بله
کتاب فرزندپروری در عصر دیجیتال نوشته‌ی زهره آیت اللهی و مریم کوهپایه‌ای، کارگاه چهارم از مجموعه کارگاه‌های نهضت سواد رسانه‌ای در فضای مجازی است که والدین و کودکان را از خطرات احتمالی فضای مجازی آگاه می‌کند. این اثر در قالب طرح نهضت سواد رسانه‌ای در فضای مجازی و به سفارش پلیس فضای تولید و تبادل اطلاعات ناجا ارائه میشود.
درباره کتاب فرزندپروری در عصر دیجیتال
کتاب فرزندپروری در عصر دیجیتال خطرات احتمالی فضای مجازی را به والدین و کودکان گوشزد کرده و راهکارهایی برای پیشگیری از آن ارائه میدهد.
فناوری‌های اطلاعات و ارتباطات در همه‌ی زمینه‌های زندگی امروز نفوذ کرده‌اند. محور اصلی کارکرد این فناوری‌ها تکنولوژی‌ای به نام اینترنت است که زندگی روزانه‌ی ما را در خانه، محیط آموزشی و محیط کار تغییر داده است. اینترنت منبع غنی اطلاعات، دانش، قدرت و ابزار ورود به فضای مجازی است. این پیچیده‌ترین اختراع تاریخ زندگی بشر، می‌تواند بسته به نحوه‌ی استفاده بالاترین موهبت یا بدترین کابوس باشد.
گسترش این فناوری تا حدی بوده که امروزه سواد استفاده از ابزارهای فناوری اطلاعات و ارتباطات یا به عبارتی سواد دیجیتالی دقیقاً مانند سواد سنتی، برای انجام امور تخصصی و حتی روزمره ضروری شده است.
امروزه دانش سواد دیجیتالی یک مهارت دروازه‌ای برای بسیاری از فعالیت‌ها به حساب می‌آید و به‌عنوان مثال در هنگام ارزیابی درخواست‌های شغلی توسط بسیاری از کارفرمایان مطالبه میشود. اما فضای مجازی در کنار تمام مزایای خود خطراتی هم دارد که اگر به‌درستی از آن استفاده نشود می‌تواند آسیب‌های جبران‌ناپذیری به‌خصوص به کودکان وارد کند. بررسی این خطرات دل‌مشغولی نویسندگان اثر حاضر بوده است.
کتاب فرزندپروری در عصر دیجیتال مناسب چه کسانی است؟
مطالعه‌ی کتاب فرزندپروری در عصر دیجیتال به همه‌ی والدین، مربیان و کودکان و نوجوانان توصیه میشود.
در بخشی از کتاب فرزندپروری در عصر دیجیتال می‌خوانیم
یکی دیگر از چالش‌های امنیتی در فضای مجازی شایعه است. شایعه، سخنی کذب مبتنی بر گفته‌های مردم یا مطالب نقل‌شده از آن‌ها است و اعتبارش را از تکرار و وسعت پخش خود می‌گیرد. وقتی از هرکس بپرسیم که علت صحت این خبر چیست، پاسخ میدهد: «چون همه می‌گویند، پس صحت دارد.»
از آنجایی که فضای مجازی، فضایی مدیریت‌‌نشده است، کسی پاسخ‌گوی اخباری نیست که در آن منتشر میشود. بنابراین مطالب منتشرشده در آن قابل اتکا نیست، مگر این که بتوان اخبار و اطلاعات را از منابع موثق دریافت کرد. گاه برای تشخیص شایعات می‌توان مطالب جناح‌ها و گروه‌های مختلف را با هم تلاقی داده و پس از بررسی از دل آن‌ها، حرف درست را از نادرست تشخیص داد.
سرعت انتشار شایعه در فضای مجازی بیشتر است و به دلیل قابلیت‌های شبکه‌های اجتماعی این کار بسیار ساده و بدون آن که فرد فرصتی برای اندیشیدن به آن داشته باشد؛ انجام میشود. همچنین تعداد فرستندگان و تعداد مخاطبان شایعه در این فضا نیز بیشتر است و در عین حال چون مخاطبان و فرستندگان همدیگر را نمی‌بینند؛ راحت‌تر هر کس ماجرا را هر جور که دوست دارد روایت می‌کند.
