کتاب روزهای آخر

کتاب روزهای آخر، نوشته‌ی داستان‌نویس سرشناس معاصر، احمد دهقان با شرح سرگذشت و بیان خاطرات رزمندگان دوران جنگ ایران و عراق در روزهای پایانی جنگ، ما را با دنیای افکار و احساسات رزمندگان و تأثیر وقایع آن روزها بر ایشان و زندگی‌‌شان هرچه بیشتر آشنا می‌‌کند.

درباره‌ی کتاب روزهای آخر

مطالعه‌ی کتاب‌های خاطرات جنگ به‌ویژه مهم‌ترین جنگ تاریخی معاصر سرزمینمان یعنی جنگ ایران و عراق؛ دریچه‌ای به دنیای افکار، احساسات و باورهای رزمندگان بازمانده از آن دوران به رویمان می‌گشاید، و با وجوه انسان‌شناسانه‌ و زیباشناسانه‌‌ی پنهان در پسِ تیرگی‌ها و تلخی‌های دوران جنگ، ما را آشناتر می‌سازد.

اثر روزهای آخر، ماحصل یادداشت‌ها و خاطره‌نویسی‌های احمد دهقان در زمان حضورش در جبهه‌های جنگ ایران و عراق است که با فاصله‌ی کوتاهی از پایان جنگ؛ در سال 1370 در قالب کتاب درآمد. وی در دوران جنگ هنوز خود را در کسوت نویسنده نمی‌دید& اما دست‌نوشته‌های به‌یادگارمانده از آن روزهایش؛ سرمایه‌ا‌ی شدند برای نگارش کتابی که پیش روی شماست!

کتاب از «عملیات بیت‌المقدس 7» آغاز می‌کند، و آنچه در روزهای پایانی جنگ بر احمد دهقان و هم‌رزمانش گذشت را در قالب داستانی خواندنی روایت می‌کند. نویسنده، سرگذشت و سرنوشت این رزمندگان را حتی از تمام ماجراها و اتفاقات سرنوشت‌ساز جنگ، شگفت‌انگیزتر می‌داند! آدم‌هایی که زندگی عادی خود را کنار گذاشته، به‌پشتوانه‌‌ی ایمان و اعتقادشان؛ به میدان‌های مبارزه و دفاع از ناموس و وطن شتافتند. حال؛ به‌یک‌باره در کمال بهت و ناباوری، خود را دربرابر پایانی تلخ می‌بینند (پایان تلخ، برگرفته از سخنان نویسنده در مقدمه‌ی کتاب است که از روزهای آخر با عنوان تلخ‌ترین روزها یاد می‌کند.)؛ اعلام آتش‌بس و پایان جنگ!

اکنون دست سرنوشت، آن‌ها را به زندگی عادی شهری بازمی‌گرداند و فصل جدیدی از کتاب زندگی‌شان؛ نه در میدانِ جنگ با اشغال‌گران عراقی که این بار در میدان نبردِ زندگی گشوده می‌شود. فصولی که نویسندگانش همان رزمندگان حماسه‌آفرین دوران جنگ هستند که حالا، هیچ طرح و برنامه‌ای برای فصل جدید زندگی خود ندارند!

در بخش پایانی کتاب، عکس‌هایی از رزمندگان آن دوران که روایت‌های کتاب حول آن‌ها می‌گردد را مشاهده می‌کنید. طبق گفته‌ی نویسنده؛ آنچه در روزهای آخر آورده علی‌رغم تلاش وی مبنی بر ذکر بی‌کم‌وکاست وقایع، بازگوکننده‌ی تمامی وقایع نیست؛ با وجود این ترجیح داده چیزی بر آن نیفزاید و تغییری در آن ایجاد نکند (به‌جز پاره‌ای ویرایش‌های موردنیاز)، و همان اثر مستند و ناب خلق شده در 1370 را برای علاقه‌مندانش حفظ کرده است.

احمد دهقان، داستان‌نویس معاصر ایرانیِ فعال در حوز‌‌ه‌ی ادبیات داستانی جنگ و دفاع مقدس است که آثار متعددی را در زمینه‌ی جنگ ایران و عراق به رشته‌ی تحریر‌ درآورده است. وی در سال 1345 در کرج متولد شد. از 15 تا 22 سالگیِ خود را در جبهه‌های جنگ گذراند. سال 1368 وارد دانشگاه شد و در رشته‌ی مهندسی برق به تحصیل پرداخت. در ادامه، به رشته‌ی علوم اجتماعی نیز روی آورد، و درنهایت؛ در رشته‌ی مردم‌شناسی با اخذ درجه‌ی کارشناسی ارشد از دانشگاه فارغ التحصیل شد. «سفر به گرای 270 درجه» عنوان اولین اثر داستانی اوست که در سال 1375 به انتشار رسید. این کتاب جوایز متعددی ازجمله «بیست سال داستان‌‌نویسی» و «بیست سال ادبیات پایداری» را از آن خود کرده است.

کتاب روزهای آخر از سوی انتشارات نیستان، روانه‌ی بازار نشر شده است.

کتاب روزهای آخر برای چه کسانی مناسب است؟

کسانی که به مطالعه‌‌‌ی ادبیات داستانی جنگ و به‌ویژه خاطرات جنگ ایران و عراق علاقه‌مندند؛ از کتاب روزهای آخر لذت خواهند برد.

در بخشی از کتاب روزهای آخر می‌خوانیم

از مرخصی برمی‌گردیم به اردوگاه شهید باهنر؛ شهرکی در نزدیکی کرمانشاه که بچه‌ها با همان نام سابقش می‌خوانند؛ آناهیتا. و بعضی هم به شوخی، شهید آناهیتا. اردوگاهی با ساختمان‌های نیمه‌کاره. برای جنگ‌زدگان می‌ساختندش که لشکر آن را گرفته و ساختمان‌ها همان‌طور بی‌دروپیکر مانده‌اند. و در نزدیکی‌اش، آشغالستان شهر کرمانشاه؛ زباله‌دانی شهر. کامیون‌ها می‌آیند و زباله‌ها را روی هم می‌ریزند. در میان زباله‌ها هم راهی است برای راهپیمایی و دسترسی به کوه‌های اطراف. آه که چه بوی گندی می‌دهند!

بچه‌های خردسالی که آشغال‌ها را می‌کاوند، دلم را ریش‌ریش می‌کنند. با لباس‌های پاره و کثیف، به دنبال پلاستیک و آهن ‌قراضه و کاغذ هستند. دختربچه‌هایی با موهای درهم ریخته و پارچه‌ای بر سر. صورت‌هایی کثیف و پیراهن‌های سرخ گلدار بر تن. و پسربچه‌هایی با همان سن، در میان کوه زباله‌ها، بر سینه‌ام چنگ می‌کشند. و سلام‌های با لهجه کرمانشاهی‌شان:

سلام برار!

نفس‌شان بوی عشق می‌دهد، بوی دوستی، بوی همدلی و هم‌رنگی.

روضه‌هایی هستند ناگفته برای دل‌ها. خدایا، این چه جامعه‌ای است؟ بعضی از سیری می‌‌خواهند بترکند و بعضی هم‌ این چنین. و همه سنگ اینان را به سینه می‌زنند و کلمه «مستضعف» را از مخرج ادا می‌کنند.