کتاب ملخک: بازی، زندگی، آرمانشهر

برنارد سوتس، فیلسوف شهیر آمریکایی، در کتاب ملخک: بازی، زندگی، آرمانشهر در قالب داستان مهم‌ترین ایده‌های فلسفی خود را مطرح می‌کند. او در این اثر خواندنی به مفهوم «بازی کردن» می‌پردازد و آن را به فلسفه‌ای برای زیستن پیوند می‌زند؛ اما بازی کردن دقیقاً چه معنایی دارد؟ برنارد سوتس در اثر حاضر به شما پاسخ می‌گوید.

درباره‌ی کتاب ملخک: بازی، زندگی، آرمانشهر

کتابی که پیش روی شماست،‌ با عنوان ملخک: بازی، زندگی، آرمانشهر (The Grasshopper: Games, Life, and Utopia) نوشته‌ی برنارد سوتس (Bernard Herbert Suits) اولین‌بار در سال 1978 منتشر شد. نویسنده در این کتاب فلسفی با بررسی نظریه‌ی بازی‌، به ما نشان می‌دهد که بازی‌ها ریشه در ذات انسان‌ها دارند. سوتس معتقد است که بازی‌کردن همان‌قدر که سرگرم‌کننده و جذاب است، می‌تواند باعث شود که بینشی جدید و متفاوت به زندگی پیدا کنیم. با مطالعه‌ی کتاب ملخک: بازی، زندگی، آرمانشهر می‌بینیم که بازی‌ها را می‌توان به شکلی متفاوت دید و تقریباً همه‌ی آن‌ها دارای مفهومی از زندگی واقعی هستند. نویسنده معتقد است که وقتی ما کار می‌کنیم، برای انجام آن هدفی داریم، اما در بازی‌کردن، مقصود نهایی درون خود بازی قرار گرفته است.

برنارد سوتس در کتاب ملخک: بازی، زندگی، آرمانشهر نشان می‌دهد که هدف غایی انسان از زندگی، بازی‌کردن است و کل هستی یک میدان بازی را شکل می‌دهد. او معتقد است که بازی‌ها یک ایده‌ی امیدوارکننده از آرمانشهری را به نمایش می‌گذارند، که انسان از واقعیت جدا شده و به آرزوهایش می‌رسد. بنابراین می‌تواند ترس‌های وجودی‌ و محدودیت‌هایش را نادیده بگیرد و آزادانه برای رسیدن به اهدافش گام بردارد. کتاب ملخک: بازی، زندگی، آرمانشهر مفاهیم عمیق فلسفی را به‌صورت جذاب و طنزآمیزی بیان می‌کند که باعث جذابیت هرچه بیشتر این داستان برای خوانندگان می‌شود. روایت کتاب به‌صورت مکالمه‌ی یک ملخ با شاگردانش پیش می‌رود که در نوع خود متمایز، خواندنی و جالب است.

یکی از نکات مهم کتاب معروف برنارد سوتس سادگی و قابل‌درک‌بودن مفاهیم آن است. نویسنده در کتاب ملخک: بازی، زندگی، آرمانشهر مفاهیم فلسفی نظریه‌ی بازی‌ها را به‌صورت تمثیلی، اما به‌سادگی برای ما شرح می‌دهد. روان‌بودن متن و سادگی فهم مطالب در ترجمه‌ی آرش فرزاد به‌خوبی حفظ شده و باعث می‌شود که خواننده‌ی فارسی‌زبان بتواند درک کاملی را از مفاهیم کتاب ملخک: بازی، زندگی، آرمانشهر نوشته‌ی برنارد سوتس به دست آورد.

این کتاب توسط نشر بیدگل منتشر شده و در اختیار شما قرار گرفته است.

نکوداشت‌های کتاب ملخک: بازی، زندگی، آرمانشهر

• کتاب ملخک: بازی، زندگی، آرمانشهر با استفاده از مفاهیم فلسفیِ آمیخته با شوخ‌طبعی، موفق می‌شود که بسیاری از آثار کلاسیک فلسفی پوچ‌گرا را پشت‌سر بگذارد و استدلال‌های روشن و جذابی را ارائه کند. این کتاب با استفاده از تمثیل‌های جالبش، اثری نئوکلاسیک را در فلسفه خلق می‌کند. (دیوید برای‌بروک، فیلسوف علوم سیاسی)

• این کتاب منحصربه‌فرد، هم از نظر اندیشگانی و هم از نظر ادبی، من را شیفته‌ی خود کرد. برنارد سوتس نه‌تنها مفاهیم فلسفی را جذاب می‌کند، بلکه واقعیت را بدون هیچ تعارفی روی کاغذ می‌آورد. این کتاب با اینکه متعصبان فلسفی را به چالش می‌کشد، اما مانند عسل شیرین است و جریان دارد. (سیمون بلک‌برن، فیلسوف انگلیسی)

