کتاب باران بخشایش: بهبودی درونی خود را با بخشایش آغاز کنید

کتاب باران بخشایش نوشته‌ی جی. پی. واسوانی، از جمله آثار خودیاری‌ست که با روشی الهام‌بخش و معنوی به شما کمک می‌کند تا به اهمیت و جایگاه بخشایش در زندگی فردی و اجتماعی خود پی ببرید.

درباره کتاب باران بخشایش

بخشش چیست؟ چرا باید ببخشیم؟ چگونه بخشش می‌تواند ما را توانمند کند، شفا دهد، به ما کمک کند تا گذشته‌ی مرده را دفن کنیم و زندگی خود را از نو آغاز کنیم؟ پاسخ به این سؤالات در کتاب باران بخشایش است. جی پی واسوانی (J. P. Vaswani) نویسنده‌ی کتاب باران بخشایش شناخت عمیقی از ماهیت انسان دارد، اما در عین‌ حال نسبت به انسان‌ها دلسوز و بدون قضاوت است. او در این کتاب به ما می‌آموزد که چگونه با مهر و نیتی درست عذرخواهی کنیم؛ چگونه با سخاوت ببخشیم؛ چگونه روابط آسیب‌دیده را بازیابی کنیم؛ چگونه بر رنجش و تلخی غلبه کنیم؛ چگونه در هنگام نیاز خود را ببخشیم و مهم‌تر از همه، چگونه پس از بخشیدن کسی را فراموش کنیم.

او می‌گوید: «اشتباه کردن انسانی است، بخشیدن الهی است.» پس اگر تابه‌حال آرزو داشته‌اید که نیروی الهی را در درون خود درک کنید، نیازی به جستجوی بیشتر ندارید، چراکه در صفحات این کتاب فوق‌العاده به این نیروی الهی از طریق بخشش دست خواهید یافت. در این کتاب، دادا جی پی واسوانی به ما توضیح می‌دهد که به چه صورت می‌توانیم خود و قلب دیگران را با جادوی بخشش تسخیر کنیم.

کتاب باران بخشایش (The Magic of Forgiveness) در بخش اول، با مجموعه‌ای از داستان‌های حکمت‌آموز قدیمی و جدید در مورد بخشش و تأثیرات فردی و اجتماعی آن آغاز می‌شود و سپس در مورد ارزش و قدرت بخشیدن، چهار گام بخشایش و... سخن می‌گوید و در بخش دوم، نویسنده با 9 راهکار عملی، به جنبه‌های کاربردی و عملی بخشیدن می‌پردازد.

کتاب باران بخشایش برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب برای همه‌ی افرادی که به کتاب‌های خودیاری، انگیزشی و معنوی علاقمند هستند، توصیه می‌شود.

با جی. پی. واسوانی بیشتر آشنا شویم

جی.پی.واسوانی (2 اوت 1918– 12 ژوئیه 2018)، معروف به دادا وسوانی، یک رهبر روحانی هندی بود. او گیاه‌خواری و حقوق حیوانات را ترویج می‌کرد و رهبر مرکز سادها واسوانی (Sadhu Vaswani)، یک سازمان غیرانتفاعی در پونای هند، بود. این مرکز شعبه‌های زیادی در سراسر جهان دارد.

دادا واسوانی در زمان حیات خود، حدود 150 کتاب خودیاری به زبان‌های سندی و انگلیسی تألیف کرده بود. همچنین به دلیل تلاش‌هایی که درجهت صلح و آرامش بین انسان‌ها داشت، جایزه‌ی معتبر صلح یو تانت (U Thant) به او تعلق گرفت. دالای لاما، دادا جی پی واسوانی را مظهر زندگی دارما (اصل هندی مکمل کارما به‌معنای وظیفه‌ای که هر انسان برای انجام آن متولد شده است) می‌داند و معتقدست که واسوانی نمونه‌ای زنده از شیوه‌ی زندگی خالص بر اساس روح و عمل به سنت‌های باستانی علیرغم تغییرات و چالش‌های عصر مدرن است.

