کتاب واتسون‌ها به بیرمنگام می‌روند - 1963

کتاب واتسون‌ها به بیرمنگام می‌روند - 1963 رمانی طنزآمیز و مفرح به قلم کریستوفر پل کورتیس، نویسنده‌ی مطرح اهل آمریکاست. در این اثر که نامزد دریافت مدال نیوبری شده، مخاطب ماجرای خانواده‌ای آفریقایی - آمریکایی به نام واتسون‌ها خواهید بود، که طی سفری به بیرمنگام با ماجراها و چالش‌هایی عجیب و غریب مواجه می‌شوند.

درباره کتاب واتسون‌ها به بیرمنگام می‌روند - 1963

خانواده‌ی واتسون‌ها که شرح زندگی پرداستان و پرماجرایشان در کتاب واتسون‌ها به بیرمنگام می‌روند - 1963 (The Watsons Go to Birmingham -1963) آمده، در تمام شهر به عجیب و غریب بودن شهره است. اعضای این خانواده‌ی پنج‌نفره که از یک عدد پدر متشخص، یک قلم مادر پرناز و ادا، یک دختر کوچولو به نام جوئتا و دو برادر شیطان و سربه‌هوا به نام‌های کنی و بایرون تشکیل شده، اغلب ایام روز را مشغول سروکله زدن با یکدیگرند. البته دقت کنید که گفتیم «سروکله زدن»، و نه دعوا کردن. می‌پرسید فرقش چیست؟ خب، سروکله زدن مخصوص خانواده‌هایی است که اعضایشان زیادی با هم صمیمی و خودمانی‌اند؛ اما دعوا برای خانواده‌هایی است که نفراتش چشم دیدن همدیگر را ندارند. خانواده‌ی واتسون‌ها متعلق به گروه اول‌اند. آن‌ها بیش از اندازه سرزنده، به طور اغراق‌آمیزی شلوغ و پرسروصدا، و به طرز عجیب و غریبی پرانرژی‌اند.

داستان خانواده‌ی واتسون‌ها از زبان کنی، که بچه‌ی وسطی است، روایت می‌شود. عمده‌ی تمرکز روایت کنی اما، نه معطوف به خود، بلکه مرتبط با بایرون است. این جناب بایرون که به تازگی قدم به سیزده سالگی گذاشته، از آن پسرک‌های وروجکی است که به قول معروف، از دیوار راست بالا می‌روند! در واقع پیرنگ داستانی که پیش رو دارید، حول محور یکی از خراب‌کاری‌های همین جناب بایرون شکل می‌گیرد؛ خراب‌کاری‌ای که پدر و مادر خانواده را به فکر عملی ساختن تصمیمی دشوار می‌اندازد. این تصمیم که دست بایرون را بگیرند و ببرند به بیرمنگام، ورِ دلِ مادربزرگ جان! چرا؟ چون ظاهراً بایرون در این دنیای بزرگ فقط و فقط از مادربزرگش حرف‌شنوی دارد. خلاصه، این تصمیم طی جلسه‌ی محرمانه‌ی پدر و مادر خانواده اتخاذ می‌شود و واتسون‌ها در هوای سردِ استخوان‌سوز، عازم بیرمنگام می‌شوند. غافل از این‌که در این سفر بناست ماجراهای بسیاری را تجربه کنند؛ ماجراهایی که ارمغانش برای من و شمای مخاطب قهقهه‌های بی‌امان، و برای واتسون‌های بی‌نوا، دریادریا اشک خواهد بود!...

کتاب واتسون‌ها به بیرمنگام می‌روند - 1963 نخستین بار در سال 1995 روانه‌ی بازار شد. طنز گیرای این اثر، بالافاصله مورد توجه عموم مخاطبین خاص و عام قرار گرفت و نام کتاب را در سراسر جهان بر سر زبان‌ها انداخت.

رمان واتسون‌ها به بیرمنگام می‌روند - 1963 به قلم محسن خادمی به زبان فارسی ترجمه شده و از سوی کتاب چ (واحد کودک و نوجوان نشر چشمه) در اختیار مخاطبین علاقه‌مند قرار گرفته است.

اقتباس از کتاب واتسون‌ها به بیرمنگام می‌روند - 1963

در سال 2013 فیلمی تلویزیونی با الهام از رمان واتسون‌ها به بیرمنگام می‌روند - 1963 ساخته شد. فیلمنامه‌ی این فیلم با همکاری نویسنده‌ی رمان، کریستوفر پل کورتیس، به نگارش درآمد.

