کتاب راه طولانی بود از عشق حرف زدیم

رسول یونان، شاعر و داستان‌نویس خوش‌نام ایرانی در کتاب راه طولانی بود از عشق حرف زدیم ما را به دنیای پرملال پسری جوان به نام مصطفی خواهد برد. مصطفی که زندگی خود را بیهوده و ازدست‌رفته می‌پندارد، در سه‌ فصل به شرح سرگذشت و ماجراهای تلخی که در زندگی بر سر راهش قرار گرفته می‌پردازد. او که دیگر جز قناری‌هایش همدم و مونسی ندارد، به دنبال راه نجات تازه‌ای برای روزگار خاکستری خود می‌گردد.

درباره‌‌ی کتاب راه طولانی بود از عشق حرف زدیم

شاعر و نویسنده‌ی معاصر فارسی، رسول یونان، در اثر خود یعنی راه طولانی بود از عشق حرف زدیم علاقه‌مندان به جهان رمان را به تمجید برمی‌انگیزد. ماجرای این اثر خواندنی، درباره‌ی یک پسر جوان به نام مصطفی‌ست که روز‌وشب را در خانه و در کنار دو پرنده‌ی در قفس خود می‌گذارند. او زمان زیادی‌ست که به چاه تاریک افسردگی فرو رفته و گویی راه گریزی نیز برای رهایی از آن پیدا نمی‌کند. اما چه ماجرایی قهرمان داستان را به این روز‌های پرحسرت کشانده؟

مصطفی، راوی ماجرای راه طولانی بود از عشق حرف زدیم، داستان پرحادثه‌ی خود را از ابتدا شرح می‌دهد. زندگی، روز‌های سخت زیادی به او تحمیل کرده و او را به جایی رسانده که دیگر جز دو قناری هم‌صحبتی ندارد. مصطفی، داستان شغل پرچالش و ناکامی خود را با مخاطبی خیالی در میان می‌گذارد؛ البته بیرون آمدن از کار تنها نقطه‌ی شکست مصطفی نیست؛ چرا که او در ادامه از ماجرای عشق بی‌فرجام خود نیز پرده برخواهد داشت.

خواننده در هر صفحه و فصل از این داستان با ظرایف روحی و احوالات درونی این شخصیت هم‌خو می‌شود و حتی گه‌گاه خود را در جای و جایگاه او احساس می‌کند؛ قلم لطیف و شاعرانه‌ی نویسنده‌ی داستان راه طولانی بود از عشق حرف زدیم، نیز به حس‌وحال فضای داستان می‌افزاید و به این هم‌احساسی رنگ‌وبویی واقعی‌تر می‌دهد. اما روایت‌های مصطفی از زندگی پرملال خود به پایان نرسیده چرا که ناکامی سوم او درست در همین اتاق و در کنج عزلت او رخ خواهد داد. روزی مصطفی قناری‌های محبوب خود را برای همیشه از دست می‌دهد و همین موضوع چالش‌های او را با اطرافیان بیشتر می‌کند. ماجرا تا جایی پیش می‌رود که راوی داستان تصمیم می‌گیرد خانه‌ی خود را ترک کند و نزد پدربزرگش به روزگار بی‌امید خود ادامه دهد. اما با ورود مصطفی به خانه و کارگاه نجاری پدربزرگ، ورق ماجرا به کل برمی‌گردد و رویداد‌های تازه و غیرمنتظره‌ای پیش چشم قهرمان داستان قرار می‌گیرد. این رمان شیرین و پراحساس با تلاش انتشارات نیماژ به دست شما می‌رسد.

کتاب راه طولانی بود از عشق حرف زدیم برای چه کسانی مناسب است؟

این داستان خواندنی را به علاقه‌مندان به رمان‌های ایرانی پیشنهاد می‌کنیم.

در بخشی از کتاب راه طولانی بود از عشق حرف زدیم می‌خوانیم

دو روز دنیا را ندیدم. از کلبه‌شان بیرون نیامد. نگرانش بودم؛ هرچند این نگرانی خیلی جدی نبود؛ اما روز سوم دل‌تنگی عجیبی به سراغم آمد. وقتی از خواب بیدار شدم صبحانه را خورده و نخورده نشستم پشت پنجره و زل زدم به بیرون. هرچه منتظر ماندم از پشت پنجره نگذشت. پنجره بدون او چیزی کم داشت. عبورش می‌توانست پنجره‌ام را زیبا کند اما عبور نکرد. پنجره، قابی از اندوه بود و وسعتی از برف و درخت‌های یخ‌زده و تک‌وتوک کلاغ‌هایی که گاه‌به‌گاه قارقارکنان از مربع‌هایش می‌گذشتند.

جاده‌ای که از جلوی کلبه‌ی عمو رحمان شروع می‌شد و از جلوی کلبه‌ی ما می‌گذشت و دور میدانچه چرخ می‌خورد و دوباره به نقطه‌ی اولش برمی‌گشت خالی از ردپای دنیا و عطر و حضورش بود. هرچه جاده را زیر نظر گرفتم، چیزی جز اندوه و زمستان و سرما ندیدم. باد، هرازگاهی مشتی از پوفه‌های برف را برمی‌داشت و در هوا پراکنده می‌کرد. گاه نیز شانلی به نقطه‌ای نامعلوم در هوا می‌نگریست و پارس می‌کرد.

دنیا اصلاً حالش خوب نبود و می‌دانستم از کلبه بیرون نخواهد آمد؛ اما چرا انتظارش را می‌کشیدم، نمی‌دانستم! فکر نمی‌کردم این‌قدر او را دوست داشته باشم. اتفاقی در من در شرف وقوع بود.

احساس می‌کردم دنیا را بیشتر از آنچه فکر می‌کردم دوست دارم. دو سال همکلاسی‌ام بود. همیشه می‌دیدمش و هیچ حسی نسبت به او نداشتم. حالا اما دیوانه‌وار به او می‌اندیشیدم.

موقع ناهار سر سفره فقط به دنیا فکر می‌کردم. آن‌قدر به او فکر کردم که نفهمیدم کی غذا خوردم و پدربزرگ کی به کارگاهش برگشت. بعدازظهر غمگینی را هم پشت سر گذاشتم؛ یا پشت پنجره ایستادم یا رفتم بیرون و ناامید در اطراف کلبه قدم زدم.