به‌علاوه واسوانی مبتکر ایده‌ای به نام «لحظه‌ی آرامش» است که برای اشاعه‌ی صلح جهانی در سراسر جهان ابداع شده. به همین دلیل مردم هر ساله در 2 اوت (روز تولد او) دو دقیقه سکوت می‌کنند و تصمیم می‌گیرند که همه را ببخشند. رهبران معنوی مانند دالایی لاما نیز این ابتکار عمل را تأیید و گسترش داده‌اند.

در بخشی از کتاب باران بخشایش می‌خوانیم

به راحتی و به سادگی نمی‌توان بخشایش را تعریف کرد. بخشایش، پلی‌ست که همۀ ما نیاز داریم در زندگی یک بار یا بیش‌تر از آن عبور کنیم. بخشایش، عملی ارادی‌ست که باید آن را سنجیده و آگاهانه عملی کنیم. بخشایش، نگرش مهرورزانه و ادراکی‌ست که با آن انتخاب می‌کنیم چگونه به دنیا واکنش نشان دهیم. بخشایش، یک عمل تصادفی نیست، بلکه فرایندی‌ست که در آن، ما با شکیبایی و پذیرش تکامل می‌یابیم. بخشایش، زنجیره‌ای از رخدادها نیست، بلکه شیوه‌ای از زندگی‌ست که ما انتخاب می‌کنیم. با بخشایش، خویشتن‌داری، مهار خود و انضباط شخصی‌ست که خودِ فرودست را تعالی می‌بخشیم. بالاتر از همه، بخشایش، کوششی‌ست از سوی ما تا الوهیتی را که در همۀ ما وجود دارد، متجلی کنیم.

بخشایش، همواره آسان نیست. چگونه پدر و مادری می‌توانند قاتل فرزند خود را ببخشند؟ چگونه مادری می‌تواند کسی را که به دخترش تعدی کرده است، ببخشد؟ چگونه کسی می‌تواند آن را که خانواده و دوستانش را قتل عام کرده، ببخشد؟ من، خود نخستین کسی هستم که اعتراف می‌کنم، بخشایش آسان نیست. اما جایگزین بخشایش این است که مانند گناهکاران شویم: لجوج، بی‌رحم و بی‌احساس. بخشایش، شما را از غل و زنجیر نفرت نجات می‌دهد و از درد، شرم و تحقیر گذشته که خوشبختانه مرده و گذشته، رها می‌کند!

آیا محدودیتی برای بخشایش وجود دارد؟ آیا بخشایش به معنای تبرئه، چشم‌پوشی یا جبران کردن اعمال شیطانی نیست؟ آیا غیر اخلاقی نخواهد بود که بخشایش را ناعادلانه و دور از اخلاق بدانیم؟

سی. اس. لویس، نویسنده و شاعر، استدلال می‌کند که بخشایش، فراتر از عدالت بشری‌ست. گاهی بخشایش، چشم‌پوشی از آن چیزهایی‌ست که اصلاً نمی‌توان از آن‌ها چشم پوشید. بخشایش، بیش از پذیرفتن عذر است. وقتی عذر کسی را می‌پذیریم، صرفاً اشتباهات او را نادیده می‌گیریم. لویس می‌گوید: «اگر کسی واقعاً مقصر نباشد که موضوعی برای بخشایش وجود ندارد! به این معنا، بخشایش و چشم‌پوشی تقریباً متضاد هم هستند. او نتیجه می‌گیرد:

بخشایش واقعی به معنای این است که پیوسته به گناه توجه داشته باشیم؛ گناهی که با وجود همۀ تخفیف‌های داده‌شده، همچنان هیچ عذری برای آن پذیرفته نیست و آن گناه را با همۀ هراس‌ها، رسوایی‌ها، حقارت‌ها و بدخواهی‌های آن در نظر داشته باشیم. افزون بر این، با کسی که مرتکب آن شده است، آشتی کنیم. بخشایش، فقط و فقط همین است.