• ملخ: بازی، زندگی، آرمانشهر کتابی شگفت‌انگیز است. این داستان با اینکه مفاهیم عمیق فلسفی را بیان می‌کند، بسیار خنده‌دار است. سوتس در کنار مطرح‌کردن مفاهیم نظریه‌ی بازی‌ها، عمیق‌ترین سویه‌های زندگی را نشانه می‌رود. بیان این مفاهیم عمیق از زبان یک حشره واقعاً منحصربه‌فرد است. (شلی کاگان، فیلسوف و مدرس دانشگاه ییل)

کتاب ملخک: بازی، زندگی، آرمانشهر برای چه‌ کسانی مناسب است؟

با توجه به اینکه این کتاب مفاهیم عمیق فلسفی را با زبانی ساده و در اوج جذابیت مطرح می‌کند، به تمام کتاب‌خوان‌هایی که به فلسفه، داستان و بازی‌کردن علاقه دارند، توصیه می‌شود.

با برنارد سوتس بیشتر آشنا شویم

برنارد سوتس (1925-2007)، فیلسوف و مدرس دانشگاه، در ایالت میشیگان آمریکا به دنیا آمد. او مدارک کارشناسی و کارشناسی‌ارشد فلسفه را از دانشگاه میشیگان گرفت و سپس این رشته را در مقطع دکترا در دانشگاه واترلو ادامه داد. سوتس در هنگام تحصیل در دانشگاه واترلو سِمت‌هایی مانند رئیس گروه فلسفه‌ی واترلو، معاون تحصیلات تکمیلی دانشکده‌ی هنر و ... را بر عهده داشت.

او در سال 1957 تدریس را در دانشگاه ایلینوی آغاز کرد و در سال 1966 دانش‌یار دانشگاه واترلو شد. او تا پایان عمرش تدریس و بحث فلسفی را در این دانشگاه ادامه داد. تمرکز سوتس در فلسفه، بر بازی و نظریه‌ی بازی‌ها بوده است و کتاب ملخک: بازی، زندگی، آرمانشهر باعث شهرت جهانی او شد.

در بخشی از کتاب ملخک: بازی، زندگی، آرمانشهر می‌خوانیم

گلف‌بازی به نام جُرج را در نظر بگیریم که آن‌قدر دل‌دادۀ بازی گلف است که با رفتن به دنبال بازی، همسر و شش فرزندش را تا سر حد گرسنگی به حال خود رها کرده است. همچنین، با اینکه جُرج از پیامدهای شیدایی‌اش خبر دارد، گرفتاری خانواده‌اش را دلیل موجهی برای تغییر رفتارش نمی‌داند. چه‌بسا طرف‌دار این دیدگاه که بازی‌ها جدی نیستند مورد جُرج را گواهی بر آن دیدگاه بداند. از آن جا که جرج در زندگی‌اش هیچ چیزی را مهم‌تر از گلف نمی‌داند، برای او گلف دیگر یک بازی نیست. و این استدلال گویا در شکایت‌های همسر جرج هم تأیید می‌شود که می‌گوید گلف برای جرج دیگر بازی نیست، بلکه یک روش زندگی است.

ولی دلیلی ندارد نظر همسر جُرج را به چالش نکشیم. درستی این گفته را که گلف برای جرج دیگر فقط یک سرگرمی نیست می‌توان پذیرفت. ولی این استدلال که به همین دلیل گلف‌بازی جرج یک بازی نیست دقیقاً مسلم دانستن نکتۀ مورد بحث است، یعنی این نکته که آیا اصلاً یک بازی می‌تواند برای فردی از هرچیز دیگری مهم‌تر باشد. بحثی نیست که گلف دارد بر کلیت زندگی جرج سیطره می‌یابد. ولی به‌هرحال این یک بازی است که بر زندگی‌اش سیطره یافته و نه چیزی دیگر. در واقع، اگر آنچه باعث شده جرج وظایفش را نادیده بگیرد یک بازی نبود، همسرش احتمالاً تا این اندازه از کوره در نمی‌رفت؛ مثلاً اگر کارهای خوبی انجام داده بود یا تلاش کرده بود تعریفی از بازی کردن را فرمول‌بندی کند. البته بی‌شک او باز هم چنین مشغولیت‌های خارج از مسائل خانواده را تأیید نمی‌کرد ولی اینکه خانواده‌اش ناچار باشند به‌خاطر یک بازی ژنده‌پوش شوند برای او محرومیتی یکسره از نوعی دیگر است. تعهد محض به یک بازی، همانند نمونۀ ماریوی اتومبیل‌ران و جرجِ گلف‌باز، شاید برای هرکسی از نظر اخلاقی نفرت‌آور باشد.