کتاب هفت روز آخر

کتاب هفت روز آخر اثری از محمدرضا بایرامی در ژانر ادبیات دفاع مقدس است. این رمان سعی دارد به توصیف حالات و موقعیت‌هایی بپردازد که یک رزمنده‌ی ایرانی در هفت روز پایانیِ جنگ ایران و عراق تجربه کرده است.

درباره‌ی کتاب هفت روز آخر

کتاب هفت روز آخر به روزهای پایانی جنگ ایران و عراق می‌پردازد. روزهایی که در بطن‌شان نوعی خوش‌بینی به فرجامِ نهایی این جنگ وجود داشت، اما برای رزمندگان ایرانی که همچنان در مرزهای عراق به سر می‌بردند همچون کابوسی بود که همچنان تا تمام شدن فاصله‌ی زیادی داشت. این هفت روز در کتاب به گونه‌ای توصیف می‌شوند که گویی رزمندگان در نوعی دوزخ زمینی حضور داشتند و هرچه تلاش می‌کردند تا به اندکی آرامش و سکون دست یابند، اما موقعیت‌های غیرمنتظره امان‌شان نمی‌داد و مجبور بودند مدام برای یافتن یک پناهگاه تازه جستجو کنند. این رمانی‌ست که با کاربست توصیفات مالیخویایی و همچنین ساختن فضایی مهیب، سعی دارد فشار روانی و جسمانی‌ای که سربازان در این هفت روز تجربه کردند را برای مخاطب بیان کند.

در کتاب هفت روز آخر به دورانی می‌رویم که مرز میان بودن یا نبودن برای سرباز و رزمنده‌ی ایرانی بسیار باریک بود. در کتاب می‌خوانیم که شخصیت‌های داستان حتی برای یک لحظه نمی‌توانند در جایی سکونت کنند و هر لحظه با خطر و مدخل تازه‌ای روبه‌رو می‌شوند. شخصیت‌ها مدام در حال فرار هستند و باید برای زنده ماندن به مکانی تازه رجوع کنند. پس با رمانی مواجه‌اید که بر آن است تمام آن ابعاد و وجوه وحشتناک و دیوانه‌وار جنگ را ترسیم کند.

محمدرضا بایرامی با روایت اول‌شخص می‌خواهد تمام احساسات درونی و بیرونی‌ای که یک رزمنده‌ی ایرانی در چنین موقعیعت‌هایی تجربه کرده را برای مخاطب بیان کند. او به عنوان مثال به لحظاتی از تنهایی‌های یک رزمنده به هنگام شب می‌پردازد که با نوعی حس خفگی همراه است. شخصیت احساس می‌کند چیزی در درون‌اش اجازه نمی‌دهد به‌راحتی نفس بکشد و در تجربه‌ی حس یک لحظه‌ی خوب درمانده است. به همین روی، نویسنده بیش از آنکه سعی داشته باشد به وجوه شجاعت و دلیریِ رزمندگان بپردازد، قصد دارد برای مخاطب این تصویر را شکل دهد که به واقع حضور در آن روزها برای یک جوان ایرانی با چه تروما‌ها و ترس‌هایی همراه بوده و چگونه با تمام دشواری‌ها، شخصیت‌ها برای زنده ماندن و دفاع از وطن‌شان مبارزه کردند.

این کتاب توسط انتشارات نیستان منتشر شده است.

کتاب هفت روز آخر برای چه کسانی مناسب است؟

خواندن این کتاب به دوست‌داران ادبیات دفاع مقدس و ادبیات ایران پیشنهاد می‌شود.

در بخشی از کتاب هفت روز آخر می‌خوانیم

نفسم را که در سینه حبس کرده‌ام، آزاد می‌کنم. زبیدات و اطراف ! آن خدا را شکر! از منطقه ما، به طور مستقیم اسم نبرده است. اگر اخبار خودمان هم، همین منطقه را اعلام کند، خوب است. دوست ندارم مادرم اسم منطقه ما را توی اخبار بشنود.

یک‌هو گرمم می‌شود. عرق می‌کنم. بی‌تاب می‌شوم. از سنگر می‌زنم بیرون. دلم گرفته است. خدایا چه خبر شده است؟ چگونه دشمن که همواره از سایه ما هم می‌ترسید، این چنین گستاخ و جسور شده است؟ چرا نبرد اینگونه پیش می‌رود؟ چه دست‌هایی در کار است؟ چرا... صدها سؤال و چرا و چرا، توی ذهنم رژه می‌رود. سعی می‌کنم خودم را دلداری بدهم: جنگ است و جنگ، پستی و بلندی دارد. گاه آدم فتحالمبین می‌آفریند و گاه نیز، چنین می‌شود. عملیات‌هایی که از این دست، در مقابل فتحالمبین‌ها، هیچ است. آری هیچ هیچ! به یاد انبوه خودروهای عراقی که در عملیات فتحالمبین، به آتش کشیده شده بود، می‌افتم. تمام اطراف کرخه، پر از تانک‌ها و نفربرهای عراقی بود. گلوله‌های منفجر نشده، وجب به وجب زمین را پوشانده بودند. ما که آمدیم، ماسورة گلوله‌های منفجر نشده را باز می‌کردند و آنها را کوت می‌کردند کنار راه. احساس می‌کنم دارم آخرین ساعاتم را در روستا می‌گذرانم. بی اختیار، دستم به سوی کلاش می‌رود. اسلحه را برمی‌دارم. مسلح می‌کنم و تمام فشنگ‌ها را، رگباری شلیک می‌کنم. خداحافظ بنه، خداحافظ روستای جیلیزی. تمام خاطراتی که از روستا داشته‌ام، جلوی چشمم می‌آید. دو یکی تا از بچه‌ها، از سنگر بیرون می‌آیند و با تعجب نگاهم می‌کنند.