کتاب مدرسه‌ی عجیب و غریب 18: خانم ماساتی، معلم احساساتی

در کتاب مدرسه‌ی عجیب و غریب 18: خانم ماساتی، معلم احساساتی، با معلمی آشنا می‌شوید که قصد دارد استعدادهای نهفته‌ی بچه‌های باهوش را کشف کند. او به شعر و شاعری علاقه‌ی زیادی دارد، ولی نمی‌داند پسرهای مدرسه ممکن است چقدر از رفتارهای عاطفی او که مدام اشکش درمی‌آید، بدشان بیاید! این مجموعه کتاب از پرطرفدار‌های دن گاتمن است و تاکنون بیش از سی میلیون نسخه‌ی آن به فروش رسیده.

درباره‌ی کتاب مدرسه‌ی عجیب و غریب 18: خانم ماساتی، معلم احساساتی

بعضی از بچه‌های مدرسه‌ی عجیب و غریب از جمله «اِی جِی» فکر می‌کنند شعر نوشتن اگر نیازی به وزن و قافیه نداشته باشد یک کار بیهوده و آسان است. در کتاب مدرسه‌ی عجیب و غریب 18: خانم ماساتی، معلم احساساتی (Ms. Coco Is Loco) از ماجرای شعر نوشتن بچه‌های این مدرسه باخبر می‌شوید. وقتی خانم ماساتی از آن‌ها می‌خواهد به‌عنوان تکلیف شعر بگویند، «ای جی» در خانه فلش‌کارت‌هایش را می‌اندازد هوا و بعد با کلماتی که پایین ریخته دو شعر می‌سازد. شعرهایی که از قضا خوب به نظر می‌رسند.

البته این یک راز است و «ای جی» نمی‌خواهد هیچکس راز موفقیتش را بداند. بالاخره کار او می‌گیرد و حتی خانم ماساتی انقدر تشویقش می‌کند که در باور او نمی‌گنجد. او به «ای جی» می‌گوید تو باید یک شاعر بزرگ جهانی بشوی. تصور کنید‌ ای جی که از شعر نوشتن متنفر است در آن لحظه چه حالی باید داشته باشد! خانم ماساتی آنقدر احساساتی است که نمی‌داند چه کلک بزرگی خورده. البته بعید نیست روزی همه‌چیز لو برود و دیگران بفهمند استعداد شعری «ای جی» یک فریبکاری بزرگ بوده. شاید هم شانس بیاورد و کسی نفهمد؛ باید دید عاقبت شعر و شاعری کردن در کلاس درس خانم ماساتی به کجا می‌رسد.

بهتر است باقی ماجرا را از زبان دن گاتمن (Dan Gutman) بخوانید. کتاب حاضر ترجمه‌ی محبوبه نجف خانی است که نشر افق آن را منتشر کرده.

درباره‌ی مجموعه‌ی مدرسه‌ی عجیب و غریب

مجموعه‌ی مدرسه عجیب‌وغریب نشر افق (My Weird School Series)، ماجرای مدرسه‌ای ابتدایی و دانش‌آموزان و معلّمان و کارمندان غیرعادی آن است. شخصیت اصلی داستان، اِی.‌جی پسربچه‌ای است که از مدرسه متنفر است. او دشمنی سرسخت به نام آندریا یانگ دارد، دختری درس‌خوان که عاشق مدرسه است و از هر چه که ای.‌جی نفرت دارد خوشش می‌آید. هر بار اتفاقات بامزه‌ای در مدرسه برای بچه‌ها پیش می‌آید.

کتاب مدرسه‌ی عجیب و غریب 18: خانم ماساتی، معلم احساساتی مناسب چه کسانی است؟

این اثر مناسب کودکان 7 تا 12 سال است و خواندنش می‌تواند برای علاقمندان به مجموعه کتاب‌های طنز با تصاویر جالب، سرگرم‌کننده باشد.

با دن گاتمن بیشتر آشنا شویم

دَن گاتمَن در سال 1955 در نیویورک به دنیا آمد. در رشته‌ی روان‌شناسی فارغ‌التحصیل شد، اما به این رشته علاقه‌ای نداشت و پس از مدتی آن را رها کرد تا نویسنده شود. در دهه‌ی 1980 میلادی تلاش کرد برای نشریات مطالب طنز بنویسد که چندان نتیجه‌بخش نبود. در سال 1982 با رونق بازی‌های ویدئویی تصمیم گرفت مجله‌ای برای این بازی‌ها منتشر کند. موفقیت مجله به او انگیزه و اعتمادبه‌نفس داد تا نویسنده‌ای تمام‌وقت شود. اولین تلاش‌های او نوشتن در مورد ورزش بود، گرچه کتاب‌هایش پرفروش نشدند، اما تجربه‌ی خوبی به او دادند. دن گاتمن در دهه‌ی 1990 و با تولد پسرش، تصمیم می‌گیرد برای کودکان داستان بنویسد. موفقیت خیره‌کننده‌ی کتاب‌هایش باعث شد تا او نویسنده‌ی کودکان شود. او نامزد بیش از نود جایزه شده. مجموعه‌ی «پرونده‌های نابغه» دیگر اثر مطرح اوست.

در بخشی از کتاب مدرسه‌ی عجیب و غریب 18: خانم ماساتی، معلم احساساتی می‌خوانیم

خانم ماساتی و خانم چان گفتند که آن‌ها باید از کلاس بروند بیرون و توی راهرو با هم حرف بزنند. وروجک‌ها مثل زامبی‌ها به من و آندریا زُل زدند.

آندریا به بچه‌ها گفت: «اسم واقعی ای. جی، آرلو است.»

من هم گفتم: «اسم واقعی آندریا هم صورت زیرشلواری است.» همه‌ی بچه‌ها زدند زیر خنده.

آندریا برای من شکلک درآورد و بعد برای بچه‌ها شعری درباره‌ی خرگوش‌ها خواند. البته شعرش خیلی لوس و بی‌مزه بود و همه‌اش را از روی داستان پیتر خرگوشه کِش رفته بود. وروجک‌ها اصلاً به شعر آندریا گوش نمی‌کردند. آن‌ها داشتند به همدیگر سیخونک می‌زدند، روی زمین این طرف و آن ‌طرف قِل می‌خوردند و کِیف می‌کردند. اَندرو فقط آن جا نشسته بود و با صورتش ور می‌رفت. این بچه چه‌اش شده؟

شعر خواندن آندریا که تمام شد، بچه‌ها برایش دست زدند. اما آن‌ها فقط برای این دست زدند که می‌دانستند وقتی کسی خواندن چیزی را تمام می‌کند، باید برایش دست بزنند.

حالا نوبت من بود. معلم‌ها هنوز توی راهرو بودند. به شعری که خانم ماساتی بهم داده بود تا بخوانم، نگاه کردم. همان شعری بود که درباره‌ی یک‌جا نشستن و هیچ کاری نکردن، نوشته بودم. اما تصمیم گرفتم آن شعر را نخوانم.