افتخارات کتاب واتسون‌ها به بیرمنگام می‌روند - 1963

• نامزد دریافت مدال نیوبری در سال 1996
• نامزد دریافت جایزه‌ی کتاب کودک جین آدامز در سال 1996
• نامزد دریافت جایزه‌ی کتاب کودک دوروتی کانفیلد فیشر در سال 1997

نکوداشت‌های کتاب واتسون‌ها به بیرمنگام می‌روند - 1963

• یک اثر مدرن کلاسیک. (NPR)
• یکی از بهترین رمان‌هایی که تا به امروز نوشته شده است. (Jacqueline Woodson)
• کتاب واتسون‌ها به بیرمنگام می‌روند - 1963 اثری شگفت‌انگیز است... توأمان کمیک و تکان‌دهنده. (The New York Times)

کتاب واتسون‌ها به بیرمنگام می‌روند - 1963 مناسب چه کسانی است؟

نوجوانانی که به داستان‌های طنز و رمان‌های ماجراجویانه علاقه دارند، از مطالعه‌ی کتاب واتسون‌ها به بیرمنگام می‌روند - 1963 از کریستوفر پل کورتیس لذتی وافر خواهند برد.

با کریستوفر پل کورتیس بیشتر آشنا شویم

کریستوفر پل کورتیس (Christopher Paul Curtis) متولد سال 1953 و زاده‌ی ایالت میشیگان آمریکاست. این نویسنده‌ی آفریقایی‌تبار، به واسطه‌ی رمان‌هایی که در حیطه‌ی ادبیات کودک و نوجوان به نگارش درآورده شناخته می‌شود. آثاری خواندنی که تاکنون افتخارات فراوانی را برای او به ارمغان آورده‌اند، که از آن جمله است: مدال جان نیوبری و جایزه‌ی گولدن کیت.

از میان کتاب‌های کریستوفر پل کورتیس می‌توان به عناوین پیش رو اشاره نمود: «باد، نه بادی»، «واتسون‌ها به بیرمنگام می‌روند - 1963» و «پول چرب و چیلی آقای چیکی».

در بخشی از کتاب واتسون‌ها به بیرمنگام می‌روند می‌خوانیم

مامان تو آلاباما به دنیا آمده بود و برای همین چیزی از سرما نمی‌دانست. با این‌که پانزده سالی می‌شد در فلینت زندگی می‌کرد، هنوز هم خیال می‌کرد هوای سرد در یک چشم به هم زدن آدم را از پا درمی‌آورد. برای همین بود که توی دبستان کِلارک، هیچ‌کس به ‌اندازه‌ی من و جوئِتا لباس گرم نمی‌پوشید. مامان در روزهای سرد زمستانی اجازه نمی‌داد پایمان را از خانه بیرون بگذاریم مگر این‌که چند دست تی‌شرت و پولوور و کاپشن و پالتو به‌علاوه‌ی یک شلوار اسکی خیلی بزرگ که با بند شلوار از روی شانه‌ها آویزان می‌شد و جوراب و یک جفت چکمه‌ی بزرگ پلاستیکی مشکی و براق که به کمک پنج سگک فلزی بسته می‌شد، می‌پوشیدیم. آن‌قدر لباس می‌پوشیدیم که وقتی آخرین پالتو را تن‌مان می‌کردیم دیگر به‌سختی می‌توانستیم آرنج‌مان را خم کنیم. آن‌قدر لباس می‌پوشیدیم که در نبودِ بایرون بچه‌ها یک سری مزخرفاتی می‌گفتند مثل این‌که: «این هم از واتسون‌های عجیب‌غریب که از مامان‌شون تقلید می‌کنن.» اما بدترین بخش ماجرا این بود که به ‌محض رسیدن به مدرسه باید تمام این بندوبساط را درمی‌آوردم.

این‌که ببینم جوئِتا پالتوها و لباس‌های دیگرش را بدون هیچ مشکلی درآورده است یا نه جزء وظایف من بود. برای همین، بعد از این‌که خرت‌وپرت‌های خودم را درمی‌آوردم، یک‌راست می‌رفتم مهدکودک و شروع می‌کردم به درآوردن لباس‌های جوئِتا. پالتوها و کاپشن‌هایش را که درمی‌آوردم، معمولاً شبیه یک مُرده‌ی متحرک کوچولو می‌شد. جوئِتا توی این لباس‌ها آن‌قدر گرمش می‌شد که وقتی سرانجام به لایه‌ی آخر می‌رسیدم خیسِ خیس شده بود و بفهمی‌نفهمی خوابش می‌آمد. کلاهش را درآوردم و آخرین شالی را که دور سرش بود باز کردم. هر وقت که این شال آخری از سرش برداشته می‌شد بوی خوبی می‌آمد.