بله
در کتاب انتقام بزرگ تلاش بر این بوده تا به عکس‌العمل نیروی هوایی ایران در اولین ساعات تجاوز دشمن در زمان جنگ تحمیلی پرداخته شود. با وجود همه‌ی تحریم‌های تسلیحاتی و شرایط خاص کشور، نیروی هوایی اولین سازمانی بود که واکنشی دندان‌شکن به ماشین جنگی عراق وارد کرد و با حملات خود باعث شد خسارات جانی، مالی و مسائل استراتژیک نظامی تا حد زیادی کاهش یابد. این کتاب به اهتمام مرکز مطالعات، تحقیقات و تدوین آیین نامه‌های رزمی نهاجا به نگارش درآمده است. گفتنی‌ست اثر حاضر برگرفته از جلد اول کتاب «عقاب‌های سرزمین ایران» می‌باشد.
در بخشی از کتاب انتقام بزرگ می‌خوانیم
بمب‌افکن‌ها باوجود سنگینی به دلیل حمل انواع مهمات به کمک موتورهای قدرتمند توربوجت خود به‌سرعت از زمین برخاسته و خود را به ارتفاع متوسط رساندند. آن‌ها خیلی سریع با گذر از مسیر بندر دیلم خسروآباد از اروندرود گذشته و وارد خاک دشمن شدند و با گذر از فاو و ام‌القصر به سمت بصره گردش کرده و قبل از ساعت 17 خود را به نزدیکی شعیبیه رساندند. هر چهار خلبان که از بهترین‌ها بودند با بهره‌گیری از تیزهوشی و سرعت عمل بالا، خطرپذیری حرکت در ارتفاع بسیار پایین را پذیرفته و درحالی‌که صدها کیلومتر داخل خاک دشمن در حال حرکت بودند حتی با شلیک یک گلوله دشمن مواجه نشدند. عملیات در اختفای کامل پیش رفت و هنگامی‌که خلبانان درست بر بالای سر دشمن رسیدند، گویی در حال انجام عملیات آکروباتیک هستند با تغییر آرایش و زاویه، ناگهان ارتفاع گرفته و از 4 طرف بمب‌های خود را بر روی هدف ریختند.
ده‌ها بمب 450 کیلوگرمی پایگاه را مبدل به جهنم کرد. بمباران مذکور به‌اندازه‌ای ویران‌کننده بود که خلبان چهارم برای بمباران دیگر هدفی نداشت.
در پایگاه، بعضی‌ها وحشت‌زده به دنبال فعال کردن توپ‌های پدافند خود رفتند، اما برای همه‌چیز دیگر دیر شده بود. به دستور سرگروه پروازی، بمب‌افکن‌ها با روشن کردن پس‌سوز با سرعتی خیره‌کننده مسیر خود را به سمت جنوب و آنگاه شرق تغییر دادند.
بی‌شک آن‌ها در زمره بهترین خلبانان دنیا بودند و طبیعی بود که نه پدافند هوایی، نه سامانه‌های راداری و نه ره‌گیری‌های عراقی هیچ‌کدام نتوانستند به آن‌ها ضربه‌ای وارد کنند. دقایقی بعد پایگاه بوشهر با شادی پذیرای قهرمانان خود بود. مخابره خبر نابودی شعیبیه، تهران و ایران را خوشحال کرد و در بغداد و بصره سبب شوک شدید به افسران نیروی هوایی عراق شد.
