز میدان بهارستان و راسته فروشندگان کارت عروسی اختراع نشده بود، وظیفه دعوت، به‌خصوص در روستاها، به عهده آدم‌ها بود. رسم در رودبار چنین بود که خانواده عروس و داماد، یک نفر را مأمور می‌کردند تا برود در خانه مردم را بزند و آن‌ها را به عروسی بچه‌هایشان دعوت کند. به این شخص «طلبنده» می‌گفتند که همان طلب‌کننده قدوم بزرگواران برای شرکت در جشن و سرور معنی می‌دهد. آدم مؤثر بعدی «سرپامج» بود که از لقبش پیداست تمام مدت سرپا بوده. او کسی بود که روی سفره می‌ایستاد و مسئول پخش غذا بین مهمانان بود. این رسم البته بین تمام مردان تمام فامیل‌ها رایج بوده و هست. در دورهمی‌های فامیلی در افطار ماه رمضان یا مناسبت‌های دیگر، اگر تعداد مهمانان زیاد باشد و تقسیم عادی و رودربایستی‌دار غذا خیلی طول بکشد، همیشه یک یا دو نفر می‌روند وسط سفره می‌ایستند و غذا و نوشابه را با سرعت بالا بین مهمانان پخش می‌کنند و چون وسط سفره‌اند، دیگر رودربایستی معنی ندارد؛ تقریبا غذا و نوشابه را پرت می‌کنند.