بله
مجله دنیای تصویر - شماره 335 منتشر شد. «از سکوت و انفعال تا پرده‌دری و اغراق»، «ادغام تدریجی یک شاعر با طبیعت»، «فرازونشیب‌های یک عشق بدون مرز»، «روایت سوبژکتیو و قطعیت تاریخی»، «غرور و ظرافت مردانه‌ای که از هیچ، همه‌چیز می‌سازد» و... از جمله عناوینی به‌شمار می‌روند که در این شماره از مجله می‌خوانید.
در بخشی از مجله دنیای تصویر - شماره 335 می‌خوانیم
در یک تقسیم‌بندی کلی می‌شود گفت که فیلم‌ها دو دسته‌اند؛ آثاری که بر اساس فرمول‌ها و شناخت قبلی از انتظارات و سلیقه‌ی مخاطب ساخته می‌شوند و همان چیزی را تحویل می‌دهند که قبلا شبیهش را به شکل‌های مختلف دیده‌اید، گروه دوم فیلم‌هایی هستند که بر اساس آزمون و خطا و به چالش کشیدن الگوها و شیوه‌های امتحان‌شده پیش می‌روند و در صورت موفقیت، مسیری تازه را پیش پای آیندگان می‌گذارند. خیلی از فرمول‌ها و حتی کلیشه‌های مهم از دل فیلم‌های متعلق به دسته‌ی دوم بیرون آمده و بعدا تثبیت شده. پنجه آهنی را هم می‌شود به آثار گروه دوم نزدیک دانست، هرچند کمتر از آنچه که باید مورد توجه قرار گرفته و در فصل جوایز زورش نرسیده که رقبای گردن‌کلفت را فتیله‌پیچ کند. در ظاهر با یک درام ورزشی سروکار داریم. درباره‌ی خانواده‌ای که کشتی به کسب‌وکارشان تبدیل شده و سایه‌ای سنگین روی زندگی بچه‌ها انداخته؛ اما در عمل با اثری روان‌شناسانه درباره‌ی مفهوم خانواده و بلوغ طرفیم که صاحب سلیقه‌ی بصری و زیبایی شناسی منحصربه‌فردی است؛ درست مانند کاری که سال‌ها قبل مارتین اسکورسیزی به رادیکال‌ترین شکل ممکن با رینگ بوکس در گاو خشمگین انجام داده بود.
